ΑΘΗΝΑ
Φίλε Αναξίμανδρε,
Λυπάμαι που
καθυστέρησα να σου γράψω νωρίτερα, αλλά όπως γνωρίζεις η κατάσταση εδώ στην
Αθήνα είναι πολύ επιδεινωμένη. Μετά την άφιξη της Παράλου και των δυσάρεστων ειδήσεων που μετέφερε
σχετικά με την ήττα μας στους Αιγός ποταμούς, η ατμόσφαιρα στην πόλη μας είναι
ιδιαίτερα φορτισμένη.
Οι
περισσότεροι Αθηναίοι είναι πλέον αβέβαιοι για το μέλλον τους, καθώς φοβούνται
τα αντίποινα των Σπαρτιατών. «Η αλήθεια είναι πως ήμασταν πολύ σκληροί με τους
εχθρούς μας. Γιατί να μην είναι και αυτοί με εμάς;», άκουσα κάποια στιγμή ένα
γέροντα να λέει. Προσπάθησα να τον παρηγορήσω και να του δώσω κουράγιο, αλλά δεν
τα κατάφερα. Πώς να τα καταφέρω άλλωστε; Ακόμη και εγώ ο ίδιος φοβάμαι! Φοβάμαι
για τη ζωή της οικογένειάς μου, των παιδιών μου! Για αυτό και νιώθω την ανάγκη
να τους προστατεύσω, δυστυχώς όμως δε γνωρίζω με ποιον τρόπο. Αυτό είναι που με
τρομάζει πιο πολύ από όλα!
Προκειμένου οι
Θεοί να μας λυπηθούν, το πρώτο βράδυ του ερχομού της Παράλου, ετοιμάσαμε πομπή
και θυσίες προς τιμήν της προστάτιδας της πόλης μας Θεάς Αθηνάς, αλλά και του
παντοδύναμου Δία. Οι προσευχές και οι παρακλήσεις για έλεος που αντηχούσαν σε
ολόκληρη την πόλη, προέρχονταν από ανθρώπους φοβισμένους, τρομοκρατημένους.
Προσευχές δίχως αντίκρισμα, καθώς όλοι πίστευαν ότι η απόφαση του Δία είναι
ειλημμένη και η καταστροφή της Αθήνας
αναπόφευκτή!
Άραγε αυτό θα
είναι το τέλος της Αθήνας ή μήπως απλά το τέλος των κατοίκων της; Εσύ τι
πιστεύεις; Οι Θεοί έχουν αποφασίσει τη χειρότερη ποινή για εμάς τους Αθηναίους,
τον θάνατο;
Ας ελπίσουμε
πως όχι, γιατί τότε δε θα μπορέσουμε να ξαναϊδωθούμε και να μιλήσουμε από κοντά,
πράγμα που ευελπιστώ να συμβεί, όταν ησυχάσει η κατάσταση. Πραγματικά συγγνώμη
αν σε κούρασα, αλλά ένιωθα την ανάγκη να εκφράσω σε κάποιο κοντινό μου άτομο τα
συναισθήματα μου.
Ο φίλος σου,
Κλέανδρος
Αποστολίδης Δημήτρης Α1
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου