Με αφόρμηση τον πόλεμο (4ο μέρος)

Πολεμώντας ως Αθηναίος στρατιώτης εναντίον των Σπαρτιατών

 προς το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου

53^η ημέρα του Θέρους – 405

       Είχαμε ήδη εγκατασταθεί στους Αιγός Ποταμούς και παραταχτεί μπροστά στη Λάμψακο έτοιμοι για ναυμαχία. Η κρίσιμη ημέρα είχα φτάσει, η μέρα που η Αθήνα θα καθιερωνόταν ως υπερδύναμη. Στην απέναντι όχθη είχε παραταχθεί και ο αντίπαλος με τα λιγοστά του πλοία και τον Λύσανδρο να ξεχωρίζει σε ένα από αυτά. Ο αντίπαλος όμως δεν ανοιγόταν στο πέλαγος, παρέμενε εκεί. Το άγχος άρχισε να με καταλαμβάνει και ο δυνατός ήλιος που μας εξουθένωνε δεν ήταν σύμμαχός μας. Τα λεπτά περνούσαν βασανιστικά αργά ώσπου άρχισε να σουρουπώνει και η ώρα της επιστροφής είχε φτάσει. Όλοι ήμασταν ενθουσιασμένοι, θεωρούσαμε δειλούς τους Σπαρτιάτες και πιο πολύ από όλους μας ο Τυδέας που η εκστασιασμένη φωνή του ηχούσε στα αυτιά όλων μας. Ο Τυδέας όντας επιπόλαιος θεωρούσε τους Σπαρτιάτες ανίκανους να νικήσουν. Τα λόγια του με έβαλαν σε σκέψεις. Ένας πολυμήχανος και οργανωμένος στρατηγός σαν τον Λύσανδρο δεν υπήρχε περίπτωση να μην είχε κάποιο σχέδιο. Φοβόμουν ότι κανένας άλλος δεν το καταλάβαινε αυτό αλλά δεν μπορούσα να εκφράσω την ανησυχία μου. Δεν είχα βάσιμα επιχειρήματα και δεν είχα το θάρρος να προκαλέσω ταραχή στο στρατόπεδο.

57^η ημέρα του Θέρους – 405

     Ο στόλος φαίνεται εξουθενωμένος. Τέσσερις μέρες τώρα ανοιγόμαστε να αντιμετωπίσουμε τον Λύσανδρο και εκείνος δεν κάνει καμία απολύτως κίνηση. Αυτό όμως που μας αποδυναμώνει κάθε μέρα και πιο πολύ είναι η πεζοπορία μέχρι την Σηστό για ανεφοδιασμό. Είμαστε κουρασμένοι. Αυτό είναι το αδύνατο σημείο μας.

     Σήμερα το στρατόπεδο επισκέφτηκε ο Αλκιβιάδης. Μπορεί να μην τον εμπιστευόμασταν, αλλά τα λόγια του είχαν βάση και με επηρέασαν. Μας συμβούλεψε να μετασταθμεύσουμε στη Σηστό, περιοχή με λιμάνι και όλα τα απαραίτητα τρόφιμα. Μας είπε επίσης ότι από εκεί θα μπορούσαμε να ναυμαχήσουμε όποτε εμείς το επιλέγαμε. Τα λόγια του διέκοψε ο Μένανδρος ο οποίος ξεκίνησε μια δυνατή διαμάχη μαζί του. Ο Μένανδρος τόνιζε συνέχεια το στρατιωτικό του υπόβαθρο δείχνοντας στον Αλκιβιάδη ότι δεν είχε καμία θέση ανάμεσά μας. Ο Αλκιβιάδης θυμωμένος με την αλαζονική συμπεριφορά του Μένανδρου αποχώρησε. Τα λόγια του όμως έβαλαν κάποιους από εμάς σε σκέψεις. Είχε δίκιο. Η παραμονή μας σε αυτό το ορμητήριο θα μπορούσε να είναι και η καταστροφή μας.

58^η ημέρα – 405

     ‘’Μας αιφνιδίασαν! Όλοι επιβιβαστείτε στα πλοία! Προστατέψτε την Πάραλο!’’ Αυτά ήταν τα λόγια του Κόνωνα που ήχησαν στα αυτιά μου και με ξύπνησαν από τον βαθύ μου ύπνο. Μόλις άνοιξα τα μάτια μου αντίκρισα τα πιο πολλά μας πλοία κατεστραμμένα και έναν ολόκληρο στρατό να έρχεται κατά πάνω μας. Η πρώτη μου κίνηση ήταν να κρύψω το ημερολόγιό μου.

     Δεν έχουμε απομείνει πολλοί. Άλλοι γλίτωσαν, άλλοι απεβίωσαν στον τόπο της μάχης και άλλοι, όπως εγώ, περιμένουμε την απόφαση του συμβουλίου που συγκρότησε ο Λύσανδρος για να αποφασίσουν την τιμωρία μας. Δεν ξέρω άμα θα μπορέσω να αποτυπώσω ξανά τις σκέψεις μου σε αυτό το χαρτί. Αμφιβάλλω άμα θα ζήσω μέχρι αύριο. Δεν παραπονιέμαι όμως. Οποιαδήποτε και αν είναι η τιμωρία μου πιστεύω ότι την αξίζω. Για τις τόσες αθώες ψυχές που συνόδευσα στον Άδη. Ξέρω ότι την αξίζω..  

Κρέζα Χριστίνα, Α1