Με αφόρμηση τον πόλεμο... (1ο μέρος)

     Οι συγκεκριμένες εργασίες δημιουργικής γραφής ανατέθηκαν στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών Α΄ Λυκείου (Οκτώβριος - Νοέμβριος 2014) μετά την ολοκλήρωση των παραγράφων 16-32 του πρώτου κεφαλαίου στο δεύτερο βιβλίο των Ελληνικών του Ξενοφώντα. Ειδικότερα, ζητήθηκε από τους μαθητές και τις μαθήτριες να γράψουν ως Αθηναίος στρατιώτης ένα κείμενο στο ημερολόγιό τους κάνοντας αναφορά στις σκέψεις, στα συναισθήματα και τους προβληματισμούς τους σχετικά με την επικείμενη σύγκρουσή τους με τους Σπαρτιάτες στους Αιγός ποταμούς (405 π.Χ.). Κάθε κείμενο συνοδεύεται από σχετική με το θέμα εικόνα της επιλογής του δημιουργού του.

     Εργασίες αντίστοιχου προβληματισμού ανατέθηκαν και στο μάθημα των Θρησκευτικών Α΄ Λυκείου κατά τη μελέτη της έννοιας «ειρήνη».

Πολεμώντας ως Αθηναίος στρατιώτης εναντίον των Σπαρτιατών

 προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου

ΘΕΡΟΣ 405 

Ημέρα πρώτη

   Δεν είχε περάσει πολλή ώρα από τότε που αγκυροβολήσαμε στον Ελαιούντα όταν μάθαμε ότι το βασικό κέντρο ανεφοδιασμού μας, η Λάμψακος, καταλήφθηκε από τους Σπαρτιάτες. Αμέσως οι στρατηγοί έδωσαν διαταγή να επιβιβαστούμε στα πλοία, αφού πρώτα τα ετοιμάσουμε για ναυμαχία και να πλεύσουμε στους Αιγός ποταμούς, με σκοπό να αντιμετωπίσουμε τους εχθρούς. Όμως επειδή βράδιασε, αποφασίσαμε να φάμε και να πιούμε, γιορτάζοντας για την επικείμενη νίκη μας. 

Ημέρα δεύτερη

   Δεν πρόλαβε να ξημερώσει ακόμα, και εμείς είχαμε ήδη παραταχθεί κατά μήκος της ακτής έτοιμοι να πολεμήσουμε. Οι πολεμικές μας ιαχές και τα τύμπανά μας ακούγονταν σε όλο τον Ελλήσποντο και θα τρόμαζαν ακόμα και τους πιο βάρβαρους λαούς της Μέσης Ανατολής. Μάλλον αυτός είναι  ο λόγος που ο ¨σπουδαίος¨ στρατηγός των Σπαρτιατών με τον ¨παντοδύναμο¨ στόλο του δεν εμφανίστηκε για να μας αντιμετωπίσει. Όπως φαίνεται φοβάται και τρέμει τον πιο δυνατό στόλο όλης της Μεσογείου!!!

Ημέρα τρίτη

   Για μια ακόμα φορά, τα ξημερώματα, ολόκληρος ο στόλος μας ήταν παρατεταγμένος στο λιμάνι με πρόθεση να ναυμαχήσει, όμως και πάλι δεν υπήρξε καμία αντίδραση από τον εχθρικό στόλο. Γι’ αυτό το λόγο αποβιβάσαμε μερικούς στρατιώτες και τους στείλαμε στη Σηστό για να πάρουν πολεμοφόδια και τρόφιμα. Γνωρίζαμε πως ο Λύσανδρος δεν είχε σκοπό να μας επιτεθεί και έτσι ήμασταν ασφαλείς.

Ημέρα τέταρτη 

   Σήμερα ήταν σειρά των ναυτών του δικού μου πλοίου, να πάμε για εφόδια στις πόλεις της Χερσονήσου και έτσι αφού ετοιμαστήκαμε, αρχίσαμε το μικρό μας ταξίδι, αρχικά κατά μήκος της ακτής και στη συνέχεια μέσω της στεριάς. Κάποια στιγμή ακούσαμε ένα περίεργο ήχο και γυρνώντας να δούμε από πού προερχόταν νομίζαμε πως είδαμε ένα εχθρικό πλοίο, καλά κρυμμένο μέσα σε μια εσοχή του βράχου, χωρίς να δώσουμε πολλή σημασία.  Όμως γιατί να υπάρχει ένα σπαρτιατικό καράβι τόσο μακριά από τον υπόλοιπο στόλο; Γιατί βρισκόταν εκεί; Μήπως ο Λύσανδρος δεν επιτίθεται γιατί πολύ απλά ακολουθεί μία τακτική; Μήπως ο Δίας έχει αποφασίσει μία πιο άσχημη μοίρα για εμάς τους Αθηναίους;

Ημέρα πέμπτη

   Κατά τη διάρκεια της σημερινής ημέρας πέρασα πολλές φορές από την σκηνή του Τυδέα και του Μένανδρου. Μια από αυτές τις φορές άκουσα μία λογομαχία σχετικά με τον Αλκιβιάδη, ο οποίος υποστήριζε πως για να έχουμε σίγουρη νίκη απέναντι στους Σπαρτιάτες οι οποίοι ήταν μέσα σε πόλη και είχαν ό,τι χρειάζονταν έπρεπε να  μετασταθμεύσουμε στη Σηστό, ώστε να μην χρειάζεται να πηγαίνουμε μακριά για να εφοδιαστούμε. Από ό,τι κατάλαβα οι στρατηγοί απέρριψαν την ιδέα όμως εγώ παραμένω σκεπτικός πάνω σε αυτό το θέμα. Ίσως να κάνω λάθος, αλλά νομίζω πως εξαιτίας της δυσκολίας του ανεφοδιασμού, ο στόλος μας αποδιοργανώνεται μέρα με την μέρα.

Ημέρα έκτη

   Όπως και κάθε άλλη μέρα, έτσι και σήμερα, οι ναύτες μας διασκορπίστηκαν ξανά στην Χερσόνησο προς εύρεση τροφής. Δυστυχώς λόγω της τόσο μεγάλης μας αναμονής για την μάχη, τα εφόδια μας είχαν σχεδόν τελειώσει και γι’ αυτό τον λόγο ήταν ανάγκη οι περισσότεροι να αναζητήσουν τρόφιμα και πολεμοφόδια. Αυτό ακριβώς ήταν που περίμεναν οι Σπαρτιάτες. Κατά το μεσημεράκι, εκεί που όσοι είχαμε μείνει πίσω ξεκουραζόμασταν, ένα μικρό πλοιάριο του εχθρού έπλεε κατά μεσής του Ελλήσποντου, ενώ οι ναύτες που ήταν μέσα είχαν τις ασπίδες τους  σηκωμένες. Μάλλον αυτό ήταν το σύνθημα για την έφοδο, γιατί σχεδόν αμέσως όλος ο εχθρικός στόλος εμφανίστηκε ξαφνικά και κατευθυνόταν προς εμάς. Σε κατάσταση πανικού τρέχαμε όλοι προς τα καράβια για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε, όμως επειδή πολλοί από τους στρατιώτες μας λείπανε, μόνο 8 καράβια και η Πάραλος ήταν γεμάτα και κατάφεραν να γλιτώσουν, ενώ οι υπόλοιποι πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Έτσι τώρα κατευθυνόμαστε προς την Κύπρο, στον Ευαγόρα, ενώ η Πάραλος πάει στην Αθήνα για να αναγγείλει τα δυσάρεστα γεγονότα. Όσο για τους αιχμαλώτους….: «Δικαία εστί οργή Διός».               

Αποστολίδης Δημήτρης Α1

                               Αιγός ποταμοί,405

Η μάχη στους Αιγός ποταμούς έχει σχεδόν ξεκινήσει. Τις τελευταίες τέσσερις μέρες εμείς και οι Λακεδαιμόνιοι αντίπαλοί μας παρατασσόμαστε ώστε να πολεμήσουμε, η σύγκρουση όμως ποτέ δεν αρχίζει. Από το χάραμα μέχρι το σούρουπο περιμένουμε στη γραμμή μέχρι να μας δοθεί το σήμα για να επιτεθούμε – κάτι το οποίο δεν έχει συμβεί έως τώρα. Ο εχθρός για κάποιον μυστήριο λόγο δεν βγαίνει στ’ ανοιχτά για να μας αντιμετωπίσει αλλά αντίθετα μας κοροϊδεύει και μας περιφρονεί «απειλώντας» μας με την ακινησία του.

 Το να είσαι στρατιώτης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Όλα όσα ανέφερα παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο από μια καταγραφή των γεγονότων. Άλλο, όμως, να τα καταγράφεις και άλλο να τα ζεις. Εγώ και οι υπόλοιποι Αθηναίοι στρατιώτες που ετοιμαζόμαστε κάθε μέρα για την επικείμενη σύγκρουση, είμαστε πραγματικά μπερδεμένοι. Μακάρι να μπορούσα να καταλάβω το σχέδιο των Σπαρτιατών, όμως προς το παρόν η στάση τους είναι ύποπτη.

Αυτές τις μέρες είμαι σε εγρήγορση και ανησυχώ γιατί νομίζω πως κάποιο σχέδιο θα ετοιμάζουν ώστε να μας αιφνιδιάσουν. Οι σκέψεις μου είναι διχασμένες: από τη μια είναι η φήμη του αήττητου αθηναϊκού στόλου – το οποίο με καθησυχάζει μια και αυτή είναι η πρώτη μου ναυμαχία – από την άλλη όμως, είναι η παράξενη «ησυχία» των αντιπάλων που με προβληματίζει. Αυτό με κρατά συνεχώς αναστατωμένο.

Αντίθετα, η στάση των αρχηγών είναι αλαζονική αφού οι ίδιοι έχουν βεβαιωθεί πως ο Λύσανδρος απλά φοβάται να μας αντιμετωπίσει και θεωρούν τη νίκη μας σίγουρη. Πιστεύω πως είναι υπερβολικά υπερόπτες και δεν βλέπουν τον κίνδυνο που παραμονεύει. Μερικές φορές εύχομαι να μπορούσαν όλοι να καταλάβουν τη ματαιοδοξία του πολέμου.

Σαν στρατιώτης χωρίς προηγούμενες εμπειρίες, κάθε μέρα νιώθω το ίδιο ρίγος και την ίδια αβεβαιότητα όταν παρατάσσομαι στη γραμμή απέναντι από τον εχθρό, χωρίς να γνωρίζω το τι θα ακολουθήσει. Θα ξαναδώ άραγε την οικογένειά μου; Θα γυρίσω σπίτι μου; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει.

Αυτή τη στιγμή είναι νωρίς το χάραμα με τον ουρανό να είναι μουντός και σκεπασμένος από σύννεφα, τη θάλασσα γεμάτη κύματα και εμένα να περιμένω με αγωνία τη σημερινή μέρα. Ελπίζω όλα αυτά να είναι απλά τυχαία και ο καιρός να μην προμηνύει την ήττα μας.

Βασιλειάδη-Λάζου Ανθή-Μαρία, Α1