Εθνικό Μουσείο της Αμερικανικής Τέχνης.
Καθόμαστε....
Καθόμαστε και κοιτάζουμε,
περιμένουμε…..υπομένουμε. Γιατί; Τι μας προσφέρει αυτό;
Σίγουρα κάποιοι το
απολαμβάνουνε! Γέρνουν τα κεφάλια τους πίσω στις ξύλινες καρέκλες τους και
αφήνουν ελεύθερα τα σώματά τους, άνετοι, εκτεθιμένοι……..Άλλοι αδιαφορούν. Απλά
βρίσκονται εκεί σκοτώνοντας το χρόνο τους. Κάποιοι άλλοι μένουν ακίνητοι με
ανάσες ήρεμες, σταθερές- εισπνέουν και εκπνέουν- τα βλέμματά τους παγωμένα……
Κανένας όμως, απ’ αυτούς δεν
τολμάει να κουνηθεί, να αλλάξει θέση, να σηκωθεί……Γιατί;
Γιατί ποιος θα τολμήσει να
κουνηθεί και να χάσει έστω και ένα δευτερόλεπτο ομορφιάς; Ποιος επιδιώκει να
πάψει να ακούει το δροσερό καλοκαιρινό αεράκι ή να πάψει να βλέπει τα απέραντα
βουνά με τις μεγαλοπρεπείς κορυφές τους ή να πάψει να νιώθει τη ζέστη να
χαϊδεύει τα πρόσωπά τους;
Μήπως όμως θέλουν να κουνηθούν
αλλά αδυνατούν; Μήπως κάτι -ή κάποιος- τους απαγορεύει να φύγουν;
Ίσως να θεωρούν πως είναι μάταιο
και ανώφελο διότι ακόμη και αν τα κατάφερναν δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από
αυτήν την γιγαντιώδη μάζα ενέργειας: τον ήλιο! Η ζέστη που θα πηγάζει από αυτόν
καθημερινά θα τους στοιχειώνει για πάντα. Ποτέ δε θα μπορέσουν να ξεφύγουν ή να
κρυφτούν από αυτόν. Θα είναι ευχή και κατάρα....χαρά και λύπη….
Τσακίρη Φωτεινή Β2
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου