Με αφορμή μια ζωγραφιά....

"Με αφορμή μια ζωγραφιά..."
Έτσι προέκυψε η εργασία που ακολουθεί. Έναυσμα οι εργασίες στο μάθημα των Θρησκευτικών σε σχέση με την εσωτερική ειρήνη. Η Ευγενία ζωγράφισε και η Ευτυχίς έγραψε...φυσικά για την Ειρήνη.

Όλοι την φωνάζουν το << φρικιό>> και την δείχνουν με το δάχτυλο. Περπατά στο πεζοδρόμιο, σκυφτή, χωρίς να δίνει σημασία στις φωνές και τις βρισιές. Κάνει μεγάλα άτσαλα βήματα και κλοτσάει με το πόδι της πέτρες και χώματα. Και όμως το πρόσωπο της είναι ήρεμο...

-Καλά αναίσθητη είσαι κορίτσι μου. Δεν ακούς που σε κοροϊδεύουν. Αντιμετώπισε τους. Βρίσε τους λιγάκι.

Τίποτα αυτή. Δεν ακούει την φωνή μου. Μεγαλώνει το βήμα και στρίβει στη γωνία του δρόμου. Χάνεται από τα μάτια των άλλων. Και τότε, αρχίζει να τρέχει, να τρέχει. Ώσπου σταματάει να ξαποστάσει. Τα μάτια της είναι γεμάτα δάκρυα. Πέφτει κάτω στις λάσπες. Κάνει να σηκωθεί. Δεν μπορεί. Νιώθει βαριά. Πέτρα ασήκωτη είναι η καρδιά της. Το μυαλό της βουίζει. Τα χέρια της τρέμουν. Αν την δουν έτσι οι άλλοι, θα την βρίσουν χειρότερα. Θα την πουν <<ρεμάλι>> και δεν το θέλει. Δεν είναι αλήθεια!!!

    Αργά- αργά σηκώνεται. Σε τι χάλι όμως! Τα κατάμαυρα ρούχα της, γεμάτα λάσπες έχουν κολλήσει  πάνω στο σώμα της από τις τρύπες στο παντελόνι και  στην μπλούζα. Οι αλυσίδες κρέμονται...

    Συνεχίζει το τρέξιμο. Φτάνει μπροστά σε μια καγκελόπορτα. Ένας κήπος ρημαγμένος και πιο μέσα ένα σπίτι κατεστραμμένο. Μπαίνει μέσα, χάνεται στα πίσω δωμάτια. Την ακολουθάω προσεκτικά. Τι είναι αυτό Θεέ μου;... Ανάμεσα σε χαλάσματα τρία μικρά κρεβάτια. Το ένα άδειο. Υποθέτω ότι είναι το κρεβάτι του κοριτσιού. Στο άλλο μια μεγάλη γυναίκα. Τα μάτια της, ορθάνοιχτα, κοιτούν στο κενό. Αχ Θεέ μου, τυφλή είναι!!! Στο άλλο κρεβάτι ένα κοριτσάκι ως επτά χρονών. Τα ματάκια του κατάκλειστα δεν κοιτούν πουθενά...!

    Το κορίτσι πλησιάζει την γυναίκα...:

- Γλυκιά μου μανούλα γύρισα, πώς είσαι σήμερα; Χρειάστηκες τίποτα όσο έλειπα;

- Όχι ομορφιά μου, όλα ήταν καλά. Τα φρόντισες όλα πριν φύγεις. Σ’  ευχαριστώ αγάπη μου, σ’ ευχαριστώ κάνεις τα πάντα για μας.

- Μάνα σας αγαπώ τόσο πολύ, πώς θα μπορούσα να μην σας φροντίζω με όλη μου την καρδιά, εσένα και την μικρή μου αδελφή;

Και πλησίασε την αδερφή της και την σφιχταγκάλιασε με αγάπη! Τα ματάκια του μικρού σφίχτηκαν καθώς αγκάλιαζαν τη μεγάλη αδελφή, μα δεν άνοιξαν...

-Ειρήνη, --αα! ώστε έτσι έλεγαν το κορίτσι--, Ειρήνη, ξαναλέει το μικρό με γλύκα, που ήσουν; Σε έψαχνα... Ήθελα να βγούμε έξω, να με πας βόλτα, αλλά  εσύ δεν ήσουν εδώ... Σε φώναζα αλλά δεν απαντούσες...! Πού ήσουν;

- Μικρό μου, έξω ήμουν, σας έφερα το φαγητό σας, του είπε και του χάιδεψε το χεράκι. Την σκέπασε καλά και την ξαναφίλησε με αγάπη.

Έπειτα, σηκώθηκε, πήγε κοντά στην μάνα της, την φίλησε και της είπε:

- Μάνα, πάω να ετοιμάσω το φαγητό, να σας φέρω να φάτε...

Και έκανε να φύγει. Μα η φωνή από το κρεβάτι της μάνας την σταμάτησε μπρος στην πόρτα.

-Ειρήνη κορίτσι μου, έλα εδώ, θέλω να σου πω μερικά πράγματα...!

...- Έχω να σε δω περίπου από τα 8 σου χρόνια. Σε θυμάμαι με το λευκό σου φουστανάκι, να τρέχεις μες στον κήπο μας και να πέφτεις στην αγκαλιά του πατέρα σου. Τώρα; Τώρα δεν ξέρω πως είσαι! Έχεις εκείνο το όμορφο λουλούδι στα μαλλιά ; Τα όμορφα βραχιόλια σου; Φοράς τα ροζ σου πέδιλα; Δεν έχω πια εικόνα σου στο μυαλό μου... Πώς είσαι, Ειρήνη μου; Πως είσαι; Πες μου...!

-Ναι, Ειρήνη, πες μας πως είσαι; Εγώ δεν σε θυμάμαι καθόλου...! λέει και η μικρή αδερφή. Εγώ, σε φαντάζομαι Ειρήνη, να είσαι σαν άγγελος!!!

Τα μάτια της Ειρήνης γέμισαν δάκρυα...! Τι να τους έλεγε τώρα; Κοίταξε τα μαύρα λασπωμένα ρούχα της, τις αλυσίδες που κρέμονταν. Αχ! Πώς είχε καταντήσει έτσι; Μα ο δρόμος μετά τον θάνατο του πατέρα της, την τύφλωση της μάνας και της αδερφής της, την είχε οδηγήσει σε αυτήν την κατάσταση...!

  Και τότε πήρε την απόφαση της:

-Γλυκιά μου μάνα, γλυκιά μου αδερφούλα, έτσι είμαι όπως με θυμάστε και με φαντάζεστε. Με το λευκό μου φόρεμα και το λουλούδι στα μαλλιά. Τίποτα δεν άλλαξα. Έμεινα έτσι ακριβώς όπως μου έμαθες και μου δίδαξες καλή μου μάνα, κατάλευκη, να σκορπίζω πάντοτε την χαρά, την αγάπη και την ειρήνη!!!

Της Πούλιου Ευτυχίδος

Και μετά τους Αιγός ποταμούς τι ..; (1ο μέρος)

Μετά την ήττα των Αθηναίων από τους Λακεδαιμόνιους στους Αιγός ποταμούς (405 π.Χ.) προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου, οι Αθηναίοι είχαν να διαχειρισθούν ποικίλα προβλήματα. Δείτε πώς οπτικοποίησε ένας μαθητής της Α΄Λυκείου την κατάσταση που προέκυψε στην Αθήνα μόλις πληροφορήθηκαν το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης.

 Από τον Μηνά-Μάριο Κόντη, Α1

Τι σημαίνει ειρήνη...

Τι σημαίνει ειρήνη μας είπαν και πάλι μαθητές μέσα από το μάθημα των θρησκευτικών οπτικοποιώντας τις σκέψεις τους με τον πιο όμορφο τρόπο.

Η Εύα Καραμούζη και η Χριστίνα Κρέζα από το Α1

Η Μαρία Γαλανοπούλου, ο Σταύρος Καρακάρης, ο Μιχάλης Γεωργούδας και ο Άγγελος Γαλανόπουλος

Με αφόρμηση τον πόλεμο (4ο μέρος)

Πολεμώντας ως Αθηναίος στρατιώτης εναντίον των Σπαρτιατών

 προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου

53^η ημέρα του Θέρους – 405

       Είχαμε ήδη εγκατασταθεί στους Αιγός Ποταμούς και παραταχτεί μπροστά στη Λάμψακο έτοιμοι για ναυμαχία. Η κρίσιμη ημέρα είχα φτάσει, η μέρα που η Αθήνα θα καθιερωνόταν ως υπερδύναμη. Στην απέναντι όχθη είχε παραταχθεί και ο αντίπαλος με τα λιγοστά του πλοία και τον Λύσανδρο να ξεχωρίζει σε ένα από αυτά. Ο αντίπαλος όμως δεν ανοιγόταν στο πέλαγος, παρέμενε εκεί. Το άγχος άρχισε να με καταλαμβάνει και ο δυνατός ήλιος που μας εξουθένωνε δεν ήταν σύμμαχός μας. Τα λεπτά περνούσαν βασανιστικά αργά ώσπου άρχισε να σουρουπώνει και η ώρα της επιστροφής είχε φτάσει. Όλοι ήμασταν ενθουσιασμένοι, θεωρούσαμε δειλούς τους Σπαρτιάτες και πιο πολύ από όλους μας ο Τυδέας που η εκστασιασμένη φωνή του ηχούσε στα αυτιά όλων μας. Ο Τυδέας όντας επιπόλαιος θεωρούσε τους Σπαρτιάτες ανίκανους να νικήσουν. Τα λόγια του με έβαλαν σε σκέψεις. Ένας πολυμήχανος και οργανωμένος στρατηγός σαν τον Λύσανδρο δεν υπήρχε περίπτωση να μην είχε κάποιο σχέδιο. Φοβόμουν ότι κανένας άλλος δεν το καταλάβαινε αυτό αλλά δεν μπορούσα να εκφράσω την ανησυχία μου. Δεν είχα βάσιμα επιχειρήματα και δεν είχα το θάρρος να προκαλέσω ταραχή στο στρατόπεδο.

57^η ημέρα του Θέρους – 405

     Ο στόλος φαίνεται εξουθενωμένος. Τέσσερις μέρες τώρα ανοιγόμαστε να αντιμετωπίσουμε τον Λύσανδρο και εκείνος δεν κάνει καμία απολύτως κίνηση. Αυτό όμως που μας αποδυναμώνει κάθε μέρα και πιο πολύ είναι η πεζοπορία μέχρι την Σηστό για ανεφοδιασμό. Είμαστε κουρασμένοι. Αυτό είναι το αδύνατο σημείο μας.

     Σήμερα το στρατόπεδο επισκέφτηκε ο Αλκιβιάδης. Μπορεί να μην τον εμπιστευόμασταν, αλλά τα λόγια του είχαν βάση και με επηρέασαν. Μας συμβούλεψε να μετασταθμεύσουμε στη Σηστό, περιοχή με λιμάνι και όλα τα απαραίτητα τρόφιμα. Μας είπε επίσης ότι από εκεί θα μπορούσαμε να ναυμαχήσουμε όποτε εμείς το επιλέγαμε. Τα λόγια του διέκοψε ο Μένανδρος ο οποίος ξεκίνησε μια δυνατή διαμάχη μαζί του. Ο Μένανδρος τόνιζε συνέχεια το στρατιωτικό του υπόβαθρο δείχνοντας στον Αλκιβιάδη ότι δεν είχε καμία θέση ανάμεσά μας. Ο Αλκιβιάδης θυμωμένος με την αλαζονική συμπεριφορά του Μένανδρου αποχώρησε. Τα λόγια του όμως έβαλαν κάποιους από εμάς σε σκέψεις. Είχε δίκιο. Η παραμονή μας σε αυτό το ορμητήριο θα μπορούσε να είναι και η καταστροφή μας.

58^η ημέρα – 405

     ‘’Μας αιφνιδίασαν! Όλοι επιβιβαστείτε στα πλοία! Προστατέψτε την Πάραλο!’’ Αυτά ήταν τα λόγια του Κόνωνα που ήχησαν στα αυτιά μου και με ξύπνησαν από τον βαθύ μου ύπνο. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου αντίκρισα τα πιο πολλά μας πλοία κατεστραμμένα και έναν ολόκληρο στρατό να έρχεται κατά πάνω μας. Η πρώτη μου κίνηση ήταν να κρύψω το ημερολόγιό μου.

     Δεν έχουμε απομείνει πολλοί. Άλλοι γλίτωσαν, άλλοι απεβίωσαν στον τόπο της μάχης και άλλοι, όπως εγώ, περιμένουμε την απόφαση του συμβουλίου που συγκρότησε ο Λύσανδρος για να αποφασίσουν την τιμωρία μας. Δεν ξέρω άμα θα μπορέσω να αποτυπώσω ξανά τις σκέψεις μου σε αυτό το χαρτί. Αμφιβάλλω άμα θα ζήσω μέχρι αύριο. Δεν παραπονιέμαι όμως. Οποιαδήποτε και αν είναι η τιμωρία μου πιστεύω ότι την αξίζω. Για τις τόσες αθώες ψυχές που συνόδευσα στον Άδη. Ξέρω ότι την αξίζω..  

Κρέζα Χριστίνα, Α1

Με αφόρμηση τον πόλεμο (2ο μέρος)

1η εργασία

Πολεμώντας ως Αθηναίος στρατιώτης εναντίον των Σπαρτιατών

 προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου

 

Λάμψακος, φθινόπωρο

                            Ημερολόγιο,

                               Σήμερα κινηθήκαμε εναντίον της Χίου και της Εφέσου, ενώ λεηλατήσαμε και τη γη του Πέρση βασιλιά! Καμία αντίσταση δεν προβλήθηκε από τους αντιπάλους μας! Στο άκουσμα του ΄΄αθηναϊκού στρατού΄΄ και μόνο δειλιάζουν και παραδίδονται αμαχητί. Οι εχθροί μας λένε πως μια τέτοιου είδους νίκη δεν έχει αξία. Εγώ, ο Ιππόλυτος ο Αθηναίος όμως, λέω πως έτσι φαίνεται η αξία ενός στρατού: οι εχθροί να τρέμουν στο άκουσμα του ονόματός του!

                               Αύριο θα αποπλεύσουμε από τη Χίο. Οι στρατηγοί μας αποφάσισαν να ανοιχτούμε στο πέλαγος. Συνετή απόφαση! Οι ασιάτες κάθε άλλο παρά φιλικές διαθέσεις έχουν απέναντί μας. Ακόμη και σε περίπτωση επίθεσης δεν θα διστάσουμε! Θα πολεμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Πρώτα απ’ όλα είμαστε υπηρέτες της Αθήνας. Έχουμε χρέος και ιερό καθήκον να την προστατέψουμε!

                               Σήμερα, ακολουθήσαμε τους Σπαρτιάτες και τελικά αγκυροβολήσαμε στον Ελαιούντα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι στρατηγοί μας δίνουν τόση σημασία σ’αυτό το άβουλο πιόνι των Λακεδαιμονίων. Δεν έχει καν το κουράγιο να μας αντιμετωπίσει κατά μέτωπο. Τέτοιοι δειλοί δεν αξίζουν την προσοχή της Αθήνας.

                               Συγκλονιστικές εξελίξεις! Άλωση της Λαμψάκου! Δεν είναι δυνατόν μια χούφτα αμόρφωτων χωριατών να κατάφεραν τέτοιο επίτευγμα. Είμαι σίγουρος πως αποτελεί μυθοπλασία των στρατηγών μας για να μας παροτρύνουν να είμαστε πιο προσεκτικοί. Όταν όμως διαθέτεις την ισχυρότερη ναυτική δύναμη στην Ελλάδα, δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη. Αν τα εκατόν ογδόντα πλήρως επανδρωμένα πλοία μας δεν αποτελούν ύψιστο μέτρο ασφαλείας, τότε ποιο είναι; Ο στόλος μας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα παρά μόνο τους θεούς!

                               Οι Σπαρτιάτες απέδειξαν περίτρανα για μία ακόμη φορά πως η περίφημη ανδρεία τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ανυπόστατες φήμες. Όλο το πρωί τους περιμέναμε, μα εκείνοι δεν ξεμύτισαν απ’τη φωλιά τους.

                               Αυτές τις μέρες τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Κάθε μέρα αναγκαζόμαστε να πηγαίνουμε στη Σηστό για να αγοράσουμε προμήθειες. Στην αρχή το όλο σκηνικό ήταν διασκεδαστικό. Πλέον όμως όλοι περπατάμε αμίλητοι και σκυθρωποί. Δεν ξέρω τι φταίει. Εκτός και αν… Εδώ και λίγες μέρες ακούγονται διάφορα περίεργα πράγματα στο στρατόπεδο. Λέγεται πως υπήρξε διαφωνία μεταξύ των στρατηγών μας. Μάλλον δεν θα συμφωνούσαν στη μοιρασιά των λαφύρων. Εμείς είμαστε απλώς

                            τα εργαλεία τους. Πρέπει να μας φροντίζουν και η καθημερινή πολύωρη αναζήτηση εφοδίων σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στην κατηγορία των περιποιήσεων που θα έπρεπε να μας προσφέρουν. Άλλωστε ρισκάρουμε τη ζωή μας γι’αυτούς.

                               Αρχίζω να ανησυχώ. Ολοένα και περισσότερες φωνές ψιθυρίζουν για επικείμενη επίθεση του Λύσανδρου. Οι προδότες! Έχουν εισχωρήσει στις τάξεις του εχθρού και προσπαθούν να πλήξουν το ηθικό μας! Δεν θα τα καταφέρουν!

                               Η κατάσταση γίνεται όλο και σοβαρότερη. Σήμερα ο Εμπεδοκλής μού εκμυστηρεύτηκε πως ο εχθρός όχι μόνο δεν δειλιάζει, αλλά ελλοχεύει οργανωμένος και έτοιμος να μας κατασπαράξει. Τα λόγια του με προβλημάτισαν. Μαζί μεγαλώσαμε, από παιδιά ακόμα. Δεν είχε λόγο να μου πει ψέματα. Τι είναι αυτό που ακούγεται;! Οι σάλπιγγες! Μάλλον κάποιο λάθος θα έγινε. Όπως και να έχει είμαι υποχρεωμένος να ανταποκριθώ στο κάλεσμα. Αναρωτιέμαι τι να συμβαίνει…

                                       Γαλανοπούλου Μαρία, A1

 

2η εργασία

                                                                                                  Θέρος, Αιγός Ποταμοί

     

      Ημερολόγιο,

     Η μέρα της συντριβής μας είχε φτάσει. Δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε την επικείμενη καταστροφή ενάντια στους Λακεδαιμόνιους, εκείνη την τραγική μέρα στη Λάμψακο.

     Στην αρχή, πιστεύαμε πως θα νικούσαμε και πως θα γυρνούσαμε στην πατρίδα θριαμβευτές και ότι θα μας συμπεριφέρονταν σαν ήρωες πολέμου. Όμως τίποτε από αυτά δεν θα έβγαιναν πραγματικότητα. Μόλις μάθαμε τα νέα για την κατάληψη της Λαμψάκου από τους εχθρούς νομίζαμε ότι είμασταν έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε και να τους τιμωρήσουμε γι’ αυτήν τους την πράξη. Όμως καθώς οι μέρες περνούσαν και εμείς ανοιγόμασταν διαρκώς στο πέλαγος για να ναυμαχήσουμε, οι εχθροί δεν φαινόντουσαν πουθενά. Όλοι οι στρατιώτες έλεγαν πως οι αντίπαλοί μας είναι δειλοί και πως φοβούνται να έρθουν αντιμέτωποι με ένα τόσο ισχυρό στόλο όσο τον δικό μας. Ως στρατηγός τους, συμπεριφερόμουν λες και πίστευα κάθε τους λέξη για να τους εμψυχώσω και να τους δώσω κουράγιο όμως ήμουν σίγουρος ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Την πέμπτη πια μέρα που βρισκόμασταν στη Σηστό εμφανίστηκε ο Αλκιβιάδης με την πρόφαση ότι είχε ένα σχέδιο που θα μας βοηθούσε να νικήσουμε τους Σπαρτιάτες. Έτσι ο Τυδέας με το Μένανδρο άκουσαν την πρότασή του αλλά την απέρριψαν αμέσως. Μετά από αυτό το περιστατικό, άκουσα κάτι στρατιώτες δίπλα από τη σκηνή μου να λένε πως είναι αβέβαιοι για το τι θα συμβεί και πως αρχίζουν να φοβούνται. Μόλις το άκουσα αυτό κάτι μου έλεγε πως οι επόμενες μέρες δεν θα ήταν καλές και άρχισα να έχω αμφιβολίες και εγώ. Σκέφτηκα να προτείνω στον Τυδέα και στον Κηφισόδοτο την οπισθοχώρηση αλλά τελικά αναίρεσα την απόφασή μου. Μετά από λίγη ώρα, εμφανίστηκαν τα πλοία των αντιπάλων ξαφνικά χωρίς να το καταλάβουμε. Σχεδόν όλοι ήμασταν αποδιοργανωμένοι και απροετοίμαστοι για ναυμαχία. Η Πάραλος μαζί με άλλα οχτώ πλοία κατάφεραν να ξεφύγουν και να προλάβουν την καταστροφή. Όλα τα υπόλοιπα πλοία καταστράφηκαν και όλοι μας πιαστήκαμε αιχμάλωτοι των αντιπάλων. Τότε, ο Λύσανδρος και οι σύμμαχοί του συνεδρίασαν για να αποφασίσουν την τύχη μας. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης άκουγα από πολλούς στρατιώτες ότι ήταν πανικοβλημένοι και φοβόντουσαν πως δεν θα ξανάβλεπαν τις οικογένειές τους. Είχαν απόλυτο δίκιο. Μόλις βγήκε ο Λύσανδρος σκότωσε όλους τους αιχμαλώτους των οποίων ο αριθμός ξεπερνούσε τους τρεις χιλιάδες. Μόνο ένα όνομα ακούστηκε, το όνομα του οποίου θα γλίτωνε τη σφαγή. Και αυτό ήταν το δικό μου! Πολλοί με θεώρησαν προδότη αλλά το μόνο που έκανα λάθος ήταν ότι ήμουν αλαζόνας, όπως οι υπόλοιποι. Ήμασταν όλοι τυφλωμένοι από την υπεροψία και τώρα θρηνούμε θύματα. Και όλα αυτά εξαιτίας του πολέμου!!!

                                                                                                 Αδείμαντος

Θεοδοσιάδου Αναστασία, A1

Η ειρήνη είναι μέσα σου...

Με αφορμή τη φράση "Η ειρήνη πρώτα γίνεται εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου και μετά μπορεί να υλοποιηθεί στην κοινωνία" οι μαθητές της Α΄ Λυκείου δούλεψαν με εξαιρετκό ενδιαφέρον πάνω στη θεματική και κατόπιν οπτικοποίησαν τις ιδέες τους.
H Ζώγια Καλούδη από το Α1 ....

"Ξέρει να σκέφτεται...."
των Π. Θεοδοσιάδη και Ν. Δρακάκη

Ειρήνη και πόλεμος μέσα από το μάθημα των Θρησκευτικών

Το θέμα της ειρήνης και του πολέμου πραγματεύτηκαν και οι μαθητές μέσα από το μάθημα των Θρησκευτικών αυτή τη φορά με εφαλτήριο κείμενα και χωρία θρησκευτικά αλλά όχι μόνο. "Η Ειρήνη" του Γ. Ρίτσου αποτέλεσε για αρκετούς μαθητές έμπνευση αυτή τη φορά.

Απόστολος Αργυρός από το Α1

Σπύρος Αδάμ και Γαβρίδης Δημήτρης από το Α1

Με αφόρμηση τον πόλεμο... (1ο μέρος)

     Οι συγκεκριμένες εργασίες δημιουργικής γραφής ανατέθηκαν στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών Α΄ Λυκείου (Οκτώβριος - Νοέμβριος 2014) μετά την ολοκλήρωση των παραγράφων 16-32 του πρώτου κεφαλαίου στο δεύτερο βιβλίο των Ελληνικών του Ξενοφώντα. Ειδικότερα, ζητήθηκε από τους μαθητές και τις μαθήτριες να γράψουν ως Αθηναίος στρατιώτης ένα κείμενο στο ημερολόγιό τους κάνοντας αναφορά στις σκέψεις, στα συναισθήματα και τους προβληματισμούς τους σχετικά με την επικείμενη σύγκρουσή τους με τους Σπαρτιάτες στους Αιγός ποταμούς (405 π.Χ.). Κάθε κείμενο συνοδεύεται από σχετική με το θέμα εικόνα της επιλογής του δημιουργού του.

     Εργασίες αντίστοιχου προβληματισμού ανατέθηκαν και στο μάθημα των Θρησκευτικών Α΄ Λυκείου κατά τη μελέτη της έννοιας «ειρήνη».

Πολεμώντας ως Αθηναίος στρατιώτης εναντίον των Σπαρτιατών

 προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου

ΘΕΡΟΣ 405 

Ημέρα πρώτη

   Δεν είχε περάσει πολλή ώρα από τότε που αγκυροβολήσαμε στον Ελαιούντα όταν μάθαμε ότι το βασικό κέντρο ανεφοδιασμού μας, η Λάμψακος, καταλήφθηκε από τους Σπαρτιάτες. Αμέσως οι στρατηγοί έδωσαν διαταγή να επιβιβαστούμε στα πλοία, αφού πρώτα τα ετοιμάσουμε για ναυμαχία και να πλεύσουμε στους Αιγός ποταμούς, με σκοπό να αντιμετωπίσουμε τους εχθρούς. Όμως επειδή βράδιασε, αποφασίσαμε να φάμε και να πιούμε, γιορτάζοντας για την επικείμενη νίκη μας. 

