Η φιλοσοφία συναντά την τέχνη (3ο μέρος)

                                          Τζόρτζιο ντε Κίρικο, Η κατάκτηση του φιλοσόφου, 1914,
                                                                                            Σικάγο, Ινστιτούτο Τέχνης.

            Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο Νίκος. Ο Νίκος ήταν 15, απόμακρος, συνεχώς βυθισμένος στις σκέψεις του. Όπου κι αν βρισκόταν, σημείωνε. Μέσα του ήταν γεμάτος απορίες τις οποίες σημείωνε και ανέλυε, προσπαθώντας να απαντήσει στο χαρτί. Φίλους δεν είχε, φίλοι του μόνο οι απορίες, το μολύβι και το χαρτί του. Οι γονείς του τον είχαν αφήσει από πολύ μικρό. Ο ίδιος όμως μέσα στο ορφανοτροφείο όπου ζούσε, τα πήγαινε καλά στο σχολείο, αλλά η γνώση του ερχόταν μόνο μέσω της παρατήρησης και της ανάλυσής της στο χαρτί.

            Σε εκείνη λοιπόν την ηλικία,  άρχισε να εξωτερικεύει τις απορίες που συνεχώς του γεννιόνταν και να τις απαντά μακροπρόθεσμα, αφού άκουγε τι είχαν να του πουν και οι άλλοι. Και όλοι είχαν να πουν για τον Νίκο τα καλύτερα. Βομβάρδιζε με ευγένεια τους άλλους με τις γνώσεις και τις απορίες του, τσαλακώνοντας τα χαρτιά που τις είχε γραμμένες, αφού τους τις είχε διαβάσει από εκεί. Ήταν τόσο αγνός κι ευγενής, σαν όμορφο λουλούδι, έτσι ήταν και τα γραπτά του.

            Μέσα από τη συνεχή φιλοσοφική θεώρηση, όλα του έγιναν ξεκάθαρα στην ηλικία των 25. Οι συναναστροφές του, οι φιλοσοφικές του αναζητήσεις, τον είχαν οδηγήσει στην απόλυτη ελευθερία και γνώση. Ήταν ιδιωτικά, κοινωνικά, πνευματικά, σωματικά αναγεννημένος, έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο, αφού κατέκτησε τη σκέψη του. Ο χρόνος δεν είχε καμία σημασία, ούτε η ίδια του η ζωή! Είχε γίνει ένα με το πνεύμα του. Είναι ο μόνος που ένιωσε πραγματική ελευθερία και απεριόριστη δύναμη.

            Το μυαλό του ήταν ένα σπίτι με ανοικτά παράθυρα. Έτοιμο να δεχθεί τη γνώση και απελευθερωμένο από τα δεσμά των στερεοτύπων. Μέσα, φύλασσε τα λάφυρα της κατάκτησής του: τις σημειώσεις του σε σχήμα λουλουδιού που έφερναν την άνθηση της σκέψης και το κανόνι που τις εκτόξευε, την ίδια του τη φιλοσοφική συνείδηση, όπως και το χρόνο, τον οποίο πλέον ο ίδιος όριζε.

Αντώνης Σαλονικίδης, Β2