Με αφόρμηση τον πόλεμο (2ο μέρος)

1η εργασία

Πολεμώντας ως Αθηναίος στρατιώτης εναντίον των Σπαρτιατών

 προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου

 

Λάμψακος, φθινόπωρο

                            Ημερολόγιο,

                               Σήμερα κινηθήκαμε εναντίον της Χίου και της Εφέσου, ενώ λεηλατήσαμε και τη γη του Πέρση βασιλιά! Καμία αντίσταση δεν προβλήθηκε από τους αντιπάλους μας! Στο άκουσμα του ΄΄αθηναϊκού στρατού΄΄ και μόνο δειλιάζουν και παραδίδονται αμαχητί. Οι εχθροί μας λένε πως μια τέτοιου είδους νίκη δεν έχει αξία. Εγώ, ο Ιππόλυτος ο Αθηναίος όμως, λέω πως έτσι φαίνεται η αξία ενός στρατού: οι εχθροί να τρέμουν στο άκουσμα του ονόματός του!

                               Αύριο θα αποπλεύσουμε από τη Χίο. Οι στρατηγοί μας αποφάσισαν να ανοιχτούμε στο πέλαγος. Συνετή απόφαση! Οι ασιάτες κάθε άλλο παρά φιλικές διαθέσεις έχουν απέναντί μας. Ακόμη και σε περίπτωση επίθεσης δεν θα διστάσουμε! Θα πολεμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Πρώτα απ’ όλα είμαστε υπηρέτες της Αθήνας. Έχουμε χρέος και ιερό καθήκον να την προστατέψουμε!

                               Σήμερα, ακολουθήσαμε τους Σπαρτιάτες και τελικά αγκυροβολήσαμε στον Ελαιούντα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι στρατηγοί μας δίνουν τόση σημασία σ’αυτό το άβουλο πιόνι των Λακεδαιμονίων. Δεν έχει καν το κουράγιο να μας αντιμετωπίσει κατά μέτωπο. Τέτοιοι δειλοί δεν αξίζουν την προσοχή της Αθήνας.

                               Συγκλονιστικές εξελίξεις! Άλωση της Λαμψάκου! Δεν είναι δυνατόν μια χούφτα αμόρφωτων χωριατών να κατάφεραν τέτοιο επίτευγμα. Είμαι σίγουρος πως αποτελεί μυθοπλασία των στρατηγών μας για να μας παροτρύνουν να είμαστε πιο προσεκτικοί. Όταν όμως διαθέτεις την ισχυρότερη ναυτική δύναμη στην Ελλάδα, δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη. Αν τα εκατόν ογδόντα πλήρως επανδρωμένα πλοία μας δεν αποτελούν ύψιστο μέτρο ασφαλείας, τότε ποιο είναι; Ο στόλος μας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα παρά μόνο τους θεούς!

                               Οι Σπαρτιάτες απέδειξαν περίτρανα για μία ακόμη φορά πως η περίφημη ανδρεία τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά ανυπόστατες φήμες. Όλο το πρωί τους περιμέναμε, μα εκείνοι δεν ξεμύτισαν απ’τη φωλιά τους.

                               Αυτές τις μέρες τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν. Κάθε μέρα αναγκαζόμαστε να πηγαίνουμε στη Σηστό για να αγοράσουμε προμήθειες. Στην αρχή το όλο σκηνικό ήταν διασκεδαστικό. Πλέον όμως όλοι περπατάμε αμίλητοι και σκυθρωποί. Δεν ξέρω τι φταίει. Εκτός και αν… Εδώ και λίγες μέρες ακούγονται διάφορα περίεργα πράγματα στο στρατόπεδο. Λέγεται πως υπήρξε διαφωνία μεταξύ των στρατηγών μας. Μάλλον δεν θα συμφωνούσαν στη μοιρασιά των λαφύρων. Εμείς είμαστε απλώς

                            τα εργαλεία τους. Πρέπει να μας φροντίζουν και η καθημερινή πολύωρη αναζήτηση εφοδίων σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στην κατηγορία των περιποιήσεων που θα έπρεπε να μας προσφέρουν. Άλλωστε ρισκάρουμε τη ζωή μας γι’αυτούς.

                               Αρχίζω να ανησυχώ. Ολοένα και περισσότερες φωνές ψιθυρίζουν για επικείμενη επίθεση του Λύσανδρου. Οι προδότες! Έχουν εισχωρήσει στις τάξεις του εχθρού και προσπαθούν να πλήξουν το ηθικό μας! Δεν θα τα καταφέρουν!

                               Η κατάσταση γίνεται όλο και σοβαρότερη. Σήμερα ο Εμπεδοκλής μού εκμυστηρεύτηκε πως ο εχθρός όχι μόνο δεν δειλιάζει, αλλά ελλοχεύει οργανωμένος και έτοιμος να μας κατασπαράξει. Τα λόγια του με προβλημάτισαν. Μαζί μεγαλώσαμε, από παιδιά ακόμα. Δεν είχε λόγο να μου πει ψέματα. Τι είναι αυτό που ακούγεται;! Οι σάλπιγγες! Μάλλον κάποιο λάθος θα έγινε. Όπως και να έχει είμαι υποχρεωμένος να ανταποκριθώ στο κάλεσμα. Αναρωτιέμαι τι να συμβαίνει…

                                       Γαλανοπούλου Μαρία, A1

 

2η εργασία

                                                                                                  Θέρος, Αιγός Ποταμοί

     

      Ημερολόγιο,

     Η μέρα της συντριβής μας είχε φτάσει. Δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν μπορούσαμε να προβλέψουμε την επικείμενη καταστροφή ενάντια στους Λακεδαιμόνιους, εκείνη την τραγική μέρα στη Λάμψακο.

     Στην αρχή, πιστεύαμε πως θα νικούσαμε και πως θα γυρνούσαμε στην πατρίδα θριαμβευτές και ότι θα μας συμπεριφέρονταν σαν ήρωες πολέμου. Όμως τίποτε από αυτά δεν θα έβγαιναν πραγματικότητα. Μόλις μάθαμε τα νέα για την κατάληψη της Λαμψάκου από τους εχθρούς νομίζαμε ότι είμασταν έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε και να τους τιμωρήσουμε γι’ αυτήν τους την πράξη. Όμως καθώς οι μέρες περνούσαν και εμείς ανοιγόμασταν διαρκώς στο πέλαγος για να ναυμαχήσουμε, οι εχθροί δεν φαινόντουσαν πουθενά. Όλοι οι στρατιώτες έλεγαν πως οι αντίπαλοί μας είναι δειλοί και πως φοβούνται να έρθουν αντιμέτωποι με ένα τόσο ισχυρό στόλο όσο τον δικό μας. Ως στρατηγός τους, συμπεριφερόμουν λες και πίστευα κάθε τους λέξη για να τους εμψυχώσω και να τους δώσω κουράγιο όμως ήμουν σίγουρος ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Την πέμπτη πια μέρα που βρισκόμασταν στη Σηστό εμφανίστηκε ο Αλκιβιάδης με την πρόφαση ότι είχε ένα σχέδιο που θα μας βοηθούσε να νικήσουμε τους Σπαρτιάτες. Έτσι ο Τυδέας με το Μένανδρο άκουσαν την πρότασή του αλλά την απέρριψαν αμέσως. Μετά από αυτό το περιστατικό, άκουσα κάτι στρατιώτες δίπλα από τη σκηνή μου να λένε πως είναι αβέβαιοι για το τι θα συμβεί και πως αρχίζουν να φοβούνται. Μόλις το άκουσα αυτό κάτι μου έλεγε πως οι επόμενες μέρες δεν θα ήταν καλές και άρχισα να έχω αμφιβολίες και εγώ. Σκέφτηκα να προτείνω στον Τυδέα και στον Κηφισόδοτο την οπισθοχώρηση αλλά τελικά αναίρεσα την απόφασή μου. Μετά από λίγη ώρα, εμφανίστηκαν τα πλοία των αντιπάλων ξαφνικά χωρίς να το καταλάβουμε. Σχεδόν όλοι ήμασταν αποδιοργανωμένοι και απροετοίμαστοι για ναυμαχία. Η Πάραλος μαζί με άλλα οχτώ πλοία κατάφεραν να ξεφύγουν και να προλάβουν την καταστροφή. Όλα τα υπόλοιπα πλοία καταστράφηκαν και όλοι μας πιαστήκαμε αιχμάλωτοι των αντιπάλων. Τότε, ο Λύσανδρος και οι σύμμαχοί του συνεδρίασαν για να αποφασίσουν την τύχη μας. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης άκουγα από πολλούς στρατιώτες ότι ήταν πανικοβλημένοι και φοβόντουσαν πως δεν θα ξανάβλεπαν τις οικογένειές τους. Είχαν απόλυτο δίκιο. Μόλις βγήκε ο Λύσανδρος σκότωσε όλους τους αιχμαλώτους των οποίων ο αριθμός ξεπερνούσε τους τρεις χιλιάδες. Μόνο ένα όνομα ακούστηκε, το όνομα του οποίου θα γλίτωνε τη σφαγή. Και αυτό ήταν το δικό μου! Πολλοί με θεώρησαν προδότη αλλά το μόνο που έκανα λάθος ήταν ότι ήμουν αλαζόνας, όπως οι υπόλοιποι. Ήμασταν όλοι τυφλωμένοι από την υπεροψία και τώρα θρηνούμε θύματα. Και όλα αυτά εξαιτίας του πολέμου!!!

                                                                                                 Αδείμαντος

Θεοδοσιάδου Αναστασία, A1