Νεανικός Έρωτας (2ο μέρος)

 Μια διαφορετική συνέχεια του αποσπάσματος Η Ελενίτσα από το Έρωτος Αποτελέσματα, Αγνώστου

      Έφτασε επιτέλους η μέρα των αρραβώνων. Η Ελενίτσα γεμάτη χαρά ετοιμαζόταν, φορώντας το καινούργιο λευκό φόρεμά της και τα  λούστρινα  παπούτσια της. Μέσα στο σπίτι γινόταν πανικός από τις προετοιμασίες και κάθε τόσο άκουγες από το δωμάτιο της Ελενίτσας ένα χαρούμενο σκοπό. Τόση ήταν η χαρά της!

             

       Καθώς λοιπόν η Ελενίτσα καθόταν και χτενιζόταν, ένα δυνατό συνθηματικό σφύριγμα ακούστηκε κάτω από το παράθυρο του δωματίου της. Γεμάτη χαρά, νομίζοντας ότι ο Γιωργάκης, ο αρραβωνιαστικός της βρισκόταν κάτω από το παράθυρο, έτρεξε και βγήκε στο μπαλκόνι. Τι να δει όμως;  O παιδικός της έρωτας!!! Ο Γιάγκος! Τον Γιάγκο είχε να τον δει περίπου πέντε χρόνια. Ήταν όμορφος νέος, ένα χρόνο μεγαλύτερος από την Ελενίτσα και το καλύτερο παιδί του χωριού, όπως λέγανε.

           

       Το γαλανό του βαθύ βλέμμα έπεσε πάνω στα μαύρα μάτια της Ελενίτσας, καθώς κρεμάστηκε από τα κάγκελα του μπαλκονιού. Και τότε η Ελενίτσα τα θυμήθηκε όλα!!!

             

     

   Ήτανε δώδεκα χρονών όταν συναντήθηκε τελευταία φορά με το Γιάγκο. Πέρα στην Κρύα Βρύση... Της είχε πιάσει αυτός το χέρι και της είχε πει:

- Ελενίτσα σε αγαπώ! Θέλω πολύ να παντρευτούμε σαν μεγαλώσουμε...! Και της φίλησε το χέρι!

- Συμφωνείς; της είπε στο τέλος.

Τότε αυτή τον φίλησε και του είπε:

- Ναι συμφωνώ, θέλω πολύ να παντρευτούμε...!

Και έμειναν οι δυο τους, έτσι για πολλή ώρα αγκαλιασμένοι.

        Τότε όμως έγινε το μοιραίο κακό... Ένα περίεργο μάτι τους είδε και έτρεξε να ειδοποιήσει τον άρχοντα Σταύρακα, που ήταν ο πατέρας του Γιάγκου. Μέσα σε λίγη ώρα ο Σταύρακας βρέθηκε στην Κρύα Βρύση και τράβηξε το γιο του βίαια. Τότε φωνάζει ο Γιάγκος στην Ελενίτσα:

- Ελενίτσα, να ξέρεις ότι εγώ θα σε αγαπώ πάντοτε και πάντα θα περιμένω το γάμο μας... Ας μου υποσχεθείς πως και συ θα κάνεις το ίδιο και ότι σίγουρα θα παντρευτούμε μια μέρα.

Με δάκρυα στα μάτια, βλέποντας τον Γιάγκο να απομακρύνεται φωνάζει η Ελενίτσα:

- Σου το υπόσχομαι. Θα σε αγαπώ για πάντα!

 

          Και από την επόμενη μέρα, ξανά, κανείς δεν είδε τον Γιάγκο! Κάποιοι λέγανε πως ο αυστηρός πατέρας του τον έστειλε κάπου μακριά, σε ένα θείο του, να δουλέψει και να ξεχάσει την Ελενίτσα.

          Πέρασαν τα χρόνια και η Ελενίτσα ήταν αυτή που ξέχασε τον Γιάγκο, και να που τώρα στεκόταν μπροστά της και τα νεανικά του πια μάτια ακτινοβολούσαν από έρωτα... Μερικές λέξεις μόνο αντάλλαξαν:

- Η υπόσχεση... Ελενίτσα... θυμάσαι;

Γέμισαν πάλι δάκρυα τα μάτια της Ελενίτσας:

- Γιατί δεν απαντάς Ελενίτσα... Μήπως ξέχασες;

Η αγωνία ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του...

Έκανε να σκύψει το κεφάλι η Ελενίτσα...

Και τότε ακούστηκε η φωνή της μητέρας της μέσα από το σπίτι:

- Ελενίτσα κατέβα να σε δούμε, είσαι έτοιμη για τους αρραβώνες σου;

Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο Γιάγκος έσφιξε τις γροθιές του, έσφιξε τα δόντια και τα μάτια του, μη του ξεφύγει καμία απολύτως λέξη. Έπειτα ηρέμησε. Σήκωσε αργά αργά το χέρι του, έκανε νεύμα χαιρετισμού στην Ελενίτσα και βαρύς – βαρύς, γεμάτος θλίψη έκανε να φύγει.

   Η Ελενίτσα ταράχτηκε πολύ και καθώς έβλεπε τον Γιάγκο να ξεμακραίνει θυμήθηκε την επώδυνη ώρα του παλιού εκείνου χωρισμού, στην Κρύα Βρύση... Και έβγαλε τότε μια φωνή μέσα από την καρδιά της:

- Μη Γιάγκο, μη φεύγεις. Γύρνα πίσω. Σ’ αγαπώ! Θέλω να παντρευτούμε... Αυτή τη στιγμή έχω μετανιώσει πικρά που σε ξέχασα. Κι όμως σε αγαπώ. Σε λατρεύω. Μη φεύγεις Γιάγκο... Γύρνα πίσω.!

 Και γύρισε ο Γιάγκος μα στα μάτια του ήταν ζωγραφισμένη μια απέραντη θλίψη.

- Δε με πιστεύεις Γιάγκο, είπε η Ελενίτσα. Δίκιο έχεις... Όμως εγώ σου το υπόσχομαι πως άμα ζήσω μαζί σου θα είμαι ευτυχισμένη και θα σε κάνω και σένα ευτυχισμένο. Πες μου λοιπόν τώρα, τι θέλεις να κάνω για να με πιστέψεις;

 Και της αποκρίνεται τότε ο Γιάγκος :

- Κατέβα τώρα με ένα σκοινί από το μπαλκόνι σου και πάμε να φύγουμε μακριά, να ζήσουμε για πάντα μαζί, αγαπημένοι. Και ό,τι της είπε το έκανε η Ελενίτσα και βρέθηκαν μαζί σε έναν μακρινό τόπο, αυτοί ευτυχισμένοι και εμείς ακόμα περισσότερο...!

Πούλιου Ευτυχίς, Α2