Ένα από τα λίγα πλοία
που σώθηκαν από την πανωλεθρία του Αθηναϊκού μας στρατού στους Αιγός ποταμούς
ήταν και η Πάραλος, το ιερό μας πλοίο. Αυτό έφτασε την νύχτα στον Πειραιά και
μας έφερε την θλιβερή είδηση. Εκείνη την νύχτα κανένας μας δεν έκλεισε μάτι, καθώς
θρηνούσαμε όχι μόνο αυτούς που χάθηκαν στην μάχη αλλά πιο πολύ για τον ίδιο μας
τον εαυτό, αφού περιμέναμε να πάθουμε ό,τι ακριβώς κάναμε στους Μηλίους, αποίκους
των Λακεδαιμόνιων, αλλά και στους Σκιωναίους και τους Τορωναίους και τους
Αιγινήτες και σε άλλους πολλούς Έλληνες. Συγκεκριμένα, φοβόμασταν πως οι
νικητές θα μας εκδιώξουν από την χώρα μας αλλά και θα σκοτώσουν τους ενηλίκους
μας και θα πουλήσουν τα γυναικόπαιδά μας στα σκλαβοπάζαρα για δούλους. Προβληματιζόμασταν
ακόμη μήπως οι νικητές παραχωρήσουν την χώρα μας σε συμμάχους. Αυτά
σκεφτόμασταν εκείνη την νύχτα και θρηνούσαμε κυρίως στον Πειραιά∙ οι κραυγές και οι
θρήνοι έφτασαν μέχρι το άστυ όπου και ζούμε. Την επόμενη ημέρα συγκλήθηκε η
συνέλευση του δήμου στην οποία αποφασίσθηκε να φραγούν με χώμα όλα τα λιμάνια
εκτός από αυτό του Πειραιά, να επιδιορθωθούν τα τείχη, να τοποθετηθούν φρουρές
καθώς και να παρθούν όλα τα μέτρα για την πόλη με το σκεπτικό ότι πρόκειται να
πολιορκηθεί!
Κουτουνίδης Αντώνης Α1
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου