Αθήνα
Αγαπητέ Πελοπίδα,
Χθες το βράδυ έφτασε η
Πάραλος στον Πειραιά. Τα νέα που μας έφερε δε θα μπορούσε να ήταν χειρότερα.
Κανείς δεν περίμενε την ήττα μας από τους Λακεδαιμόνιους. Ο στόλος μας
καταστράφηκε ολοκληρωτικά και οι Σπαρτιάτες σχεδιάζουν την πολιορκία μας από
ξηρά και από θάλασσα.
Τα νέα έφτασαν από στόμα σε στόμα μέχρι εδώ. Σε όλο το άστυ ακούγονταν θρήνοι, φωνές, κατάρες. Πολλοί έχασαν δικούς τους ανθρώπους στη ναυμαχία. Θρηνούσαν κι εκείνους, αλλά περισσότερο για τους εαυτούς τους, γι’ αυτό που τους περίμενε.
Εγώ προσπαθούσα να καθησυχάσω την οικογένειά μου, να τους πείσω πως δεν θα συμβεί το κακό που όλοι περίμεναν. Παρ’ όλα αυτά είμαι πολύ φοβισμένος, γιατί πιστεύω πως όπως φερθήκαμε στους αντιπάλους μας, έτσι θα φερθούν και σ’ εμάς. Οι θεοί θα μας τιμωρήσουν για την απανθρωπιά και την σκληρότητα που δείξαμε απέναντί τους, όταν ήμασταν εμείς νικητές.
Το βράδυ, όλοι, άντρες γυναίκες και παιδιά, μείναμε άγρυπνοι, κυριευμένοι από την απελπισία. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι προσεύχονταν στους ναούς και άλλοι εκστόμιζαν κατάρες για την άδικη μοίρα τους.
Σήμερα όμως, στην Εκκλησία του Δήμου, αποφασίστηκε να πάρουμε κάποια έκτακτα μέτρα, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για την πολιορκία. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε τελικά. Τουλάχιστον όμως δεν θα περιμένουμε άπραγοι την καταστροφή μας. Θα παλέψουμε για τη ζωή μας!
Εγώ τώρα θα πάω να βοηθήσω στην επισκευή των τειχών.
Δεν ξέρω αν αυτό το γράμμα φτάσει ποτέ στα χέρια σου ή αν θα έχουμε την ευκαιρία να συναντηθούμε ξανά. Όπως και να 'χει, χαίρομαι που ήμουν φίλος σου όλα αυτά τα χρόνια.
Τα νέα έφτασαν από στόμα σε στόμα μέχρι εδώ. Σε όλο το άστυ ακούγονταν θρήνοι, φωνές, κατάρες. Πολλοί έχασαν δικούς τους ανθρώπους στη ναυμαχία. Θρηνούσαν κι εκείνους, αλλά περισσότερο για τους εαυτούς τους, γι’ αυτό που τους περίμενε.
Εγώ προσπαθούσα να καθησυχάσω την οικογένειά μου, να τους πείσω πως δεν θα συμβεί το κακό που όλοι περίμεναν. Παρ’ όλα αυτά είμαι πολύ φοβισμένος, γιατί πιστεύω πως όπως φερθήκαμε στους αντιπάλους μας, έτσι θα φερθούν και σ’ εμάς. Οι θεοί θα μας τιμωρήσουν για την απανθρωπιά και την σκληρότητα που δείξαμε απέναντί τους, όταν ήμασταν εμείς νικητές.
Το βράδυ, όλοι, άντρες γυναίκες και παιδιά, μείναμε άγρυπνοι, κυριευμένοι από την απελπισία. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι προσεύχονταν στους ναούς και άλλοι εκστόμιζαν κατάρες για την άδικη μοίρα τους.
Σήμερα όμως, στην Εκκλησία του Δήμου, αποφασίστηκε να πάρουμε κάποια έκτακτα μέτρα, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για την πολιορκία. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε τελικά. Τουλάχιστον όμως δεν θα περιμένουμε άπραγοι την καταστροφή μας. Θα παλέψουμε για τη ζωή μας!
Εγώ τώρα θα πάω να βοηθήσω στην επισκευή των τειχών.
Δεν ξέρω αν αυτό το γράμμα φτάσει ποτέ στα χέρια σου ή αν θα έχουμε την ευκαιρία να συναντηθούμε ξανά. Όπως και να 'χει, χαίρομαι που ήμουν φίλος σου όλα αυτά τα χρόνια.
Σε χαιρετώ,
Ο φίλος σου, Επαμεινώνδας ο Αθηναίος
Νώντας Δρακάκης Α1
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου