Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (8ο μέρος)

        

         Ένα από τα λίγα πλοία που σώθηκαν από την πανωλεθρία του Αθηναϊκού μας στρατού στους Αιγός ποταμούς ήταν και η Πάραλος, το ιερό μας πλοίο. Αυτό έφτασε την νύχτα στον Πειραιά και μας έφερε την θλιβερή είδηση. Εκείνη την νύχτα κανένας μας δεν έκλεισε μάτι, καθώς θρηνούσαμε όχι μόνο αυτούς που χάθηκαν στην μάχη αλλά πιο πολύ για τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού περιμέναμε να πάθουμε ό,τι ακριβώς κάναμε στους Μηλίους, αποίκους των Λακεδαιμόνιων, αλλά και στους Σκιωναίους και τους Τορωναίους και τους Αιγινήτες και σε άλλους πολλούς Έλληνες. Συγκεκριμένα, φοβόμασταν πως οι νικητές θα μας εκδιώξουν από την χώρα μας αλλά και θα σκοτώσουν τους ενηλίκους μας και θα πουλήσουν τα γυναικόπαιδά μας στα σκλαβοπάζαρα για δούλους. Προβληματιζόμασταν ακόμη μήπως οι νικητές παραχωρήσουν την χώρα μας σε συμμάχους. Αυτά σκεφτόμασταν εκείνη την νύχτα και θρηνούσαμε κυρίως στον Πειραιά∙ οι κραυγές και οι θρήνοι έφτασαν μέχρι το άστυ όπου και ζούμε. Την επόμενη ημέρα συγκλήθηκε η συνέλευση του δήμου στην οποία αποφασίσθηκε να φραγούν με χώμα όλα τα λιμάνια εκτός από αυτό του Πειραιά, να επιδιορθωθούν τα τείχη, να τοποθετηθούν φρουρές καθώς και να παρθούν όλα τα μέτρα για την πόλη με το σκεπτικό ότι πρόκειται να πολιορκηθεί!

Κουτουνίδης Αντώνης Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (7ο μέρος)

Αθήνα  

Αγαπητέ Πελοπίδα,

Χθες το βράδυ έφτασε η Πάραλος στον Πειραιά. Τα νέα που μας έφερε δε θα μπορούσε να ήταν χειρότερα. Κανείς δεν περίμενε την ήττα μας από τους Λακεδαιμόνιους. Ο στόλος μας καταστράφηκε ολοκληρωτικά και οι Σπαρτιάτες σχεδιάζουν την πολιορκία μας από ξηρά και από θάλασσα.
  Τα νέα έφτασαν από στόμα σε στόμα μέχρι εδώ. Σε όλο το άστυ ακούγονταν θρήνοι, φωνές, κατάρες. Πολλοί έχασαν δικούς τους ανθρώπους στη ναυμαχία. Θρηνούσαν κι εκείνους, αλλά περισσότερο για τους εαυτούς τους, γι’ αυτό που τους περίμενε.
  Εγώ προσπαθούσα να καθησυχάσω την οικογένειά μου, να τους πείσω πως δεν θα συμβεί το κακό που όλοι περίμεναν. Παρ’ όλα αυτά είμαι πολύ φοβισμένος, γιατί πιστεύω πως όπως φερθήκαμε στους αντιπάλους μας, έτσι θα φερθούν και σ’ εμάς. Οι θεοί θα μας τιμωρήσουν για την απανθρωπιά και την σκληρότητα που δείξαμε απέναντί τους, όταν ήμασταν εμείς νικητές.
   Το βράδυ, όλοι, άντρες γυναίκες και παιδιά, μείναμε άγρυπνοι, κυριευμένοι από την απελπισία. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι προσεύχονταν στους ναούς και άλλοι εκστόμιζαν κατάρες για την άδικη μοίρα τους.
   Σήμερα όμως, στην Εκκλησία του Δήμου, αποφασίστηκε να πάρουμε κάποια έκτακτα μέτρα, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για την πολιορκία. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε τελικά. Τουλάχιστον όμως δεν θα περιμένουμε άπραγοι την καταστροφή μας. Θα παλέψουμε για τη ζωή μας!
   Εγώ τώρα θα πάω να βοηθήσω στην επισκευή των τειχών.
   Δεν ξέρω αν αυτό το γράμμα φτάσει ποτέ στα χέρια σου ή αν θα έχουμε την ευκαιρία να συναντηθούμε ξανά. Όπως και να 'χει, χαίρομαι που ήμουν φίλος σου όλα αυτά τα χρόνια.

                                                                                                  Σε χαιρετώ,

                                                                                                  Ο φίλος σου, Επαμεινώνδας ο Αθηναίος

                                                                             Νώντας Δρακάκης Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (6ο μέρος)

Ελαφηβολιώνας, 11ο φεγγάρι, φάση 2η:

            Η Πάραλος κατέφτασε στο λιμάνι του Πειραιά, μαζί με 6-7 πλοία και το πλήρωμα, αφού αποβιβάστηκε, ανέφερε μέσα στον όχλο του κόσμου τα άσχημα νέα, και απαντούσε σε απελπισμένες ερωτήσεις για την μοίρα συγγενών. Φόβος και άγχος άρχισε να με διακατέχει. Τι απέγινε ο γιός μου, ο οποίος ακολούθησε την εκστρατεία; Τι θα απογίνουμε εμείς οι υπόλοιποι, όταν οι Σπαρτιάτες θα έρθουν για εμάς; Το μόνο  που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε την μοίρα μας.

Ελαφηβολιώνας, 11ο φεγγάρι, φάση 3η:

           

            Σήμερα έγινε Εκκλησία του Δήμου στην αγορά, πιο σύντομη από ποτέ. Όλοι μαζί, αναστατωμένοι, ψηφίσαμε μέτρα για την ενίσχυση της πόλης και την προετοιμασία της για πολιορκία από τους Σπαρτιάτες. Ταυτόχρονα, στείλαμε έναν Αθηναίο, τον Θηραμένη, να διαπραγματευτεί με τους Σπαρτιάτες περί των όρων για ειρήνη. Πολιτικά θα τον χαρακτήριζε κανείς μετριοπαθή ολιγαρχικό, που σέβεται τις δημοκρατικές ιδέες που κυριαρχούν στην πόλη όπου ζει. Αλλά τα ολιγαρχικά του φρονήματα σίγουρα θα τον ευνοήσουν στο να πετύχει καλύτερους και πιο προσιτούς όρους. Έμαθα από έναν επιζώντα ότι ο γιος μου δεν τα κατάφερε και ότι τώρα είναι σκλάβος των Σπαρτιατών. Μόνο οι θεοί ξέρουν πώς τον μεταχειρίζονται εκεί, μαζί με τους υπόλοιπους σκλάβους, μετά από τα δεινά που προκαλέσαμε εμείς στους αιχμαλώτους μας.

Προσωπικές σκέψεις:


            Οι Σπαρτιάτες δεν πρόκειται να δείξουν έλεος, μετά από όσα κάναμε στους αιχμαλώτους από τις μάχες. Πολλοί πιστεύουν -και με το δίκιο τους- ότι θα ζητήσουν ως όρο ειρήνης να πέσουν τα μακρά τείχη. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι αυτό θέλουν να γίνει ως ένδειξη καλής πίστεως, αν και άλλοι, μέσα στους οποίους είμαι και εγώ, υποθέτουν ότι οι Σπαρτιάτες με αυτόν τον όρο θέλουν να αποτρέψουν κάθε πιθανότητα επανάστασης μας, καθώς τα τείχη μας ήταν η μόνη μας άμυνα. Πιστεύω ότι λόγω των παραπάνω, σε περίπτωση που οι Σπαρτιάτες απαιτήσουν την πτώση των μακρών τειχών, δεν πρόκειται να αναθεωρήσουν αυτόν τον όρο σε καμία περίπτωση. Ελπίζω να έχουμε την καλύτερη δυνατή τύχη.

Κλεισθένης

Γεωργιάδης Γιώργος Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (5ο μέρος)

Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΟΥ

  Ο Αναξίμανδρος ξύπνησε νωρίτερα από ό,τι συνήθιζε, εξαιτίας των θορύβων που έρχονταν από το λιμάνι. Όντας σακάτης στο ένα πόδι, ενθύμιο από την ναυμαχία των Αργινουσών, δεν τον υπολόγιζε κανένας για καμία εργασία και γλύτωνε από τις μάχες (τα απολάμβανε πραγματικά αυτά τα προνόμια), γι’ αυτό και με τον καιρό έγινε οκνηρός, υπναράς και γκρινιάρης. Ήθελε δεν ήθελε όμως, βγήκε έξω για να μάθει τι γινόταν.

  Έξω, πολλοί Αθηναίοι θρηνούσαν και οδύρονταν, δημιουργώντας έτσι μια πολύ θλιβερή ατμόσφαιρα. Βλέποντας έναν δούλο να περνάει από δίπλα του, ο Αναξίμανδρος τον άρπαξε από το μπράτσο και γρύλισε:

  -Τι συμβαίνει;

  -Έφτασε η Πάραλος, αφέντη. Οι Αθηναίοι ηττήθηκαν, είπε ο δούλος, φανερά ξαφνιασμένος.

  Ο Αναξίμανδρος χαλάρωσε τη λαβή και έκανε νεύμα στον δούλο να φύγει. Ο Αναξίμανδρος δεν ξαφνιάστηκε, ούτε και συγκινήθηκε, αντίθετα περίμενε και ήλπιζε γι' αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα. Το περίμενε, γιατί είχε γνωρίσει και κρίνει ο ίδιος τους στρατηγούς. Του φάνηκαν στενόμυαλοι και υπερόπτες. Ούτε τον Αλκιβιάδη δεν άκουσαν, αλλά στη δημοκρατία ο καθένας άσχετος μπορεί να πάρει κάποιο αξίωμα, σκέφτηκε. Ακόμα το ήλπιζε για να μπορέσει να θέσει σε εφαρμογή τα σχέδιά του, το οποίο και επρόκειτο να κάνει.

  Επιστρέφοντας στο σπίτι μετά από ώρα βρήκε την ηλικιωμένη μητέρα του να οδύρεται, επειδή φαίνεται πως ο αδερφός του είχε σκοτωθεί στη μάχη. Για να την παρηγορήσει, προσποιήθηκε πως πενθούσε και ο ίδιος, όμως ο Αναξίμανδρος, τουλάχιστον από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, δεν είχε χύσει ούτε ένα δάκρυ για κανένα. Άλλωστε, δεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Αναξίμανδρος αγαπούσε έστω και λίγο κανέναν, εκτός φυσικά από τον ίδιο του τον εαυτό.

  Αμέσως μετά που τελείωσε το «πένθος», ο Αναξίμανδρος δεν έχασε χρόνο. Ετοίμασε βιαστικά ένα μήνυμα που έγραφε:

  Αριστοτέλη,

Τα πράγματα πήγαν καλύτερα από ό,τι περιμέναμε. Όχι μόνο ηττηθήκαμε στον Ελλήσποντο, αλλά και οι δημοκρατικοί αποφάσισαν να στείλουν τον Θηραμένη για να διαπραγματευτεί. Αφού μιλήσεις με τους εφόρους, όπως και είπαμε να κάνεις, προσπάθησε να συνεννοηθείς με τον Θηραμένη έτσι ώστε να συντονίσετε τις κινήσεις σας. Είμαι τώρα πια εντελώς σίγουρος πως οι προσπάθειές μας δεν θα πάνε χαμένες. Φρόντισε τον δούλο που θα σου παραδώσει το μήνυμα.

                                                                                                                                   Αναξίμανδρος

  Έδωσε το μήνυμα σε έναν από τους δούλους που δεν ήξερε να διαβάζει και του είπε να πάει στη Σπάρτη και να το δώσει στον εξόριστο Αθηναίο που λεγόταν Αριστοτέλης.

  Η πόλη της Αθήνας κατέρρεε και, όπως πάντα υπάρχουν οι λίγοι που συνωμοτούν μεταξύ τους και περιμένουν να αρπάξουν την ευκαιρία και να αποκτήσουν δύναμη μέσω της αδυναμίας των υπολοίπων. Ευτυχώς που είμαι ένας από αυτούς, σκέφτηκε ο Αναξίμανδρος και κίνησε με προορισμό το κρεβάτι του…

Αναγνώστου Σαραφιανός Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (4ο μέρος)

Αγαπητό ημερολόγιο,

(1^η ημέρα)

  Σήμερα είναι η πιο τραγική και λυπητερή μέρα για όλους τους Αθηναίους. Πριν λίγο, έφτασε στ' αυτιά μας από την Πάραλο η είδηση της μεγάλης συμφοράς. Ξαφνικά όλη η πόλη “πάγωσε”. Έβλεπα στους δρόμους τα γυναικόπαιδα να κλαίνε και να ανησυχούν. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ήμουν στο σπίτι με τα παιδιά μου και βαθιά μέσα μου επικρατούσαν δύο αλληλένδετα συναισθήματα. Από τη μια λύπη και στεναχώρια για όλους όσοι χάθηκαν στον πόλεμο και απ’ την άλλη αγωνία και φόβο για όσα δεινά και καταστροφές μας περίμεναν. Πίστευα ότι οι Σπαρτιάτες θα μας αντιμετώπιζαν με την ίδια βιαιότητα που είχαμε εμείς προκαλέσει στους Μηλίους, στους Σκιωναίους και πολλούς άλλους Έλληνες. Προσευχόμουν όλο το βράδυ στους Θεούς για τη σωτηρία της Αθήνας και περίμενα με αγωνία τα γεγονότα της επόμενης μέρας.

(2^η ημέρα)

  Σήμερα η ατμόσφαιρα άλλαξε ενθαρρυντικά. Αμέσως συγκλήθηκε συνέλευση της Εκκλησίας του Δήμου και ελήφθησαν σημαντικές στρατιωτικές αποφάσεις. Πρώτον, δόθηκε εντολή να φραγούν τα λιμάνια με χώμα. Επίσης έπρεπε να διορθωθούν τα τείχη και, τέλος, να τοποθετηθούν παντού αθηναϊκές φρουρές. Έτσι η πόλη πήρε τα μέτρα της για να είναι έτοιμη να αντισταθεί στην πολιορκία.

   Μετά τις αποφάσεις της Εκκλησίας του Δήμου ένα αίσθημα ελπίδας γέμισε τις καρδιές των Αθηναίων. Πλέον, όλοι πιστεύουμε ότι η πόλη μας δεν θα καταληφθεί από τους Σπαρτιάτες και θα μπορέσει να σωθεί. Μακάρι οι ευχές μας να πραγματοποιηθούν…!

(3^η ημέρα)

  Η πολιορκία έχει αρχίσει. Οι Σπαρτιάτες μας έχουν περικυκλώσει. Δυστυχώς αρχίζουμε να έχουμε έλλειψη τροφίμων. Το ηθικό μας έχει πέσει. Η καταστροφή της Αθήνας είναι κοντά… Η μόνη μας ελπίδα είναι να μας λυπηθούν οι Λακεδαιμόνιοι και να μας αφήσουν ελεύθερους. Κανένας όμως δεν το πιστεύει αυτό… Οι Θεοί πρέπει να κάνουν κάτι επιτέλους…!!!

Καράκαρης Σταύρος Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (3ο μέρος)

ΑΘΗΝΑ 

Φίλε Αναξίμανδρε,

Λυπάμαι που καθυστέρησα να σου γράψω νωρίτερα, αλλά όπως γνωρίζεις η κατάσταση εδώ στην Αθήνα είναι πολύ επιδεινωμένη. Μετά την άφιξη της Παράλου  και των δυσάρεστων ειδήσεων που μετέφερε σχετικά με την ήττα μας στους Αιγός ποταμούς, η ατμόσφαιρα στην πόλη μας είναι ιδιαίτερα φορτισμένη.

Οι περισσότεροι Αθηναίοι είναι πλέον αβέβαιοι για το μέλλον τους, καθώς φοβούνται τα αντίποινα των Σπαρτιατών. «Η αλήθεια είναι πως ήμασταν πολύ σκληροί με τους εχθρούς μας. Γιατί να μην είναι και αυτοί με εμάς;», άκουσα κάποια στιγμή ένα γέροντα να λέει. Προσπάθησα να τον παρηγορήσω και να του δώσω κουράγιο, αλλά δεν τα κατάφερα. Πώς να τα καταφέρω άλλωστε; Ακόμη και εγώ ο ίδιος φοβάμαι! Φοβάμαι για τη ζωή της οικογένειάς μου, των παιδιών μου! Για αυτό και νιώθω την ανάγκη να τους προστατεύσω, δυστυχώς όμως δε γνωρίζω με ποιον τρόπο. Αυτό είναι που με τρομάζει πιο πολύ από όλα!

Προκειμένου οι Θεοί να μας λυπηθούν, το πρώτο βράδυ του ερχομού της Παράλου, ετοιμάσαμε πομπή και θυσίες προς τιμήν της προστάτιδας της πόλης μας Θεάς Αθηνάς, αλλά και του παντοδύναμου Δία. Οι προσευχές και οι παρακλήσεις για έλεος που αντηχούσαν σε ολόκληρη την πόλη, προέρχονταν από ανθρώπους φοβισμένους, τρομοκρατημένους. Προσευχές δίχως αντίκρισμα, καθώς όλοι πίστευαν ότι η απόφαση του Δία είναι ειλημμένη  και η καταστροφή της Αθήνας αναπόφευκτή!

Άραγε αυτό θα είναι το τέλος της Αθήνας ή μήπως απλά το τέλος των κατοίκων της; Εσύ τι πιστεύεις; Οι Θεοί έχουν αποφασίσει τη χειρότερη ποινή για εμάς τους Αθηναίους, τον θάνατο;

Ας ελπίσουμε πως όχι, γιατί τότε δε θα μπορέσουμε να ξαναϊδωθούμε και να μιλήσουμε από κοντά, πράγμα που ευελπιστώ να συμβεί, όταν ησυχάσει η κατάσταση. Πραγματικά συγγνώμη αν σε κούρασα, αλλά ένιωθα την ανάγκη να εκφράσω σε κάποιο κοντινό μου άτομο τα συναισθήματα μου.

                                                                                                               Ο φίλος σου,

                                                                                                                 Κλέανδρος

Αποστολίδης Δημήτρης Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (2ο μέρος)

Ημερολόγιό μου,

Έχουν ήδη περάσει πολλές εβδομάδες από τότε που ο άνδρας μου απέπλευσε με προορισμό την κατατρόπωση των Σπαρτιατών. Έκτοτε δεν έχω μάθει νέα του. Τα παιδιά μας τον αναζητούν. Προσπαθώ να τα καθησυχάσω, αλλά για πόσο ακόμα; Κι αν έχει συμβεί το μοιραίο; Τι θ’ απογίνουμε εμείς; Οι χήρες και τα ορφανά βοηθούνται οικονομικά, όμως το πραγματικά αβάσταχτο θα είναι οι συγκαταβατικές ματιές των γειτόνων. Τουλάχιστον θα κληρονομήσουν την περηφάνια για τα κατορθώματα του πατέρα τους. Από την άλλη όμως… Αν λιποτάκτησε, η ντροπή αυτή θα στοιχειώνει τα παιδιά μας. ‘’Τα παιδιά του δειλού’’. Σαν να ακούω ήδη τα κακόβουλα σχόλια. Ας μην προτρέχω. Δεν ξέρω καν την έκβαση της μάχης και έχω κιόλας πλάσει σενάρια καταστροφής. Υποθέτω ότι φταίει η ανησυχία της μάνας και της συζύγου. Εναποθέτω τις ελπίδες μου στους θεούς! Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω την καθημερινότητά μου.

Έχει βραδιάσει. Ακούγονται κάτι αμυδρά θροΐσματα. Πιθανόν θα είναι τα ζώα από τα γύρω δάση. Κάποιος χτυπάει την πόρτα. Μήπως έγινε το θαύμα;!

Είναι η γειτόνισσα. Αλαφιασμένη με αρπάζει από το χέρι, οδηγώντας με στην αγορά. Προσπαθώ να μάθω τι συμβαίνει. Μουρμουρίζει ακατάληπτα, με χείλη πανιασμένα. Ξαφνικά η αλήθεια άστραψε μέσα στο μυαλό μου. Γύρισαν! Αρχίζω να τρέχω με όλη μου τη δύναμη. Δεν μπορώ να συγκρατήσω τη χαρά μου. Επιτέλους! Επιτέλους!

Η αγορά είναι κατάμεστη. Οι άνθρωποι βουίζουν σαν μελίσσι. Όλοι τους ντυμένοι με τους πρόχειρους χιτώνες. Αναζητώ κάποιο οικείο πρόσωπο. Κανένα. Είμαι έτοιμη να ρωτήσω την κοπέλα δίπλα μου τι συμβαίνει. Και τότε ακούγεται ένα αλύχτισμα σαν πληγωμένο ζώο. Είναι όμως ανθρώπινο! Ακούστηκε από την κατεύθυνση της πύλης του άστεως. Τρέχω αλλόφρων. Μια τρομερή υποψία αρχίζει να σχηματίζεται στο μυαλό μου. Το πλήθος είναι πολύ πυκνό. Νήπια που κλαίνε. Μανάδες που προσπαθούν να συγκρατήσουν τα δικά τους δάκρυα. Ηλικιωμένοι έτοιμοι να καταρρεύσουν. Τους προσπερνώ, φτάνοντας μπροστά στην πύλη. Μένω άναυδη. Τα μακρά τείχη ξεχειλίζουν από απόγνωση. Γυναίκες που θρηνούν και τραβούν τα μαλλιά τους. Άλλες κείτονται σαν ζωντανά κουφάρια, με βλέμμα απλανές. Ρωτώ να μάθω τι έγινε. ‘’Η Πάραλος’’, είπαν. Ηττηθήκαμε. Οι στρατιώτες ήταν αιχμάλωτοι και επρόκειτο να εκτελεσθούν. Παγώνω. Δεν μπορεί να είναι δυνατόν. Νιώθω κάτι στο μπράτσο μου. Το πέταλο ενός λουλουδιού. Ξαφνικά, δεν μπορώ να αναπνεύσω. Πρέπει να αποδράσω. Στην ατμόσφαιρα πλανιέται η μυρωδιά της σήψης και του θανάτου. Τι πικρή ειρωνεία αν σκεφτεί κανείς ότι εμείς είμαστε ακόμη ζωντανοί. Όμως όχι για πολύ ακόμη.

Τα παιδιά μου. Πρέπει να προλάβω. Τόσο νέα και αθώα. Πρέπει να τα σώσω. Ο πόλεμος μου στέρησε την ιδιότητα της συζύγου, όχι όμως και της μητέρας.

Κοιμούνται τόσο γαλήνια. Μακάρι να μην χρειαζόταν να ξυπνήσουν σ’ αυτόν τον εφιάλτη. Τους ετοιμάζω πρόχειρα ένα καλάθι με τα απαραίτητα, αγνοώντας τις ερωτήσεις τους. Τα συνοδεύω ως τους πρόποδες της Πάρνηθας, όπου μένει η αδερφή μου. Ξέρω ότι θα είναι ασφαλή κοντά της.

Επιστρέφω στο άστυ. Όλως περιέργως έχω ηρεμήσει. Το κλίμα πανικού οξύνει τις αισθήσεις μου και καθαρίζει το μυαλό μου. Ξέρω τι πρέπει να κάνω.

Ο οδυρμός γίνεται όλο και πιο έντονος. Άνθρωποι θρηνούν για τις απώλειες αγαπημένων προσώπων και οικτίρουν τους εαυτούς τους. Προσπαθώ να τους παρηγορήσω. Άλλοι με διώχνουν, λέγοντας πως δεν μπορώ να καταλάβω το μαρτύριό τους. Άλλοι δέχονται με ευγνωμοσύνη τα λόγια συμπαράστασης.

Όταν ο ήλιος άρχισε να ανατέλει, όλες οι κραυγές είχαν σωπάσει. Καταβεβλημένα πρόσωπα με μάτια άδεια απ’το θρήνο και την αυπνία. Ο ήχος της σάλπιγγας αφύπνισε μερικούς. Εμφανίστηκε ένας αγγελιαφόρος που ανακοίνωσε τη σύγκληση της εκκλησίας του δήμου. Αυτή τη φορά, λόγω των συνθηκών, επιτρεπόταν η συμμετοχή των γυναικών. Και μόνο αυτό αποτελούσε ακράδαντη απόδειξη του επικείμενου κινδύνου.

Αποφασίστηκε η φραγή των λιμανιών, η επιδιόρθωση των τειχών και η τοποθέτηση φρουρών. Όλοι συνεισφέραν είτε λίγο είτε πολύ. Το άστυ θυμίζει στρατόπεδο. Όλοι προσποιούνται πως η χθεσινή νύχτα δεν συνέβη ποτέ. Δύσκολο να αγνοήσεις την πραγματικότητα. Πρέπει να υπερασπιστούμε την Αθήνα εις μνήμην των νεκρών μας. Πρέπει…

            Γαλανοπούλου Μαρία Α1

Με αφορμή μια ζωγραφιά....

"Με αφορμή μια ζωγραφιά..."
Έτσι προέκυψε η εργασία που ακολουθεί. Έναυσμα οι εργασίες στο μάθημα των Θρησκευτικών σε σχέση με την εσωτερική ειρήνη. Η Ευγενία ζωγράφισε και η Ευτυχίς έγραψε...φυσικά για την Ειρήνη.

Όλοι την φωνάζουν το << φρικιό>> και την δείχνουν με το δάχτυλο. Περπατά στο πεζοδρόμιο, σκυφτή, χωρίς να δίνει σημασία στις φωνές και τις βρισιές. Κάνει μεγάλα άτσαλα βήματα και κλοτσάει με το πόδι της πέτρες και χώματα. Και όμως το πρόσωπο της είναι ήρεμο...

-Καλά αναίσθητη είσαι κορίτσι μου. Δεν ακούς που σε κοροϊδεύουν. Αντιμετώπισε τους. Βρίσε τους λιγάκι.

Τίποτα αυτή. Δεν ακούει την φωνή μου. Μεγαλώνει το βήμα και στρίβει στη γωνία του δρόμου. Χάνεται από τα μάτια των άλλων. Και τότε, αρχίζει να τρέχει, να τρέχει. Ώσπου σταματάει να ξαποστάσει. Τα μάτια της είναι γεμάτα δάκρυα. Πέφτει κάτω στις λάσπες. Κάνει να σηκωθεί. Δεν μπορεί. Νιώθει βαριά. Πέτρα ασήκωτη είναι η καρδιά της. Το μυαλό της βουίζει. Τα χέρια της τρέμουν. Αν την δουν έτσι οι άλλοι, θα την βρίσουν χειρότερα. Θα την πουν <<ρεμάλι>> και δεν το θέλει. Δεν είναι αλήθεια!!!

    Αργά- αργά σηκώνεται. Σε τι χάλι όμως! Τα κατάμαυρα ρούχα της, γεμάτα λάσπες έχουν κολλήσει  πάνω στο σώμα της από τις τρύπες στο παντελόνι και  στην μπλούζα. Οι αλυσίδες κρέμονται...

    Συνεχίζει το τρέξιμο. Φτάνει μπροστά σε μια καγκελόπορτα. Ένας κήπος ρημαγμένος και πιο μέσα ένα σπίτι κατεστραμμένο. Μπαίνει μέσα, χάνεται στα πίσω δωμάτια. Την ακολουθάω προσεκτικά. Τι είναι αυτό Θεέ μου;... Ανάμεσα σε χαλάσματα τρία μικρά κρεβάτια. Το ένα άδειο. Υποθέτω ότι είναι το κρεβάτι του κοριτσιού. Στο άλλο μια μεγάλη γυναίκα. Τα μάτια της, ορθάνοιχτα, κοιτούν στο κενό. Αχ Θεέ μου, τυφλή είναι!!! Στο άλλο κρεβάτι ένα κοριτσάκι ως επτά χρονών. Τα ματάκια του κατάκλειστα δεν κοιτούν πουθενά...!

    Το κορίτσι πλησιάζει την γυναίκα...:

- Γλυκιά μου μανούλα γύρισα, πώς είσαι σήμερα; Χρειάστηκες τίποτα όσο έλειπα;

- Όχι ομορφιά μου, όλα ήταν καλά. Τα φρόντισες όλα πριν φύγεις. Σ’  ευχαριστώ αγάπη μου, σ’ ευχαριστώ κάνεις τα πάντα για μας.

- Μάνα σας αγαπώ τόσο πολύ, πώς θα μπορούσα να μην σας φροντίζω με όλη μου την καρδιά, εσένα και την μικρή μου αδελφή;

Και πλησίασε την αδερφή της και την σφιχταγκάλιασε με αγάπη! Τα ματάκια του μικρού σφίχτηκαν καθώς αγκάλιαζαν τη μεγάλη αδελφή, μα δεν άνοιξαν...

-Ειρήνη, --αα! ώστε έτσι έλεγαν το κορίτσι--, Ειρήνη, ξαναλέει το μικρό με γλύκα, που ήσουν; Σε έψαχνα... Ήθελα να βγούμε έξω, να με πας βόλτα, αλλά  εσύ δεν ήσουν εδώ... Σε φώναζα αλλά δεν απαντούσες...! Πού ήσουν;

- Μικρό μου, έξω ήμουν, σας έφερα το φαγητό σας, του είπε και του χάιδεψε το χεράκι. Την σκέπασε καλά και την ξαναφίλησε με αγάπη.

Έπειτα, σηκώθηκε, πήγε κοντά στην μάνα της, την φίλησε και της είπε:

- Μάνα, πάω να ετοιμάσω το φαγητό, να σας φέρω να φάτε...

Και έκανε να φύγει. Μα η φωνή από το κρεβάτι της μάνας την σταμάτησε μπρος στην πόρτα.

-Ειρήνη κορίτσι μου, έλα εδώ, θέλω να σου πω μερικά πράγματα...!

...- Έχω να σε δω περίπου από τα 8 σου χρόνια. Σε θυμάμαι με το λευκό σου φουστανάκι, να τρέχεις μες στον κήπο μας και να πέφτεις στην αγκαλιά του πατέρα σου. Τώρα; Τώρα δεν ξέρω πως είσαι! Έχεις εκείνο το όμορφο λουλούδι στα μαλλιά ; Τα όμορφα βραχιόλια σου; Φοράς τα ροζ σου πέδιλα; Δεν έχω πια εικόνα σου στο μυαλό μου... Πώς είσαι, Ειρήνη μου; Πως είσαι; Πες μου...!

-Ναι, Ειρήνη, πες μας πως είσαι; Εγώ δεν σε θυμάμαι καθόλου...! λέει και η μικρή αδερφή. Εγώ, σε φαντάζομαι Ειρήνη, να είσαι σαν άγγελος!!!

Τα μάτια της Ειρήνης γέμισαν δάκρυα...! Τι να τους έλεγε τώρα; Κοίταξε τα μαύρα λασπωμένα ρούχα της, τις αλυσίδες που κρέμονταν. Αχ! Πώς είχε καταντήσει έτσι; Μα ο δρόμος μετά τον θάνατο του πατέρα της, την τύφλωση της μάνας και της αδερφής της, την είχε οδηγήσει σε αυτήν την κατάσταση...!

  Και τότε πήρε την απόφαση της:

-Γλυκιά μου μάνα, γλυκιά μου αδερφούλα, έτσι είμαι όπως με θυμάστε και με φαντάζεστε. Με το λευκό μου φόρεμα και το λουλούδι στα μαλλιά. Τίποτα δεν άλλαξα. Έμεινα έτσι ακριβώς όπως μου έμαθες και μου δίδαξες καλή μου μάνα, κατάλευκη, να σκορπίζω πάντοτε την χαρά, την αγάπη και την ειρήνη!!!

Της Πούλιου Ευτυχίδος

Και μετά τους Αιγός ποταμούς τι ..; (1ο μέρος)

Μετά την ήττα των Αθηναίων από τους Λακεδαιμόνιους στους Αιγός ποταμούς (405 π.Χ.) προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, οι Αθηναίοι είχαν να διαχειρισθούν ποικίλα προβλήματα. Δείτε πώς οπτικοποίησε ένας μαθητής της Α΄Λυκείου την κατάσταση που προέκυψε στην Αθήνα μόλις πληροφορήθηκαν το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης.

 Από τον Μηνά-Μάριο Κόντη, Α1

Τι σημαίνει ειρήνη...

Τι σημαίνει ειρήνη μας είπαν και πάλι μαθητές μέσα από το μάθημα των θρησκευτικών οπτικοποιώντας τις σκέψεις τους με τον πιο όμορφο τρόπο.

Η Εύα Καραμούζη και η Χριστίνα Κρέζα από το Α1

Η Μαρία Γαλανοπούλου, ο Σταύρος Καρακάρης, ο Μιχάλης Γεωργούδας και ο Άγγελος Γαλανόπουλος

Με αφόρμηση τον πόλεμο (4ο μέρος)

Πολεμώντας ως Αθηναίος στρατιώτης εναντίον των Σπαρτιατών

 προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου

53^η ημέρα του Θέρους – 405

       Είχαμε ήδη εγκατασταθεί στους Αιγός Ποταμούς και παραταχτεί μπροστά στη Λάμψακο έτοιμοι για ναυμαχία. Η κρίσιμη ημέρα είχα φτάσει, η μέρα που η Αθήνα θα καθιερωνόταν ως υπερδύναμη. Στην απέναντι όχθη είχε παραταχθεί και ο αντίπαλος με τα λιγοστά του πλοία και τον Λύσανδρο να ξεχωρίζει σε ένα από αυτά. Ο αντίπαλος όμως δεν ανοιγόταν στο πέλαγος, παρέμενε εκεί. Το άγχος άρχισε να με καταλαμβάνει και ο δυνατός ήλιος που μας εξουθένωνε δεν ήταν σύμμαχός μας. Τα λεπτά περνούσαν βασανιστικά αργά ώσπου άρχισε να σουρουπώνει και η ώρα της επιστροφής είχε φτάσει. Όλοι ήμασταν ενθουσιασμένοι, θεωρούσαμε δειλούς τους Σπαρτιάτες και πιο πολύ από όλους μας ο Τυδέας που η εκστασιασμένη φωνή του ηχούσε στα αυτιά όλων μας. Ο Τυδέας όντας επιπόλαιος θεωρούσε τους Σπαρτιάτες ανίκανους να νικήσουν. Τα λόγια του με έβαλαν σε σκέψεις. Ένας πολυμήχανος και οργανωμένος στρατηγός σαν τον Λύσανδρο δεν υπήρχε περίπτωση να μην είχε κάποιο σχέδιο. Φοβόμουν ότι κανένας άλλος δεν το καταλάβαινε αυτό αλλά δεν μπορούσα να εκφράσω την ανησυχία μου. Δεν είχα βάσιμα επιχειρήματα και δεν είχα το θάρρος να προκαλέσω ταραχή στο στρατόπεδο.

57^η ημέρα του Θέρους – 405

     Ο στόλος φαίνεται εξουθενωμένος. Τέσσερις μέρες τώρα ανοιγόμαστε να αντιμετωπίσουμε τον Λύσανδρο και εκείνος δεν κάνει καμία απολύτως κίνηση. Αυτό όμως που μας αποδυναμώνει κάθε μέρα και πιο πολύ είναι η πεζοπορία μέχρι την Σηστό για ανεφοδιασμό. Είμαστε κουρασμένοι. Αυτό είναι το αδύνατο σημείο μας.

     Σήμερα το στρατόπεδο επισκέφτηκε ο Αλκιβιάδης. Μπορεί να μην τον εμπιστευόμασταν, αλλά τα λόγια του είχαν βάση και με επηρέασαν. Μας συμβούλεψε να μετασταθμεύσουμε στη Σηστό, περιοχή με λιμάνι και όλα τα απαραίτητα τρόφιμα. Μας είπε επίσης ότι από εκεί θα μπορούσαμε να ναυμαχήσουμε όποτε εμείς το επιλέγαμε. Τα λόγια του διέκοψε ο Μένανδρος ο οποίος ξεκίνησε μια δυνατή διαμάχη μαζί του. Ο Μένανδρος τόνιζε συνέχεια το στρατιωτικό του υπόβαθρο δείχνοντας στον Αλκιβιάδη ότι δεν είχε καμία θέση ανάμεσά μας. Ο Αλκιβιάδης θυμωμένος με την αλαζονική συμπεριφορά του Μένανδρου αποχώρησε. Τα λόγια του όμως έβαλαν κάποιους από εμάς σε σκέψεις. Είχε δίκιο. Η παραμονή μας σε αυτό το ορμητήριο θα μπορούσε να είναι και η καταστροφή μας.

58^η ημέρα – 405

     ‘’Μας αιφνιδίασαν! Όλοι επιβιβαστείτε στα πλοία! Προστατέψτε την Πάραλο!’’ Αυτά ήταν τα λόγια του Κόνωνα που ήχησαν στα αυτιά μου και με ξύπνησαν από τον βαθύ μου ύπνο. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου αντίκρισα τα πιο πολλά μας πλοία κατεστραμμένα και έναν ολόκληρο στρατό να έρχεται κατά πάνω μας. Η πρώτη μου κίνηση ήταν να κρύψω το ημερολόγιό μου.

     Δεν έχουμε απομείνει πολλοί. Άλλοι γλίτωσαν, άλλοι απεβίωσαν στον τόπο της μάχης και άλλοι, όπως εγώ, περιμένουμε την απόφαση του συμβουλίου που συγκρότησε ο Λύσανδρος για να αποφασίσουν την τιμωρία μας. Δεν ξέρω άμα θα μπορέσω να αποτυπώσω ξανά τις σκέψεις μου σε αυτό το χαρτί. Αμφιβάλλω άμα θα ζήσω μέχρι αύριο. Δεν παραπονιέμαι όμως. Οποιαδήποτε και αν είναι η τιμωρία μου πιστεύω ότι την αξίζω. Για τις τόσες αθώες ψυχές που συνόδευσα στον Άδη. Ξέρω ότι την αξίζω..  

Κρέζα Χριστίνα, Α1

Με αφόρμηση τον πόλεμο (3ο μέρος)

3η εργασία

Αιγός Ποταμοί, 405                          
                                            Αθηναϊκό στράτευμα…πορεία προς την επιτυχία

Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω, όλα έγιναν τόσο γρήγορα! Επιστρέψαμε νικητές από τις Αργινούσες εδώ και έναν χρόνο και έχουμε γίνει φόβος και τρόμος των εχθρών. Μέχρι και ο Λύσανδρος  τρεις μέρες τώρα  αρνείται να αποδεχτεί τις συνέπειες των πράξεών του μετά την καταστροφή της Λαμψάκου, όμως πήραμε όρκο για εκδίκηση, δεν μπορεί να κρύβεται για πάντα. Όπως το βλέπω, δεν θα μας πάρει πάνω από μία εβδομάδα για να νικήσουμε και να επιστρέψουμε στην πολυπόθητη πατρίδα εκεί που μας περιμένουν οικογένειες και χρόνια που πρέπει να ανακτήσουμε από την ανατροφή των παιδιών μας, εκκλησίες και αποφάσεις για τις οποίες δεν ενημερωθήκαμε …θα μας πάρει λίγο, αλλά κάπου εκεί στο βάθος μας περιμένουν οι ζωές μας πριν από τον πόλεμο, ειρηνικές. Ώσπου να δούμε τους κόπους για τους οποίους παλέψαμε να μας κλείνουν τα μάτια. Τι άλλο να ζητήσουμε; Μόνο γεράματα, παιδικές φωνές, κλάματα και γέλια, αυτά μας λείπουν. Πώς να το κάνουμε; Άλλοι κερδίζουν και άλλοι χάνουν, πάντως σίγουρα και να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο έχουμε χάσει πολλές μάχες που δυστυχώς είναι ίσως καθοριστικές για εμένα, αλλά και για κάποιον άλλον που χάθηκε σε μια μάχη για την πατρίδα, που συνέβαλε στην νίκη αλλά δεν πρόλαβε να την αφιερώσει στο παιδί του που μόλις γεννιόταν, ενώ αυτός πέθαινε .

Τραγική ειρωνεία η ζωή τελικά ….τραγικό τέλος ο πόλεμος… να φύγεις δίχως να προλάβεις να πεις στους δικούς σου «να ξέρεις σ ’αγαπάω, για σένα και το μέλλον σου αγωνίζομαι για να κάνεις κι εσύ το ίδιο αν χρειαστεί και να θυμάσαι  γιατί ζεις, γιατί υπάρχεις. Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια: όταν ένα από τα τρία σε καλεί θα πρέπει να μπορείς να δώσεις και την ζωή σου ακόμα για το υπερασπιστείς». Μπορεί τελικά να υπάρξουν χιλιάδες  εχθροί, χιλιάδες εμπόδια αλλά τον πόθο του νόστου κανείς δεν τον νικά γιατί παρηγοριά βρίσκεις εκεί που ξέρεις πως κάποιος γνωστός θα σε σηκώσει αν πέσεις, κάποιος θα σου προσφέρει νερό όταν διψάσεις, κάποιος που γνωρίζει το ήθος σου θα σε υπερασπιστεί όταν οι ξένοι σε κατηγορούν. Εκεί όπου νιώθεις τις ψυχές τον προγόνων σου να βαδίζουν στο ίδιο μονοπάτι, εκεί όπου ακόμα και ένα δέντρο σου ξυπνά αναμνήσεις.

Τελικά μπορεί να πολεμάς για πολλούς λόγους είτε από αλαζονεία είτε από φιλοπατρία είτε από ξενοφοβία. Άλλωστε τα όρια που τα ξεχωρίζουν είναι πολύ αχνά. Σίγουρα όμως κανείς δεν είναι τόσο ανόητος να θέλει τον πόλεμο ακόμα και όταν βάζει την ισχύ πάνω από την ειρήνη, όταν βάζει την αγάπη για την εξουσία πάνω από την γονεϊκή αγάπη. Αυτός βαθιά μέσα του ξέρει πότε υπάρχει πραγματικός λόγος να πολεμά και πότε όχι …Διακρίνει τον πραγματικό κίνδυνο από την ιμπεριαλιστική πολιτική.

Όμως έτσι είναι, πολλές φορές φαινόμαστε τυφλωμένοι παρ’ όλο που νοσταλγούμε την ζωή, επιλέγουμε να φλερτάρουμε με τον θάνατο. Γιατί;…Αυτή η άτιμη η  υπερηφάνεια και η αγωνία για αναγνώριση και δόξα ίσως και αυτός ο φόβος μην περάσει και η δική μας η ζωή χωρίς φήμη, όπως και άλλων που ο αριθμός τους ξεπερνά τους κόκκους της άμμου. Αυτοί έφυγαν άσημοι …. Αρνούμαστε να γίνουμε μέρος της μάζας, αυτό φταίει . Όλοι θέλουν να τους θυμούνται χωρίς να ζυγίζουν την αντιπαροχή, κάθε πράξη έχει συνέπειες, κάθε επιλογή θυσίες. Αυτό κάνει τον άνδρα λογικό όν!

Ο Λύσανδρος αναρωτιέμαι τι απολογία θα δώσει όταν κάποιος από τους γιούς του τον ρωτήσει «και τι έκανες εσύ πατέρα;»… «κρύφτηκα» θα απαντήσει…!!!!

Σήμερα είμαστε, αύριο όχι …. Ας κάνουν οι θεοί τον δρόμο της επιστροφής λιγότερο επώδυνο και με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες …..

     Αλκιβιάδης

Καλούδη Ζώγια, Α1 

4η εργασία

Πέρας Θέρους 405

(Ημέρα πρώτη)

Μόλις σήμερα εγκατασταθήκαμε στη Σηστό. Πριν λίγες ημέρες πληροφορηθήκαμε πως οι Λακεδαίμονες έκαναν έφοδο και λεηλάτησαν τη Λάμψακο. Ευτυχώς τους ελεύθερους πολίτες δεν τους πείραξαν.

Πέρας Θέρους 405

(Ημέρα δεύτερη-νύξ)

Πρωί πρωί παραταχθήκαμε μπροστά από το λιμάνι, έτοιμοι για ναυμαχία, όμως ο Λύσανδρος  και ο στρατός του δεν βγήκαν να μας αντιμετωπίσουν. Η δειλία τους  κράτησε πίσω.

Αρχές Φθινοπώρου 405

(Ημέρα τρίτη)

Ο Λύσανδρος εξακολουθεί να κρύβεται. Ίσως τελικά να μην χρειαστεί καν να τους πολεμήσουμε. Τι σωστό που θα φαινόταν να κυβερνούσε η Αθήνα όλες τις ελληνικές πόλεις! Όμως δεν πρέπει να προτρέχω. Ας έχουμε την εύνοιά σου, Δία, για να γυρίσουμε γρήγορα πίσω, πριν την έναρξη του χειμώνα!

Αρχές Φθινοπώρου 405

(Ημέρα πέμπτη)

Ο Λύσανδρος εξακολουθεί να δειλιάζει. Σήμερα θα ήθελα μόνο να σημειώσω κάτι παράξενες κινήσεις που  νόμισα πως είδα τον  όρθρο. Κάποια πλοία μου φάνηκε πως απομακρύνονταν από το λιμάνι μας. Γνωρίζω πως δεν ήταν τίποτα παρά μόνο μία ψευδαίσθηση μα αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την περίεργη τακτική του Λύσανδρου να μην εμφανίζεται μου βάζουν ανόητες υποψίες στο νου για κάποιο κρυφό σχέδιο. Βέβαια, εγώ σαν απλός στρατιώτης δεν θα κάνω τίποτα. Πιθανότατα παραλογίζομαι μα αυτές οι σκέψεις δεν με εγκαταλείπουν.

Αρχές Φθινοπώρου 405

(Ημέρα έβδομη)

Μας επισκέφθηκε ο Αλκιβιάδης και πρότεινε να αλλάξουμε ορμητήριο γιατί  δεν βρισκόμαστε κοντά σε κάποια πόλη και αργοπορούμε με την προμήθεια τροφίμων.  Άκουσα από τον Τιμόκλεο πως ο Τυδέας και ο Μένανδρος τον έδιωξαν λέγοντας πως αφού είναι αυτοί τώρα οι στρατηγοί δεν θα ακούσουν τη συμβουλή του. Εγώ, ο Κάσσανδρος, θεωρώ ότι έχει κάποιο δίκιο αλλά σίγουρα οι στρατηγοί ξέρουν καλύτερα.

Καραμούζη Εύα, Α1

 

Με αφόρμηση τον πόλεμο (2ο μέρος)

1η εργασία

Πολεμώντας ως Αθηναίος στρατιώτης εναντίον των Σπαρτιατών

 προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου

 

Λάμψακος, φθινόπωρο

                            Ημερολόγιο,

                               Σήμερα κινηθήκαμε εναντίον της Χίου και της Εφέσου, ενώ λεηλατήσαμε και τη γη του Πέρση βασιλιά! Καμία αντίσταση δεν προβλήθηκε από τους αντιπάλους μας! Στο άκουσμα του ΄΄αθηναϊκού στρατού΄΄ και μόνο δειλιάζουν και παραδίδονται αμαχητί. Οι εχθροί μας λένε πως μια τέτοιου είδους νίκη δεν έχει αξία. Εγώ, ο Ιππόλυτος ο Αθηναίος όμως, λέω πως έτσι φαίνεται η αξία ενός στρατού: οι εχθροί να τρέμουν στο άκουσμα του ονόματός του!

                               Αύριο θα αποπλεύσουμε από τη Χίο. Οι στρατηγοί μας αποφάσισαν να ανοιχτούμε στο πέλαγος. Συνετή απόφαση! Οι ασιάτες κάθε άλλο παρά φιλικές διαθέσεις έχουν απέναντί μας. Ακόμη και σε περίπτωση επίθεσης δεν θα διστάσουμε! Θα πολεμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Πρώτα απ’ όλα είμαστε υπηρέτες της Αθήνας. Έχουμε χρέος και ιερό καθήκον να την προστατέψουμε!

                               Σήμερα, ακολουθήσαμε τους Σπαρτιάτες και τελικά αγκυροβολήσαμε στον Ελαιούντα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι στρατηγοί μας δίνουν τόση σημασία σ’αυτό το άβουλο πιόνι των Λακεδαιμονίων. Δεν έχει καν το κουράγιο να μας αντιμετωπίσει κατά μέτωπο. Τέτοιοι δειλοί δεν αξίζουν την προσοχή της Αθήνας.

                               Συγκλονιστικές εξελίξεις! Άλωση της Λαμψάκου! Δεν είναι δυνατόν μια χούφτα αμόρφωτων χωριατών να κατάφεραν τέτοιο επίτευγμα. Είμαι σίγουρος πως αποτελεί μυθοπλασία των στρατηγών μας για να μας παροτρύνουν να είμαστε πιο προσεκτικοί. Όταν όμως διαθέτεις την ισχυρότερη ναυτική δύναμη στην Ελλάδα, δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη. Αν τα εκατόν ογδόντα πλήρως επανδρωμένα πλοία μας δεν αποτελούν ύψιστο μέτρο ασφαλείας, τότε ποιο είναι; Ο στόλος μας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα παρά μόνο τους θεούς!

                               Οι Σπαρτιάτες απέδειξαν περίτρανα για μία ακόμη φορά πως η περίφημη ανδρεία τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ανυπόστατες φήμες. Όλο το πρωί τους περιμέναμε, μα εκείνοι δεν ξεμύτισαν απ’τη φωλιά τους.

                               Αυτές τις μέρες τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Κάθε μέρα αναγκαζόμαστε να πηγαίνουμε στη Σηστό για να αγοράσουμε προμήθειες. Στην αρχή το όλο σκηνικό ήταν διασκεδαστικό. Πλέον όμως όλοι περπατάμε αμίλητοι και σκυθρωποί. Δεν ξέρω τι φταίει. Εκτός και αν… Εδώ και λίγες μέρες ακούγονται διάφορα περίεργα πράγματα στο στρατόπεδο. Λέγεται πως υπήρξε διαφωνία μεταξύ των στρατηγών μας. Μάλλον δεν θα συμφωνούσαν στη μοιρασιά των λαφύρων. Εμείς είμαστε απλώς

                            τα εργαλεία τους. Πρέπει να μας φροντίζουν και η καθημερινή πολύωρη αναζήτηση εφοδίων σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στην κατηγορία των περιποιήσεων που θα έπρεπε να μας προσφέρουν. Άλλωστε ρισκάρουμε τη ζωή μας γι’αυτούς.

                               Αρχίζω να ανησυχώ. Ολοένα και περισσότερες φωνές ψιθυρίζουν για επικείμενη επίθεση του Λύσανδρου. Οι προδότες! Έχουν εισχωρήσει στις τάξεις του εχθρού και προσπαθούν να πλήξουν το ηθικό μας! Δεν θα τα καταφέρουν!

                               Η κατάσταση γίνεται όλο και σοβαρότερη. Σήμερα ο Εμπεδοκλής μού εκμυστηρεύτηκε πως ο εχθρός όχι μόνο δεν δειλιάζει, αλλά ελλοχεύει οργανωμένος και έτοιμος να μας κατασπαράξει. Τα λόγια του με προβλημάτισαν. Μαζί μεγαλώσαμε, από παιδιά ακόμα. Δεν είχε λόγο να μου πει ψέματα. Τι είναι αυτό που ακούγεται;! Οι σάλπιγγες! Μάλλον κάποιο λάθος θα έγινε. Όπως και να έχει είμαι υποχρεωμένος να ανταποκριθώ στο κάλεσμα. Αναρωτιέμαι τι να συμβαίνει…

                                       Γαλανοπούλου Μαρία, A1

 

2η εργασία

                                                                                                  Θέρος, Αιγός Ποταμοί

     

      Ημερολόγιο,

     Η μέρα της συντριβής μας είχε φτάσει. Δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε την επικείμενη καταστροφή ενάντια στους Λακεδαιμόνιους, εκείνη την τραγική μέρα στη Λάμψακο.

     Στην αρχή, πιστεύαμε πως θα νικούσαμε και πως θα γυρνούσαμε στην πατρίδα θριαμβευτές και ότι θα μας συμπεριφέρονταν σαν ήρωες πολέμου. Όμως τίποτε από αυτά δεν θα έβγαιναν πραγματικότητα. Μόλις μάθαμε τα νέα για την κατάληψη της Λαμψάκου από τους εχθρούς νομίζαμε ότι είμασταν έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε και να τους τιμωρήσουμε γι’ αυτήν τους την πράξη. Όμως καθώς οι μέρες περνούσαν και εμείς ανοιγόμασταν διαρκώς στο πέλαγος για να ναυμαχήσουμε, οι εχθροί δεν φαινόντουσαν πουθενά. Όλοι οι στρατιώτες έλεγαν πως οι αντίπαλοί μας είναι δειλοί και πως φοβούνται να έρθουν αντιμέτωποι με ένα τόσο ισχυρό στόλο όσο τον δικό μας. Ως στρατηγός τους, συμπεριφερόμουν λες και πίστευα κάθε τους λέξη για να τους εμψυχώσω και να τους δώσω κουράγιο όμως ήμουν σίγουρος ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Την πέμπτη πια μέρα που βρισκόμασταν στη Σηστό εμφανίστηκε ο Αλκιβιάδης με την πρόφαση ότι είχε ένα σχέδιο που θα μας βοηθούσε να νικήσουμε τους Σπαρτιάτες. Έτσι ο Τυδέας με το Μένανδρο άκουσαν την πρότασή του αλλά την απέρριψαν αμέσως. Μετά από αυτό το περιστατικό, άκουσα κάτι στρατιώτες δίπλα από τη σκηνή μου να λένε πως είναι αβέβαιοι για το τι θα συμβεί και πως αρχίζουν να φοβούνται. Μόλις το άκουσα αυτό κάτι μου έλεγε πως οι επόμενες μέρες δεν θα ήταν καλές και άρχισα να έχω αμφιβολίες και εγώ. Σκέφτηκα να προτείνω στον Τυδέα και στον Κηφισόδοτο την οπισθοχώρηση αλλά τελικά αναίρεσα την απόφασή μου. Μετά από λίγη ώρα, εμφανίστηκαν τα πλοία των αντιπάλων ξαφνικά χωρίς να το καταλάβουμε. Σχεδόν όλοι ήμασταν αποδιοργανωμένοι και απροετοίμαστοι για ναυμαχία. Η Πάραλος μαζί με άλλα οχτώ πλοία κατάφεραν να ξεφύγουν και να προλάβουν την καταστροφή. Όλα τα υπόλοιπα πλοία καταστράφηκαν και όλοι μας πιαστήκαμε αιχμάλωτοι των αντιπάλων. Τότε, ο Λύσανδρος και οι σύμμαχοί του συνεδρίασαν για να αποφασίσουν την τύχη μας. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης άκουγα από πολλούς στρατιώτες ότι ήταν πανικοβλημένοι και φοβόντουσαν πως δεν θα ξανάβλεπαν τις οικογένειές τους. Είχαν απόλυτο δίκιο. Μόλις βγήκε ο Λύσανδρος σκότωσε όλους τους αιχμαλώτους των οποίων ο αριθμός ξεπερνούσε τους τρεις χιλιάδες. Μόνο ένα όνομα ακούστηκε, το όνομα του οποίου θα γλίτωνε τη σφαγή. Και αυτό ήταν το δικό μου! Πολλοί με θεώρησαν προδότη αλλά το μόνο που έκανα λάθος ήταν ότι ήμουν αλαζόνας, όπως οι υπόλοιποι. Ήμασταν όλοι τυφλωμένοι από την υπεροψία και τώρα θρηνούμε θύματα. Και όλα αυτά εξαιτίας του πολέμου!!!

                                                                                                 Αδείμαντος

Θεοδοσιάδου Αναστασία, A1

Η ειρήνη είναι μέσα σου...

Με αφορμή τη φράση "Η ειρήνη πρώτα γίνεται εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου και μετά μπορεί να υλοποιηθεί στην κοινωνία" οι μαθητές της Α΄ Λυκείου δούλεψαν με εξαιρετκό ενδιαφέρον πάνω στη θεματική και κατόπιν οπτικοποίησαν τις ιδέες τους.
H Ζώγια Καλούδη από το Α1 ....

"Ξέρει να σκέφτεται...."
των Π. Θεοδοσιάδη και Ν. Δρακάκη