Ημέρα δεύτερη

   Δεν πρόλαβε να ξημερώσει ακόμα, και εμείς είχαμε ήδη παραταχθεί κατά μήκος της ακτής έτοιμοι να πολεμήσουμε. Οι πολεμικές μας ιαχές και τα τύμπανά μας ακούγονταν σε όλο τον Ελλήσποντο και θα τρόμαζαν ακόμα και τους πιο βάρβαρους λαούς της Μέσης Ανατολής. Μάλλον αυτός είναι  ο λόγος που ο ¨σπουδαίος¨ στρατηγός των Σπαρτιατών με τον ¨παντοδύναμο¨ στόλο του δεν εμφανίστηκε για να μας αντιμετωπίσει. Όπως φαίνεται φοβάται και τρέμει τον πιο δυνατό στόλο όλης της Μεσογείου!!!

Ημέρα τρίτη

   Για μια ακόμα φορά, τα ξημερώματα, ολόκληρος ο στόλος μας ήταν παρατεταγμένος στο λιμάνι με πρόθεση να ναυμαχήσει, όμως και πάλι δεν υπήρξε καμία αντίδραση από τον εχθρικό στόλο. Γι’ αυτό το λόγο αποβιβάσαμε μερικούς στρατιώτες και τους στείλαμε στη Σηστό για να πάρουν πολεμοφόδια και τρόφιμα. Γνωρίζαμε πως ο Λύσανδρος δεν είχε σκοπό να μας επιτεθεί και έτσι ήμασταν ασφαλείς.

Ημέρα τέταρτη 

   Σήμερα ήταν σειρά των ναυτών του δικού μου πλοίου, να πάμε για εφόδια στις πόλεις της Χερσονήσου και έτσι αφού ετοιμαστήκαμε, αρχίσαμε το μικρό μας ταξίδι, αρχικά κατά μήκος της ακτής και στη συνέχεια μέσω της στεριάς. Κάποια στιγμή ακούσαμε ένα περίεργο ήχο και γυρνώντας να δούμε από πού προερχόταν νομίζαμε πως είδαμε ένα εχθρικό πλοίο, καλά κρυμμένο μέσα σε μια εσοχή του βράχου, χωρίς να δώσουμε πολλή σημασία.  Όμως γιατί να υπάρχει ένα σπαρτιατικό καράβι τόσο μακριά από τον υπόλοιπο στόλο; Γιατί βρισκόταν εκεί; Μήπως ο Λύσανδρος δεν επιτίθεται γιατί πολύ απλά ακολουθεί μία τακτική; Μήπως ο Δίας έχει αποφασίσει μία πιο άσχημη μοίρα για εμάς τους Αθηναίους;

Ημέρα πέμπτη

   Κατά τη διάρκεια της σημερινής ημέρας πέρασα πολλές φορές από την σκηνή του Τυδέα και του Μένανδρου. Μια από αυτές τις φορές άκουσα μία λογομαχία σχετικά με τον Αλκιβιάδη, ο οποίος υποστήριζε πως για να έχουμε σίγουρη νίκη απέναντι στους Σπαρτιάτες οι οποίοι ήταν μέσα σε πόλη και είχαν ό,τι χρειάζονταν έπρεπε να  μετασταθμεύσουμε στη Σηστό, ώστε να μην χρειάζεται να πηγαίνουμε μακριά για να εφοδιαστούμε. Από ό,τι κατάλαβα οι στρατηγοί απέρριψαν την ιδέα όμως εγώ παραμένω σκεπτικός πάνω σε αυτό το θέμα. Ίσως να κάνω λάθος, αλλά νομίζω πως εξαιτίας της δυσκολίας του ανεφοδιασμού, ο στόλος μας αποδιοργανώνεται μέρα με την μέρα.

Ημέρα έκτη

   Όπως και κάθε άλλη μέρα, έτσι και σήμερα, οι ναύτες μας διασκορπίστηκαν ξανά στην Χερσόνησο προς εύρεση τροφής. Δυστυχώς λόγω της τόσο μεγάλης μας αναμονής για την μάχη, τα εφόδια μας είχαν σχεδόν τελειώσει και γι’ αυτό τον λόγο ήταν ανάγκη οι περισσότεροι να αναζητήσουν τρόφιμα και πολεμοφόδια. Αυτό ακριβώς ήταν που περίμεναν οι Σπαρτιάτες. Κατά το μεσημεράκι, εκεί που όσοι είχαμε μείνει πίσω ξεκουραζόμασταν, ένα μικρό πλοιάριο του εχθρού έπλεε κατά μεσής του Ελλήσποντου, ενώ οι ναύτες που ήταν μέσα είχαν τις ασπίδες τους  σηκωμένες. Μάλλον αυτό ήταν το σύνθημα για την έφοδο, γιατί σχεδόν αμέσως όλος ο εχθρικός στόλος εμφανίστηκε ξαφνικά και κατευθυνόταν προς εμάς. Σε κατάσταση πανικού τρέχαμε όλοι προς τα καράβια για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε, όμως επειδή πολλοί από τους στρατιώτες μας λείπανε, μόνο 8 καράβια και η Πάραλος ήταν γεμάτα και κατάφεραν να γλιτώσουν, ενώ οι υπόλοιποι πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Έτσι τώρα κατευθυνόμαστε προς την Κύπρο, στον Ευαγόρα, ενώ η Πάραλος πάει στην Αθήνα για να αναγγείλει τα δυσάρεστα γεγονότα. Όσο για τους αιχμαλώτους….: «Δικαία εστί οργή Διός».               

Αποστολίδης Δημήτρης Α1

                               Αιγός ποταμοί,405

Η μάχη στους Αιγός ποταμούς έχει σχεδόν ξεκινήσει. Τις τελευταίες τέσσερις μέρες εμείς και οι Λακεδαιμόνιοι αντίπαλοί μας παρατασσόμαστε ώστε να πολεμήσουμε, η σύγκρουση όμως ποτέ δεν αρχίζει. Από το χάραμα μέχρι το σούρουπο περιμένουμε στη γραμμή μέχρι να μας δοθεί το σήμα για να επιτεθούμε – κάτι το οποίο δεν έχει συμβεί έως τώρα. Ο εχθρός για κάποιον μυστήριο λόγο δεν βγαίνει στ’ ανοιχτά για να μας αντιμετωπίσει αλλά αντίθετα μας κοροϊδεύει και μας περιφρονεί «απειλώντας» μας με την ακινησία του.

 Το να είσαι στρατιώτης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όλα όσα ανέφερα παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο από μια καταγραφή των γεγονότων. Άλλο, όμως, να τα καταγράφεις και άλλο να τα ζεις. Εγώ και οι υπόλοιποι Αθηναίοι στρατιώτες που ετοιμαζόμαστε κάθε μέρα για την επικείμενη σύγκρουση, είμαστε πραγματικά μπερδεμένοι. Μακάρι να μπορούσα να καταλάβω το σχέδιο των Σπαρτιατών, όμως προς το παρόν η στάση τους είναι ύποπτη.

Αυτές τις μέρες είμαι σε εγρήγορση και ανησυχώ γιατί νομίζω πως κάποιο σχέδιο θα ετοιμάζουν ώστε να μας αιφνιδιάσουν. Οι σκέψεις μου είναι διχασμένες: από τη μια είναι η φήμη του αήττητου αθηναϊκού στόλου – το οποίο με καθησυχάζει μια και αυτή είναι η πρώτη μου ναυμαχία – από την άλλη όμως, είναι η παράξενη «ησυχία» των αντιπάλων που με προβληματίζει. Αυτό με κρατά συνεχώς αναστατωμένο.

Αντίθετα, η στάση των αρχηγών είναι αλαζονική αφού οι ίδιοι έχουν βεβαιωθεί πως ο Λύσανδρος απλά φοβάται να μας αντιμετωπίσει και θεωρούν τη νίκη μας σίγουρη. Πιστεύω πως είναι υπερβολικά υπερόπτες και δεν βλέπουν τον κίνδυνο που παραμονεύει. Μερικές φορές εύχομαι να μπορούσαν όλοι να καταλάβουν τη ματαιοδοξία του πολέμου.

Σαν στρατιώτης χωρίς προηγούμενες εμπειρίες, κάθε μέρα νιώθω το ίδιο ρίγος και την ίδια αβεβαιότητα όταν παρατάσσομαι στη γραμμή απέναντι από τον εχθρό, χωρίς να γνωρίζω το τι θα ακολουθήσει. Θα ξαναδώ άραγε την οικογένειά μου; Θα γυρίσω σπίτι μου; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει.

Αυτή τη στιγμή είναι νωρίς το χάραμα με τον ουρανό να είναι μουντός και σκεπασμένος από σύννεφα, τη θάλασσα γεμάτη κύματα και εμένα να περιμένω με αγωνία τη σημερινή μέρα. Ελπίζω όλα αυτά να είναι απλά τυχαία και ο καιρός να μην προμηνύει την ήττα μας.

Βασιλειάδη-Λάζου Ανθή-Μαρία, Α1