Αγαπητό ημερολόγιο,
(1η ημέρα)
Σήμερα είναι η πιο τραγική και λυπητερή μέρα
για όλους τους Αθηναίους. Πριν λίγο, έφτασε στ' αυτιά μας από την Πάραλο η
είδηση της μεγάλης συμφοράς. Ξαφνικά όλη η πόλη “πάγωσε”. Έβλεπα στους δρόμους
τα γυναικόπαιδα να κλαίνε και να ανησυχούν. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ήμουν
στο σπίτι με τα παιδιά μου και βαθιά μέσα μου επικρατούσαν δύο αλληλένδετα
συναισθήματα. Από τη μια λύπη και στεναχώρια για όλους όσοι χάθηκαν στον πόλεμο
και απ’ την άλλη αγωνία και φόβο για όσα δεινά και καταστροφές μας περίμεναν. Πίστευα
ότι οι Σπαρτιάτες θα μας αντιμετώπιζαν με την ίδια βιαιότητα που είχαμε εμείς
προκαλέσει στους Μηλίους, στους Σκιωναίους και πολλούς άλλους Έλληνες.
Προσευχόμουν όλο το βράδυ στους Θεούς για τη σωτηρία της Αθήνας και περίμενα με
αγωνία τα γεγονότα της επόμενης μέρας.
(2η ημέρα)
Σήμερα η ατμόσφαιρα άλλαξε ενθαρρυντικά.
Αμέσως συγκλήθηκε συνέλευση της Εκκλησίας του Δήμου και ελήφθησαν σημαντικές
στρατιωτικές αποφάσεις. Πρώτον, δόθηκε εντολή να φραγούν τα λιμάνια με χώμα.
Επίσης έπρεπε να διορθωθούν τα τείχη και, τέλος, να τοποθετηθούν παντού
αθηναϊκές φρουρές. Έτσι η πόλη πήρε τα μέτρα της για να είναι έτοιμη να
αντισταθεί στην πολιορκία.
Μετά τις αποφάσεις της Εκκλησίας του Δήμου
ένα αίσθημα ελπίδας γέμισε τις καρδιές των Αθηναίων. Πλέον, όλοι πιστεύουμε ότι
η πόλη μας δεν θα καταληφθεί από τους Σπαρτιάτες και θα μπορέσει να σωθεί.
Μακάρι οι ευχές μας να πραγματοποιηθούν…!
(3η ημέρα)
Η πολιορκία έχει αρχίσει. Οι Σπαρτιάτες μας
έχουν περικυκλώσει. Δυστυχώς αρχίζουμε να έχουμε έλλειψη τροφίμων. Το ηθικό μας
έχει πέσει. Η καταστροφή της Αθήνας είναι κοντά… Η μόνη μας ελπίδα είναι να μας
λυπηθούν οι Λακεδαιμόνιοι και να μας αφήσουν ελεύθερους. Κανένας όμως δεν το
πιστεύει αυτό… Οι Θεοί πρέπει να κάνουν κάτι επιτέλους…!!!
Καράκαρης
Σταύρος Α1
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου