Με αφόρμηση τον πόλεμο (3ο μέρος)

3η εργασία

Αιγός Ποταμοί, 405                          
                                            Αθηναϊκό στράτευμα…πορεία προς την επιτυχία

Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω, όλα έγιναν τόσο γρήγορα! Επιστρέψαμε νικητές από τις Αργινούσες εδώ και έναν χρόνο και έχουμε γίνει φόβος και τρόμος των εχθρών. Μέχρι και ο Λύσανδρος  τρεις μέρες τώρα  αρνείται να αποδεχτεί τις συνέπειες των πράξεών του μετά την καταστροφή της Λαμψάκου, όμως πήραμε όρκο για εκδίκηση, δεν μπορεί να κρύβεται για πάντα. Όπως το βλέπω, δεν θα μας πάρει πάνω από μία εβδομάδα για να νικήσουμε και να επιστρέψουμε στην πολυπόθητη πατρίδα εκεί που μας περιμένουν οικογένειες και χρόνια που πρέπει να ανακτήσουμε από την ανατροφή των παιδιών μας, εκκλησίες και αποφάσεις για τις οποίες δεν ενημερωθήκαμε …θα μας πάρει λίγο, αλλά κάπου εκεί στο βάθος μας περιμένουν οι ζωές μας πριν από τον πόλεμο, ειρηνικές. Ώσπου να δούμε τους κόπους για τους οποίους παλέψαμε να μας κλείνουν τα μάτια. Τι άλλο να ζητήσουμε; Μόνο γεράματα, παιδικές φωνές, κλάματα και γέλια, αυτά μας λείπουν. Πώς να το κάνουμε; Άλλοι κερδίζουν και άλλοι χάνουν, πάντως σίγουρα και να κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο έχουμε χάσει πολλές μάχες που δυστυχώς είναι ίσως καθοριστικές για εμένα, αλλά και για κάποιον άλλον που χάθηκε σε μια μάχη για την πατρίδα, που συνέβαλε στην νίκη αλλά δεν πρόλαβε να την αφιερώσει στο παιδί του που μόλις γεννιόταν, ενώ αυτός πέθαινε .

Τραγική ειρωνεία η ζωή τελικά ….τραγικό τέλος ο πόλεμος… να φύγεις δίχως να προλάβεις να πεις στους δικούς σου «να ξέρεις σ ’αγαπάω, για σένα και το μέλλον σου αγωνίζομαι για να κάνεις κι εσύ το ίδιο αν χρειαστεί και να θυμάσαι  γιατί ζεις, γιατί υπάρχεις. Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια: όταν ένα από τα τρία σε καλεί θα πρέπει να μπορείς να δώσεις και την ζωή σου ακόμα για το υπερασπιστείς». Μπορεί τελικά να υπάρξουν χιλιάδες  εχθροί, χιλιάδες εμπόδια αλλά τον πόθο του νόστου κανείς δεν τον νικά γιατί παρηγοριά βρίσκεις εκεί που ξέρεις πως κάποιος γνωστός θα σε σηκώσει αν πέσεις, κάποιος θα σου προσφέρει νερό όταν διψάσεις, κάποιος που γνωρίζει το ήθος σου θα σε υπερασπιστεί όταν οι ξένοι σε κατηγορούν. Εκεί όπου νιώθεις τις ψυχές τον προγόνων σου να βαδίζουν στο ίδιο μονοπάτι, εκεί όπου ακόμα και ένα δέντρο σου ξυπνά αναμνήσεις.

Τελικά μπορεί να πολεμάς για πολλούς λόγους είτε από αλαζονεία είτε από φιλοπατρία είτε από ξενοφοβία. Άλλωστε τα όρια που τα ξεχωρίζουν είναι πολύ αχνά. Σίγουρα όμως κανείς δεν είναι τόσο ανόητος να θέλει τον πόλεμο ακόμα και όταν βάζει την ισχύ πάνω από την ειρήνη, όταν βάζει την αγάπη για την εξουσία πάνω από την γονεϊκή αγάπη. Αυτός βαθιά μέσα του ξέρει πότε υπάρχει πραγματικός λόγος να πολεμά και πότε όχι …Διακρίνει τον πραγματικό κίνδυνο από την ιμπεριαλιστική πολιτική.

Όμως έτσι είναι, πολλές φορές φαινόμαστε τυφλωμένοι παρ’ όλο που νοσταλγούμε την ζωή, επιλέγουμε να φλερτάρουμε με τον θάνατο. Γιατί;…Αυτή η άτιμη η  υπερηφάνεια και η αγωνία για αναγνώριση και δόξα ίσως και αυτός ο φόβος μην περάσει και η δική μας η ζωή χωρίς φήμη, όπως και άλλων που ο αριθμός τους ξεπερνά τους κόκκους της άμμου. Αυτοί έφυγαν άσημοι …. Αρνούμαστε να γίνουμε μέρος της μάζας, αυτό φταίει . Όλοι θέλουν να τους θυμούνται χωρίς να ζυγίζουν την αντιπαροχή, κάθε πράξη έχει συνέπειες, κάθε επιλογή θυσίες. Αυτό κάνει τον άνδρα λογικό όν!

Ο Λύσανδρος αναρωτιέμαι τι απολογία θα δώσει όταν κάποιος από τους γιούς του τον ρωτήσει «και τι έκανες εσύ πατέρα;»… «κρύφτηκα» θα απαντήσει…!!!!

Σήμερα είμαστε, αύριο όχι …. Ας κάνουν οι θεοί τον δρόμο της επιστροφής λιγότερο επώδυνο και με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες …..

     Αλκιβιάδης

Καλούδη Ζώγια, Α1 

4η εργασία

Πέρας Θέρους 405

(Ημέρα πρώτη)

Μόλις σήμερα εγκατασταθήκαμε στη Σηστό. Πριν λίγες ημέρες πληροφορηθήκαμε πως οι Λακεδαίμονες έκαναν έφοδο και λεηλάτησαν τη Λάμψακο. Ευτυχώς τους ελεύθερους πολίτες δεν τους πείραξαν.

Πέρας Θέρους 405

(Ημέρα δεύτερη-νύξ)

Πρωί πρωί παραταχθήκαμε μπροστά από το λιμάνι, έτοιμοι για ναυμαχία, όμως ο Λύσανδρος  και ο στρατός του δεν βγήκαν να μας αντιμετωπίσουν. Η δειλία τους  κράτησε πίσω.

Αρχές Φθινοπώρου 405

(Ημέρα τρίτη)

Ο Λύσανδρος εξακολουθεί να κρύβεται. Ίσως τελικά να μην χρειαστεί καν να τους πολεμήσουμε. Τι σωστό που θα φαινόταν να κυβερνούσε η Αθήνα όλες τις ελληνικές πόλεις! Όμως δεν πρέπει να προτρέχω. Ας έχουμε την εύνοιά σου, Δία, για να γυρίσουμε γρήγορα πίσω, πριν την έναρξη του χειμώνα!

Αρχές Φθινοπώρου 405

(Ημέρα πέμπτη)

Ο Λύσανδρος εξακολουθεί να δειλιάζει. Σήμερα θα ήθελα μόνο να σημειώσω κάτι παράξενες κινήσεις που  νόμισα πως είδα τον  όρθρο. Κάποια πλοία μου φάνηκε πως απομακρύνονταν από το λιμάνι μας. Γνωρίζω πως δεν ήταν τίποτα παρά μόνο μία ψευδαίσθηση μα αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την περίεργη τακτική του Λύσανδρου να μην εμφανίζεται μου βάζουν ανόητες υποψίες στο νου για κάποιο κρυφό σχέδιο. Βέβαια, εγώ σαν απλός στρατιώτης δεν θα κάνω τίποτα. Πιθανότατα παραλογίζομαι μα αυτές οι σκέψεις δεν με εγκαταλείπουν.

Αρχές Φθινοπώρου 405

(Ημέρα έβδομη)

Μας επισκέφθηκε ο Αλκιβιάδης και πρότεινε να αλλάξουμε ορμητήριο γιατί  δεν βρισκόμαστε κοντά σε κάποια πόλη και αργοπορούμε με την προμήθεια τροφίμων.  Άκουσα από τον Τιμόκλεο πως ο Τυδέας και ο Μένανδρος τον έδιωξαν λέγοντας πως αφού είναι αυτοί τώρα οι στρατηγοί δεν θα ακούσουν τη συμβουλή του. Εγώ, ο Κάσσανδρος, θεωρώ ότι έχει κάποιο δίκιο αλλά σίγουρα οι στρατηγοί ξέρουν καλύτερα.

Καραμούζη Εύα, Α1

 

Με αφόρμηση τον πόλεμο (2ο μέρος)

1η εργασία

Πολεμώντας ως Αθηναίος στρατιώτης εναντίον των Σπαρτιατών

 προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου

 

Λάμψακος, φθινόπωρο

                            Ημερολόγιο,

                               Σήμερα κινηθήκαμε εναντίον της Χίου και της Εφέσου, ενώ λεηλατήσαμε και τη γη του Πέρση βασιλιά! Καμία αντίσταση δεν προβλήθηκε από τους αντιπάλους μας! Στο άκουσμα του ΄΄αθηναϊκού στρατού΄΄ και μόνο δειλιάζουν και παραδίδονται αμαχητί. Οι εχθροί μας λένε πως μια τέτοιου είδους νίκη δεν έχει αξία. Εγώ, ο Ιππόλυτος ο Αθηναίος όμως, λέω πως έτσι φαίνεται η αξία ενός στρατού: οι εχθροί να τρέμουν στο άκουσμα του ονόματός του!

                               Αύριο θα αποπλεύσουμε από τη Χίο. Οι στρατηγοί μας αποφάσισαν να ανοιχτούμε στο πέλαγος. Συνετή απόφαση! Οι ασιάτες κάθε άλλο παρά φιλικές διαθέσεις έχουν απέναντί μας. Ακόμη και σε περίπτωση επίθεσης δεν θα διστάσουμε! Θα πολεμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Πρώτα απ’ όλα είμαστε υπηρέτες της Αθήνας. Έχουμε χρέος και ιερό καθήκον να την προστατέψουμε!

                               Σήμερα, ακολουθήσαμε τους Σπαρτιάτες και τελικά αγκυροβολήσαμε στον Ελαιούντα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι στρατηγοί μας δίνουν τόση σημασία σ’αυτό το άβουλο πιόνι των Λακεδαιμονίων. Δεν έχει καν το κουράγιο να μας αντιμετωπίσει κατά μέτωπο. Τέτοιοι δειλοί δεν αξίζουν την προσοχή της Αθήνας.

                               Συγκλονιστικές εξελίξεις! Άλωση της Λαμψάκου! Δεν είναι δυνατόν μια χούφτα αμόρφωτων χωριατών να κατάφεραν τέτοιο επίτευγμα. Είμαι σίγουρος πως αποτελεί μυθοπλασία των στρατηγών μας για να μας παροτρύνουν να είμαστε πιο προσεκτικοί. Όταν όμως διαθέτεις την ισχυρότερη ναυτική δύναμη στην Ελλάδα, δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη. Αν τα εκατόν ογδόντα πλήρως επανδρωμένα πλοία μας δεν αποτελούν ύψιστο μέτρο ασφαλείας, τότε ποιο είναι; Ο στόλος μας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα παρά μόνο τους θεούς!

                               Οι Σπαρτιάτες απέδειξαν περίτρανα για μία ακόμη φορά πως η περίφημη ανδρεία τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ανυπόστατες φήμες. Όλο το πρωί τους περιμέναμε, μα εκείνοι δεν ξεμύτισαν απ’τη φωλιά τους.

                               Αυτές τις μέρες τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Κάθε μέρα αναγκαζόμαστε να πηγαίνουμε στη Σηστό για να αγοράσουμε προμήθειες. Στην αρχή το όλο σκηνικό ήταν διασκεδαστικό. Πλέον όμως όλοι περπατάμε αμίλητοι και σκυθρωποί. Δεν ξέρω τι φταίει. Εκτός και αν… Εδώ και λίγες μέρες ακούγονται διάφορα περίεργα πράγματα στο στρατόπεδο. Λέγεται πως υπήρξε διαφωνία μεταξύ των στρατηγών μας. Μάλλον δεν θα συμφωνούσαν στη μοιρασιά των λαφύρων. Εμείς είμαστε απλώς

                            τα εργαλεία τους. Πρέπει να μας φροντίζουν και η καθημερινή πολύωρη αναζήτηση εφοδίων σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στην κατηγορία των περιποιήσεων που θα έπρεπε να μας προσφέρουν. Άλλωστε ρισκάρουμε τη ζωή μας γι’αυτούς.

                               Αρχίζω να ανησυχώ. Ολοένα και περισσότερες φωνές ψιθυρίζουν για επικείμενη επίθεση του Λύσανδρου. Οι προδότες! Έχουν εισχωρήσει στις τάξεις του εχθρού και προσπαθούν να πλήξουν το ηθικό μας! Δεν θα τα καταφέρουν!

                               Η κατάσταση γίνεται όλο και σοβαρότερη. Σήμερα ο Εμπεδοκλής μού εκμυστηρεύτηκε πως ο εχθρός όχι μόνο δεν δειλιάζει, αλλά ελλοχεύει οργανωμένος και έτοιμος να μας κατασπαράξει. Τα λόγια του με προβλημάτισαν. Μαζί μεγαλώσαμε, από παιδιά ακόμα. Δεν είχε λόγο να μου πει ψέματα. Τι είναι αυτό που ακούγεται;! Οι σάλπιγγες! Μάλλον κάποιο λάθος θα έγινε. Όπως και να έχει είμαι υποχρεωμένος να ανταποκριθώ στο κάλεσμα. Αναρωτιέμαι τι να συμβαίνει…

                                       Γαλανοπούλου Μαρία, A1

 

2η εργασία

                                                                                                  Θέρος, Αιγός Ποταμοί

     

      Ημερολόγιο,

     Η μέρα της συντριβής μας είχε φτάσει. Δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε την επικείμενη καταστροφή ενάντια στους Λακεδαιμόνιους, εκείνη την τραγική μέρα στη Λάμψακο.

     Στην αρχή, πιστεύαμε πως θα νικούσαμε και πως θα γυρνούσαμε στην πατρίδα θριαμβευτές και ότι θα μας συμπεριφέρονταν σαν ήρωες πολέμου. Όμως τίποτε από αυτά δεν θα έβγαιναν πραγματικότητα. Μόλις μάθαμε τα νέα για την κατάληψη της Λαμψάκου από τους εχθρούς νομίζαμε ότι είμασταν έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε και να τους τιμωρήσουμε γι’ αυτήν τους την πράξη. Όμως καθώς οι μέρες περνούσαν και εμείς ανοιγόμασταν διαρκώς στο πέλαγος για να ναυμαχήσουμε, οι εχθροί δεν φαινόντουσαν πουθενά. Όλοι οι στρατιώτες έλεγαν πως οι αντίπαλοί μας είναι δειλοί και πως φοβούνται να έρθουν αντιμέτωποι με ένα τόσο ισχυρό στόλο όσο τον δικό μας. Ως στρατηγός τους, συμπεριφερόμουν λες και πίστευα κάθε τους λέξη για να τους εμψυχώσω και να τους δώσω κουράγιο όμως ήμουν σίγουρος ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Την πέμπτη πια μέρα που βρισκόμασταν στη Σηστό εμφανίστηκε ο Αλκιβιάδης με την πρόφαση ότι είχε ένα σχέδιο που θα μας βοηθούσε να νικήσουμε τους Σπαρτιάτες. Έτσι ο Τυδέας με το Μένανδρο άκουσαν την πρότασή του αλλά την απέρριψαν αμέσως. Μετά από αυτό το περιστατικό, άκουσα κάτι στρατιώτες δίπλα από τη σκηνή μου να λένε πως είναι αβέβαιοι για το τι θα συμβεί και πως αρχίζουν να φοβούνται. Μόλις το άκουσα αυτό κάτι μου έλεγε πως οι επόμενες μέρες δεν θα ήταν καλές και άρχισα να έχω αμφιβολίες και εγώ. Σκέφτηκα να προτείνω στον Τυδέα και στον Κηφισόδοτο την οπισθοχώρηση αλλά τελικά αναίρεσα την απόφασή μου. Μετά από λίγη ώρα, εμφανίστηκαν τα πλοία των αντιπάλων ξαφνικά χωρίς να το καταλάβουμε. Σχεδόν όλοι ήμασταν αποδιοργανωμένοι και απροετοίμαστοι για ναυμαχία. Η Πάραλος μαζί με άλλα οχτώ πλοία κατάφεραν να ξεφύγουν και να προλάβουν την καταστροφή. Όλα τα υπόλοιπα πλοία καταστράφηκαν και όλοι μας πιαστήκαμε αιχμάλωτοι των αντιπάλων. Τότε, ο Λύσανδρος και οι σύμμαχοί του συνεδρίασαν για να αποφασίσουν την τύχη μας. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης άκουγα από πολλούς στρατιώτες ότι ήταν πανικοβλημένοι και φοβόντουσαν πως δεν θα ξανάβλεπαν τις οικογένειές τους. Είχαν απόλυτο δίκιο. Μόλις βγήκε ο Λύσανδρος σκότωσε όλους τους αιχμαλώτους των οποίων ο αριθμός ξεπερνούσε τους τρεις χιλιάδες. Μόνο ένα όνομα ακούστηκε, το όνομα του οποίου θα γλίτωνε τη σφαγή. Και αυτό ήταν το δικό μου! Πολλοί με θεώρησαν προδότη αλλά το μόνο που έκανα λάθος ήταν ότι ήμουν αλαζόνας, όπως οι υπόλοιποι. Ήμασταν όλοι τυφλωμένοι από την υπεροψία και τώρα θρηνούμε θύματα. Και όλα αυτά εξαιτίας του πολέμου!!!

                                                                                                 Αδείμαντος

Θεοδοσιάδου Αναστασία, A1

Με αφόρμηση τον πόλεμο... (1ο μέρος)

     Οι συγκεκριμένες εργασίες δημιουργικής γραφής ανατέθηκαν στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών Α΄ Λυκείου (Οκτώβριος - Νοέμβριος 2014) μετά την ολοκλήρωση των παραγράφων 16-32 του πρώτου κεφαλαίου στο δεύτερο βιβλίο των Ελληνικών του Ξενοφώντα. Ειδικότερα, ζητήθηκε από τους μαθητές και τις μαθήτριες να γράψουν ως Αθηναίος στρατιώτης ένα κείμενο στο ημερολόγιό τους κάνοντας αναφορά στις σκέψεις, στα συναισθήματα και τους προβληματισμούς τους σχετικά με την επικείμενη σύγκρουσή τους με τους Σπαρτιάτες στους Αιγός ποταμούς (405 π.Χ.). Κάθε κείμενο συνοδεύεται από σχετική με το θέμα εικόνα της επιλογής του δημιουργού του.

     Εργασίες αντίστοιχου προβληματισμού ανατέθηκαν και στο μάθημα των Θρησκευτικών Α΄ Λυκείου κατά τη μελέτη της έννοιας «ειρήνη».

Πολεμώντας ως Αθηναίος στρατιώτης εναντίον των Σπαρτιατών

 προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου

ΘΕΡΟΣ 405 

Ημέρα πρώτη

   Δεν είχε περάσει πολλή ώρα από τότε που αγκυροβολήσαμε στον Ελαιούντα όταν μάθαμε ότι το βασικό κέντρο ανεφοδιασμού μας, η Λάμψακος, καταλήφθηκε από τους Σπαρτιάτες. Αμέσως οι στρατηγοί έδωσαν διαταγή να επιβιβαστούμε στα πλοία, αφού πρώτα τα ετοιμάσουμε για ναυμαχία και να πλεύσουμε στους Αιγός ποταμούς, με σκοπό να αντιμετωπίσουμε τους εχθρούς. Όμως επειδή βράδιασε, αποφασίσαμε να φάμε και να πιούμε, γιορτάζοντας για την επικείμενη νίκη μας. 

Ημέρα δεύτερη

   Δεν πρόλαβε να ξημερώσει ακόμα, και εμείς είχαμε ήδη παραταχθεί κατά μήκος της ακτής έτοιμοι να πολεμήσουμε. Οι πολεμικές μας ιαχές και τα τύμπανά μας ακούγονταν σε όλο τον Ελλήσποντο και θα τρόμαζαν ακόμα και τους πιο βάρβαρους λαούς της Μέσης Ανατολής. Μάλλον αυτός είναι  ο λόγος που ο ¨σπουδαίος¨ στρατηγός των Σπαρτιατών με τον ¨παντοδύναμο¨ στόλο του δεν εμφανίστηκε για να μας αντιμετωπίσει. Όπως φαίνεται φοβάται και τρέμει τον πιο δυνατό στόλο όλης της Μεσογείου!!!

Ημέρα τρίτη

   Για μια ακόμα φορά, τα ξημερώματα, ολόκληρος ο στόλος μας ήταν παρατεταγμένος στο λιμάνι με πρόθεση να ναυμαχήσει, όμως και πάλι δεν υπήρξε καμία αντίδραση από τον εχθρικό στόλο. Γι’ αυτό το λόγο αποβιβάσαμε μερικούς στρατιώτες και τους στείλαμε στη Σηστό για να πάρουν πολεμοφόδια και τρόφιμα. Γνωρίζαμε πως ο Λύσανδρος δεν είχε σκοπό να μας επιτεθεί και έτσι ήμασταν ασφαλείς.

Ημέρα τέταρτη 

   Σήμερα ήταν σειρά των ναυτών του δικού μου πλοίου, να πάμε για εφόδια στις πόλεις της Χερσονήσου και έτσι αφού ετοιμαστήκαμε, αρχίσαμε το μικρό μας ταξίδι, αρχικά κατά μήκος της ακτής και στη συνέχεια μέσω της στεριάς. Κάποια στιγμή ακούσαμε ένα περίεργο ήχο και γυρνώντας να δούμε από πού προερχόταν νομίζαμε πως είδαμε ένα εχθρικό πλοίο, καλά κρυμμένο μέσα σε μια εσοχή του βράχου, χωρίς να δώσουμε πολλή σημασία.  Όμως γιατί να υπάρχει ένα σπαρτιατικό καράβι τόσο μακριά από τον υπόλοιπο στόλο; Γιατί βρισκόταν εκεί; Μήπως ο Λύσανδρος δεν επιτίθεται γιατί πολύ απλά ακολουθεί μία τακτική; Μήπως ο Δίας έχει αποφασίσει μία πιο άσχημη μοίρα για εμάς τους Αθηναίους;

Ημέρα πέμπτη

   Κατά τη διάρκεια της σημερινής ημέρας πέρασα πολλές φορές από την σκηνή του Τυδέα και του Μένανδρου. Μια από αυτές τις φορές άκουσα μία λογομαχία σχετικά με τον Αλκιβιάδη, ο οποίος υποστήριζε πως για να έχουμε σίγουρη νίκη απέναντι στους Σπαρτιάτες οι οποίοι ήταν μέσα σε πόλη και είχαν ό,τι χρειάζονταν έπρεπε να  μετασταθμεύσουμε στη Σηστό, ώστε να μην χρειάζεται να πηγαίνουμε μακριά για να εφοδιαστούμε. Από ό,τι κατάλαβα οι στρατηγοί απέρριψαν την ιδέα όμως εγώ παραμένω σκεπτικός πάνω σε αυτό το θέμα. Ίσως να κάνω λάθος, αλλά νομίζω πως εξαιτίας της δυσκολίας του ανεφοδιασμού, ο στόλος μας αποδιοργανώνεται μέρα με την μέρα.

Ημέρα έκτη

   Όπως και κάθε άλλη μέρα, έτσι και σήμερα, οι ναύτες μας διασκορπίστηκαν ξανά στην Χερσόνησο προς εύρεση τροφής. Δυστυχώς λόγω της τόσο μεγάλης μας αναμονής για την μάχη, τα εφόδια μας είχαν σχεδόν τελειώσει και γι’ αυτό τον λόγο ήταν ανάγκη οι περισσότεροι να αναζητήσουν τρόφιμα και πολεμοφόδια. Αυτό ακριβώς ήταν που περίμεναν οι Σπαρτιάτες. Κατά το μεσημεράκι, εκεί που όσοι είχαμε μείνει πίσω ξεκουραζόμασταν, ένα μικρό πλοιάριο του εχθρού έπλεε κατά μεσής του Ελλήσποντου, ενώ οι ναύτες που ήταν μέσα είχαν τις ασπίδες τους  σηκωμένες. Μάλλον αυτό ήταν το σύνθημα για την έφοδο, γιατί σχεδόν αμέσως όλος ο εχθρικός στόλος εμφανίστηκε ξαφνικά και κατευθυνόταν προς εμάς. Σε κατάσταση πανικού τρέχαμε όλοι προς τα καράβια για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε, όμως επειδή πολλοί από τους στρατιώτες μας λείπανε, μόνο 8 καράβια και η Πάραλος ήταν γεμάτα και κατάφεραν να γλιτώσουν, ενώ οι υπόλοιποι πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Έτσι τώρα κατευθυνόμαστε προς την Κύπρο, στον Ευαγόρα, ενώ η Πάραλος πάει στην Αθήνα για να αναγγείλει τα δυσάρεστα γεγονότα. Όσο για τους αιχμαλώτους….: «Δικαία εστί οργή Διός».               

Αποστολίδης Δημήτρης Α1

                               Αιγός ποταμοί,405

Η μάχη στους Αιγός ποταμούς έχει σχεδόν ξεκινήσει. Τις τελευταίες τέσσερις μέρες εμείς και οι Λακεδαιμόνιοι αντίπαλοί μας παρατασσόμαστε ώστε να πολεμήσουμε, η σύγκρουση όμως ποτέ δεν αρχίζει. Από το χάραμα μέχρι το σούρουπο περιμένουμε στη γραμμή μέχρι να μας δοθεί το σήμα για να επιτεθούμε – κάτι το οποίο δεν έχει συμβεί έως τώρα. Ο εχθρός για κάποιον μυστήριο λόγο δεν βγαίνει στ’ ανοιχτά για να μας αντιμετωπίσει αλλά αντίθετα μας κοροϊδεύει και μας περιφρονεί «απειλώντας» μας με την ακινησία του.

 Το να είσαι στρατιώτης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όλα όσα ανέφερα παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο από μια καταγραφή των γεγονότων. Άλλο, όμως, να τα καταγράφεις και άλλο να τα ζεις. Εγώ και οι υπόλοιποι Αθηναίοι στρατιώτες που ετοιμαζόμαστε κάθε μέρα για την επικείμενη σύγκρουση, είμαστε πραγματικά μπερδεμένοι. Μακάρι να μπορούσα να καταλάβω το σχέδιο των Σπαρτιατών, όμως προς το παρόν η στάση τους είναι ύποπτη.

Αυτές τις μέρες είμαι σε εγρήγορση και ανησυχώ γιατί νομίζω πως κάποιο σχέδιο θα ετοιμάζουν ώστε να μας αιφνιδιάσουν. Οι σκέψεις μου είναι διχασμένες: από τη μια είναι η φήμη του αήττητου αθηναϊκού στόλου – το οποίο με καθησυχάζει μια και αυτή είναι η πρώτη μου ναυμαχία – από την άλλη όμως, είναι η παράξενη «ησυχία» των αντιπάλων που με προβληματίζει. Αυτό με κρατά συνεχώς αναστατωμένο.

Αντίθετα, η στάση των αρχηγών είναι αλαζονική αφού οι ίδιοι έχουν βεβαιωθεί πως ο Λύσανδρος απλά φοβάται να μας αντιμετωπίσει και θεωρούν τη νίκη μας σίγουρη. Πιστεύω πως είναι υπερβολικά υπερόπτες και δεν βλέπουν τον κίνδυνο που παραμονεύει. Μερικές φορές εύχομαι να μπορούσαν όλοι να καταλάβουν τη ματαιοδοξία του πολέμου.

Σαν στρατιώτης χωρίς προηγούμενες εμπειρίες, κάθε μέρα νιώθω το ίδιο ρίγος και την ίδια αβεβαιότητα όταν παρατάσσομαι στη γραμμή απέναντι από τον εχθρό, χωρίς να γνωρίζω το τι θα ακολουθήσει. Θα ξαναδώ άραγε την οικογένειά μου; Θα γυρίσω σπίτι μου; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει.

Αυτή τη στιγμή είναι νωρίς το χάραμα με τον ουρανό να είναι μουντός και σκεπασμένος από σύννεφα, τη θάλασσα γεμάτη κύματα και εμένα να περιμένω με αγωνία τη σημερινή μέρα. Ελπίζω όλα αυτά να είναι απλά τυχαία και ο καιρός να μην προμηνύει την ήττα μας.

Βασιλειάδη-Λάζου Ανθή-Μαρία, Α1