Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (8ο μέρος)

        

         Ένα από τα λίγα πλοία που σώθηκαν από την πανωλεθρία του Αθηναϊκού μας στρατού στους Αιγός ποταμούς ήταν και η Πάραλος, το ιερό μας πλοίο. Αυτό έφτασε την νύχτα στον Πειραιά και μας έφερε την θλιβερή είδηση. Εκείνη την νύχτα κανένας μας δεν έκλεισε μάτι, καθώς θρηνούσαμε όχι μόνο αυτούς που χάθηκαν στην μάχη αλλά πιο πολύ για τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού περιμέναμε να πάθουμε ό,τι ακριβώς κάναμε στους Μηλίους, αποίκους των Λακεδαιμόνιων, αλλά και στους Σκιωναίους και τους Τορωναίους και τους Αιγινήτες και σε άλλους πολλούς Έλληνες. Συγκεκριμένα, φοβόμασταν πως οι νικητές θα μας εκδιώξουν από την χώρα μας αλλά και θα σκοτώσουν τους ενηλίκους μας και θα πουλήσουν τα γυναικόπαιδά μας στα σκλαβοπάζαρα για δούλους. Προβληματιζόμασταν ακόμη μήπως οι νικητές παραχωρήσουν την χώρα μας σε συμμάχους. Αυτά σκεφτόμασταν εκείνη την νύχτα και θρηνούσαμε κυρίως στον Πειραιά∙ οι κραυγές και οι θρήνοι έφτασαν μέχρι το άστυ όπου και ζούμε. Την επόμενη ημέρα συγκλήθηκε η συνέλευση του δήμου στην οποία αποφασίσθηκε να φραγούν με χώμα όλα τα λιμάνια εκτός από αυτό του Πειραιά, να επιδιορθωθούν τα τείχη, να τοποθετηθούν φρουρές καθώς και να παρθούν όλα τα μέτρα για την πόλη με το σκεπτικό ότι πρόκειται να πολιορκηθεί!

Κουτουνίδης Αντώνης Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (7ο μέρος)

Αθήνα  

Αγαπητέ Πελοπίδα,

Χθες το βράδυ έφτασε η Πάραλος στον Πειραιά. Τα νέα που μας έφερε δε θα μπορούσε να ήταν χειρότερα. Κανείς δεν περίμενε την ήττα μας από τους Λακεδαιμόνιους. Ο στόλος μας καταστράφηκε ολοκληρωτικά και οι Σπαρτιάτες σχεδιάζουν την πολιορκία μας από ξηρά και από θάλασσα.
  Τα νέα έφτασαν από στόμα σε στόμα μέχρι εδώ. Σε όλο το άστυ ακούγονταν θρήνοι, φωνές, κατάρες. Πολλοί έχασαν δικούς τους ανθρώπους στη ναυμαχία. Θρηνούσαν κι εκείνους, αλλά περισσότερο για τους εαυτούς τους, γι’ αυτό που τους περίμενε.
  Εγώ προσπαθούσα να καθησυχάσω την οικογένειά μου, να τους πείσω πως δεν θα συμβεί το κακό που όλοι περίμεναν. Παρ’ όλα αυτά είμαι πολύ φοβισμένος, γιατί πιστεύω πως όπως φερθήκαμε στους αντιπάλους μας, έτσι θα φερθούν και σ’ εμάς. Οι θεοί θα μας τιμωρήσουν για την απανθρωπιά και την σκληρότητα που δείξαμε απέναντί τους, όταν ήμασταν εμείς νικητές.
   Το βράδυ, όλοι, άντρες γυναίκες και παιδιά, μείναμε άγρυπνοι, κυριευμένοι από την απελπισία. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι προσεύχονταν στους ναούς και άλλοι εκστόμιζαν κατάρες για την άδικη μοίρα τους.
   Σήμερα όμως, στην Εκκλησία του Δήμου, αποφασίστηκε να πάρουμε κάποια έκτακτα μέτρα, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για την πολιορκία. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε τελικά. Τουλάχιστον όμως δεν θα περιμένουμε άπραγοι την καταστροφή μας. Θα παλέψουμε για τη ζωή μας!
   Εγώ τώρα θα πάω να βοηθήσω στην επισκευή των τειχών.
   Δεν ξέρω αν αυτό το γράμμα φτάσει ποτέ στα χέρια σου ή αν θα έχουμε την ευκαιρία να συναντηθούμε ξανά. Όπως και να 'χει, χαίρομαι που ήμουν φίλος σου όλα αυτά τα χρόνια.

                                                                                                  Σε χαιρετώ,

                                                                                                  Ο φίλος σου, Επαμεινώνδας ο Αθηναίος

                                                                             Νώντας Δρακάκης Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (6ο μέρος)

Ελαφηβολιώνας, 11ο φεγγάρι, φάση 2η:

            Η Πάραλος κατέφτασε στο λιμάνι του Πειραιά, μαζί με 6-7 πλοία και το πλήρωμα, αφού αποβιβάστηκε, ανέφερε μέσα στον όχλο του κόσμου τα άσχημα νέα, και απαντούσε σε απελπισμένες ερωτήσεις για την μοίρα συγγενών. Φόβος και άγχος άρχισε να με διακατέχει. Τι απέγινε ο γιός μου, ο οποίος ακολούθησε την εκστρατεία; Τι θα απογίνουμε εμείς οι υπόλοιποι, όταν οι Σπαρτιάτες θα έρθουν για εμάς; Το μόνο  που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε την μοίρα μας.

Ελαφηβολιώνας, 11ο φεγγάρι, φάση 3η:

           

            Σήμερα έγινε Εκκλησία του Δήμου στην αγορά, πιο σύντομη από ποτέ. Όλοι μαζί, αναστατωμένοι, ψηφίσαμε μέτρα για την ενίσχυση της πόλης και την προετοιμασία της για πολιορκία από τους Σπαρτιάτες. Ταυτόχρονα, στείλαμε έναν Αθηναίο, τον Θηραμένη, να διαπραγματευτεί με τους Σπαρτιάτες περί των όρων για ειρήνη. Πολιτικά θα τον χαρακτήριζε κανείς μετριοπαθή ολιγαρχικό, που σέβεται τις δημοκρατικές ιδέες που κυριαρχούν στην πόλη όπου ζει. Αλλά τα ολιγαρχικά του φρονήματα σίγουρα θα τον ευνοήσουν στο να πετύχει καλύτερους και πιο προσιτούς όρους. Έμαθα από έναν επιζώντα ότι ο γιος μου δεν τα κατάφερε και ότι τώρα είναι σκλάβος των Σπαρτιατών. Μόνο οι θεοί ξέρουν πώς τον μεταχειρίζονται εκεί, μαζί με τους υπόλοιπους σκλάβους, μετά από τα δεινά που προκαλέσαμε εμείς στους αιχμαλώτους μας.

Προσωπικές σκέψεις:


            Οι Σπαρτιάτες δεν πρόκειται να δείξουν έλεος, μετά από όσα κάναμε στους αιχμαλώτους από τις μάχες. Πολλοί πιστεύουν -και με το δίκιο τους- ότι θα ζητήσουν ως όρο ειρήνης να πέσουν τα μακρά τείχη. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι αυτό θέλουν να γίνει ως ένδειξη καλής πίστεως, αν και άλλοι, μέσα στους οποίους είμαι και εγώ, υποθέτουν ότι οι Σπαρτιάτες με αυτόν τον όρο θέλουν να αποτρέψουν κάθε πιθανότητα επανάστασης μας, καθώς τα τείχη μας ήταν η μόνη μας άμυνα. Πιστεύω ότι λόγω των παραπάνω, σε περίπτωση που οι Σπαρτιάτες απαιτήσουν την πτώση των μακρών τειχών, δεν πρόκειται να αναθεωρήσουν αυτόν τον όρο σε καμία περίπτωση. Ελπίζω να έχουμε την καλύτερη δυνατή τύχη.

Κλεισθένης

Γεωργιάδης Γιώργος Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (5ο μέρος)

Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΟΥ

  Ο Αναξίμανδρος ξύπνησε νωρίτερα από ό,τι συνήθιζε, εξαιτίας των θορύβων που έρχονταν από το λιμάνι. Όντας σακάτης στο ένα πόδι, ενθύμιο από την ναυμαχία των Αργινουσών, δεν τον υπολόγιζε κανένας για καμία εργασία και γλύτωνε από τις μάχες (τα απολάμβανε πραγματικά αυτά τα προνόμια), γι’ αυτό και με τον καιρό έγινε οκνηρός, υπναράς και γκρινιάρης. Ήθελε δεν ήθελε όμως, βγήκε έξω για να μάθει τι γινόταν.

  Έξω, πολλοί Αθηναίοι θρηνούσαν και οδύρονταν, δημιουργώντας έτσι μια πολύ θλιβερή ατμόσφαιρα. Βλέποντας έναν δούλο να περνάει από δίπλα του, ο Αναξίμανδρος τον άρπαξε από το μπράτσο και γρύλισε:

  -Τι συμβαίνει;

  -Έφτασε η Πάραλος, αφέντη. Οι Αθηναίοι ηττήθηκαν, είπε ο δούλος, φανερά ξαφνιασμένος.

  Ο Αναξίμανδρος χαλάρωσε τη λαβή και έκανε νεύμα στον δούλο να φύγει. Ο Αναξίμανδρος δεν ξαφνιάστηκε, ούτε και συγκινήθηκε, αντίθετα περίμενε και ήλπιζε γι' αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα. Το περίμενε, γιατί είχε γνωρίσει και κρίνει ο ίδιος τους στρατηγούς. Του φάνηκαν στενόμυαλοι και υπερόπτες. Ούτε τον Αλκιβιάδη δεν άκουσαν, αλλά στη δημοκρατία ο καθένας άσχετος μπορεί να πάρει κάποιο αξίωμα, σκέφτηκε. Ακόμα το ήλπιζε για να μπορέσει να θέσει σε εφαρμογή τα σχέδιά του, το οποίο και επρόκειτο να κάνει.

  Επιστρέφοντας στο σπίτι μετά από ώρα βρήκε την ηλικιωμένη μητέρα του να οδύρεται, επειδή φαίνεται πως ο αδερφός του είχε σκοτωθεί στη μάχη. Για να την παρηγορήσει, προσποιήθηκε πως πενθούσε και ο ίδιος, όμως ο Αναξίμανδρος, τουλάχιστον από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, δεν είχε χύσει ούτε ένα δάκρυ για κανένα. Άλλωστε, δεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Αναξίμανδρος αγαπούσε έστω και λίγο κανέναν, εκτός φυσικά από τον ίδιο του τον εαυτό.

  Αμέσως μετά που τελείωσε το «πένθος», ο Αναξίμανδρος δεν έχασε χρόνο. Ετοίμασε βιαστικά ένα μήνυμα που έγραφε:

  Αριστοτέλη,

Τα πράγματα πήγαν καλύτερα από ό,τι περιμέναμε. Όχι μόνο ηττηθήκαμε στον Ελλήσποντο, αλλά και οι δημοκρατικοί αποφάσισαν να στείλουν τον Θηραμένη για να διαπραγματευτεί. Αφού μιλήσεις με τους εφόρους, όπως και είπαμε να κάνεις, προσπάθησε να συνεννοηθείς με τον Θηραμένη έτσι ώστε να συντονίσετε τις κινήσεις σας. Είμαι τώρα πια εντελώς σίγουρος πως οι προσπάθειές μας δεν θα πάνε χαμένες. Φρόντισε τον δούλο που θα σου παραδώσει το μήνυμα.

                                                                                                                                   Αναξίμανδρος

  Έδωσε το μήνυμα σε έναν από τους δούλους που δεν ήξερε να διαβάζει και του είπε να πάει στη Σπάρτη και να το δώσει στον εξόριστο Αθηναίο που λεγόταν Αριστοτέλης.

  Η πόλη της Αθήνας κατέρρεε και, όπως πάντα υπάρχουν οι λίγοι που συνωμοτούν μεταξύ τους και περιμένουν να αρπάξουν την ευκαιρία και να αποκτήσουν δύναμη μέσω της αδυναμίας των υπολοίπων. Ευτυχώς που είμαι ένας από αυτούς, σκέφτηκε ο Αναξίμανδρος και κίνησε με προορισμό το κρεβάτι του…

Αναγνώστου Σαραφιανός Α1