Η φιλοσοφία συναντά την τέχνη (3ο μέρος)

                                          Τζόρτζιο ντε Κίρικο, Η κατάκτηση του φιλοσόφου, 1914,
                                                                                            Σικάγο, Ινστιτούτο Τέχνης.

            Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο Νίκος. Ο Νίκος ήταν 15, απόμακρος, συνεχώς βυθισμένος στις σκέψεις του. Όπου κι αν βρισκόταν, σημείωνε. Μέσα του ήταν γεμάτος απορίες τις οποίες σημείωνε και ανέλυε, προσπαθώντας να απαντήσει στο χαρτί. Φίλους δεν είχε, φίλοι του μόνο οι απορίες, το μολύβι και το χαρτί του. Οι γονείς του τον είχαν αφήσει από πολύ μικρό. Ο ίδιος όμως μέσα στο ορφανοτροφείο όπου ζούσε, τα πήγαινε καλά στο σχολείο, αλλά η γνώση του ερχόταν μόνο μέσω της παρατήρησης και της ανάλυσής της στο χαρτί.

            Σε εκείνη λοιπόν την ηλικία,  άρχισε να εξωτερικεύει τις απορίες που συνεχώς του γεννιόνταν και να τις απαντά μακροπρόθεσμα, αφού άκουγε τι είχαν να του πουν και οι άλλοι. Και όλοι είχαν να πουν για τον Νίκο τα καλύτερα. Βομβάρδιζε με ευγένεια τους άλλους με τις γνώσεις και τις απορίες του, τσαλακώνοντας τα χαρτιά που τις είχε γραμμένες, αφού τους τις είχε διαβάσει από εκεί. Ήταν τόσο αγνός κι ευγενής, σαν όμορφο λουλούδι, έτσι ήταν και τα γραπτά του.

            Μέσα από τη συνεχή φιλοσοφική θεώρηση, όλα του έγιναν ξεκάθαρα στην ηλικία των 25. Οι συναναστροφές του, οι φιλοσοφικές του αναζητήσεις, τον είχαν οδηγήσει στην απόλυτη ελευθερία και γνώση. Ήταν ιδιωτικά, κοινωνικά, πνευματικά, σωματικά αναγεννημένος, έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο, αφού κατέκτησε τη σκέψη του. Ο χρόνος δεν είχε καμία σημασία, ούτε η ίδια του η ζωή! Είχε γίνει ένα με το πνεύμα του. Είναι ο μόνος που ένιωσε πραγματική ελευθερία και απεριόριστη δύναμη.

            Το μυαλό του ήταν ένα σπίτι με ανοικτά παράθυρα. Έτοιμο να δεχθεί τη γνώση και απελευθερωμένο από τα δεσμά των στερεοτύπων. Μέσα, φύλασσε τα λάφυρα της κατάκτησής του: τις σημειώσεις του σε σχήμα λουλουδιού που έφερναν την άνθηση της σκέψης και το κανόνι που τις εκτόξευε, την ίδια του τη φιλοσοφική συνείδηση, όπως και το χρόνο, τον οποίο πλέον ο ίδιος όριζε.

Αντώνης Σαλονικίδης, Β2

Η φιλοσοφία συναντά την τέχνη (2ο μέρος)

                                                  Χόπερ, Άνθρωποι στον ήλιο, 1960, Ουάσιγκτον,

                                                      Εθνικό Μουσείο της Αμερικανικής Τέχνης.

Καθόμαστε....

Καθόμαστε και κοιτάζουμε, περιμένουμε…..υπομένουμε. Γιατί; Τι μας προσφέρει αυτό;

Σίγουρα κάποιοι το απολαμβάνουνε! Γέρνουν τα κεφάλια τους πίσω στις ξύλινες καρέκλες τους και αφήνουν ελεύθερα τα σώματά τους, άνετοι, εκτεθιμένοι……..Άλλοι αδιαφορούν. Απλά βρίσκονται εκεί σκοτώνοντας το χρόνο τους. Κάποιοι άλλοι μένουν ακίνητοι με ανάσες ήρεμες, σταθερές- εισπνέουν και εκπνέουν- τα βλέμματά τους παγωμένα……

Κανένας όμως, απ’ αυτούς δεν τολμάει να κουνηθεί, να αλλάξει θέση, να σηκωθεί……Γιατί;

Γιατί ποιος θα τολμήσει να κουνηθεί και να χάσει έστω και ένα δευτερόλεπτο ομορφιάς; Ποιος επιδιώκει να πάψει να ακούει το δροσερό καλοκαιρινό αεράκι ή να πάψει να βλέπει τα απέραντα βουνά με τις μεγαλοπρεπείς κορυφές τους ή να πάψει να νιώθει τη ζέστη να χαϊδεύει τα πρόσωπά τους;

Μήπως όμως θέλουν να κουνηθούν αλλά αδυνατούν; Μήπως κάτι -ή κάποιος- τους απαγορεύει να φύγουν;

Ίσως να θεωρούν πως είναι μάταιο και ανώφελο διότι ακόμη και αν τα κατάφερναν δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από αυτήν την γιγαντιώδη μάζα ενέργειας: τον ήλιο! Η ζέστη που θα πηγάζει από αυτόν καθημερινά θα τους στοιχειώνει για πάντα. Ποτέ δε θα μπορέσουν να ξεφύγουν ή να κρυφτούν από αυτόν. Θα είναι ευχή και κατάρα....χαρά και λύπη….  

Τσακίρη Φωτεινή Β2

Η φιλοσοφία συναντά την τέχνη (1ο μέρος)

    Έχοντας ως αφετηρία έναν πίνακα ζωγραφικής του σχολικού εγχειριδίου οι μαθητές και οι μαθήτριες στο πλαίσιο του μαθήματος της Φιλοσοφίας της Β΄ Λυκείου συνέθεσαν αντίστοιχες ιστορίες αποτυπώνοντας φιλοσοφικούς προβληματισμούς και προσδίδοντάς τους λογοτεχνικό χαρακτήρα.

 Χόπερ, Μοναξιά, 1944, Ιδιωτική Συλλογή

        Κι έτσι λοιπόν, καθώς περπατούσα στον έρημο δρόμο, ακούγοντας το θρόισμα των φύλλων, χιλιάδες εικόνες γυρόφερναν στις σκέψεις μου. Μια εσωτερική έκρηξη συναισθημάτων κατείχε μυαλό και σώμα. Παράλληλα όμως ένα τεράστιο κενό. Ξαφνικά βρήκα στο δρόμο μου ένα μικρό, λευκό σπίτι. Ήταν χτισμένο δίπλα σε τέσσερα ψηλά δένδρα που το σκίαζαν από παντού. Δεν το άφηναν να αναπνεύσει. Όπως ακριβώς ήμουν κι εγώ. Φυλακισμένη στο εσωτερικό μου και η εικόνα μου να δείχνει ήρεμη και σκιασμένη. Ένα έρημο σπίτι, που ενώ θέλεις να δεις το εσωτερικό του, κάτι εκεί γύρω σε φοβίζει. Άραγε έτσι είμαι κι εγώ; Μήπως θέλουν οι γύρω μου να βοηθήσουν, αλλά χωρίς να το καταλαβαίνω, δεν τους το επιτρέπω; Τους τρομάζει ίσως αυτή η ηρεμία μου;

Τα παράθυρα όμως ήταν ανοιχτά. Προσπάθησα να δω μέσα αλλά δεν τα κατάφερα. Μαύρες κουρτίνες να κρύβουν το εσωτερικό του. Τέτοια αντίθεση χρωμάτων! Έτσι είμαι κι εγώ; Τόσα ερωτήματα γέμισαν το κενό μου… Θα μπορέσω άραγε να βρω τις απαντήσεις ή θα μείνω πάντα εδώ, να χαζεύω το έρημο αυτό λευκό σπίτι, που τόσο πολύ μου ταιριάζει;

Πρίζιου Κορνηλία Β2

"Αγάπη κι έρωτας" στη Νεοελληνική Γλώσσα (2ο μέρος)

Στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας οι μαθητές και οι μαθήτριες του Α2 εμπνεύστηκαν από την ενότητα για την αγάπη και τον έρωτα και αποτύπωσαν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους με ένα δημιουργικό εναλλακτικό τρόπο.

Τζιβανοπούλου Μαριάννα

Τιάγκου Άννα

Παπαπέτρου Μαρία

Τσαλκιτζίδου Σοφία

"Αγάπη κι έρωτας" στη Νεοελληνική Γλώσσα (1ο μέρος)

Στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας οι μαθητές και οι μαθήτριες του Α1 εμπνεύστηκαν από την ενότητα για την αγάπη και τον έρωτα και αποτύπωσαν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους με ένα δημιουργικό εναλλακτικό τρόπο.

Αποστολίδης Δημήτρης

Καράκαρης Σταύρος

Κάκου Λίλα

Γαλανοπούλου Μαρία