Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (8ο μέρος)

        

         Ένα από τα λίγα πλοία που σώθηκαν από την πανωλεθρία του Αθηναϊκού μας στρατού στους Αιγός ποταμούς ήταν και η Πάραλος, το ιερό μας πλοίο. Αυτό έφτασε την νύχτα στον Πειραιά και μας έφερε την θλιβερή είδηση. Εκείνη την νύχτα κανένας μας δεν έκλεισε μάτι, καθώς θρηνούσαμε όχι μόνο αυτούς που χάθηκαν στην μάχη αλλά πιο πολύ για τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού περιμέναμε να πάθουμε ό,τι ακριβώς κάναμε στους Μηλίους, αποίκους των Λακεδαιμόνιων, αλλά και στους Σκιωναίους και τους Τορωναίους και τους Αιγινήτες και σε άλλους πολλούς Έλληνες. Συγκεκριμένα, φοβόμασταν πως οι νικητές θα μας εκδιώξουν από την χώρα μας αλλά και θα σκοτώσουν τους ενηλίκους μας και θα πουλήσουν τα γυναικόπαιδά μας στα σκλαβοπάζαρα για δούλους. Προβληματιζόμασταν ακόμη μήπως οι νικητές παραχωρήσουν την χώρα μας σε συμμάχους. Αυτά σκεφτόμασταν εκείνη την νύχτα και θρηνούσαμε κυρίως στον Πειραιά∙ οι κραυγές και οι θρήνοι έφτασαν μέχρι το άστυ όπου και ζούμε. Την επόμενη ημέρα συγκλήθηκε η συνέλευση του δήμου στην οποία αποφασίσθηκε να φραγούν με χώμα όλα τα λιμάνια εκτός από αυτό του Πειραιά, να επιδιορθωθούν τα τείχη, να τοποθετηθούν φρουρές καθώς και να παρθούν όλα τα μέτρα για την πόλη με το σκεπτικό ότι πρόκειται να πολιορκηθεί!

Κουτουνίδης Αντώνης Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (7ο μέρος)

Αθήνα  

Αγαπητέ Πελοπίδα,

Χθες το βράδυ έφτασε η Πάραλος στον Πειραιά. Τα νέα που μας έφερε δε θα μπορούσε να ήταν χειρότερα. Κανείς δεν περίμενε την ήττα μας από τους Λακεδαιμόνιους. Ο στόλος μας καταστράφηκε ολοκληρωτικά και οι Σπαρτιάτες σχεδιάζουν την πολιορκία μας από ξηρά και από θάλασσα.
  Τα νέα έφτασαν από στόμα σε στόμα μέχρι εδώ. Σε όλο το άστυ ακούγονταν θρήνοι, φωνές, κατάρες. Πολλοί έχασαν δικούς τους ανθρώπους στη ναυμαχία. Θρηνούσαν κι εκείνους, αλλά περισσότερο για τους εαυτούς τους, γι’ αυτό που τους περίμενε.
  Εγώ προσπαθούσα να καθησυχάσω την οικογένειά μου, να τους πείσω πως δεν θα συμβεί το κακό που όλοι περίμεναν. Παρ’ όλα αυτά είμαι πολύ φοβισμένος, γιατί πιστεύω πως όπως φερθήκαμε στους αντιπάλους μας, έτσι θα φερθούν και σ’ εμάς. Οι θεοί θα μας τιμωρήσουν για την απανθρωπιά και την σκληρότητα που δείξαμε απέναντί τους, όταν ήμασταν εμείς νικητές.
   Το βράδυ, όλοι, άντρες γυναίκες και παιδιά, μείναμε άγρυπνοι, κυριευμένοι από την απελπισία. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι προσεύχονταν στους ναούς και άλλοι εκστόμιζαν κατάρες για την άδικη μοίρα τους.
   Σήμερα όμως, στην Εκκλησία του Δήμου, αποφασίστηκε να πάρουμε κάποια έκτακτα μέτρα, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι για την πολιορκία. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε τελικά. Τουλάχιστον όμως δεν θα περιμένουμε άπραγοι την καταστροφή μας. Θα παλέψουμε για τη ζωή μας!
   Εγώ τώρα θα πάω να βοηθήσω στην επισκευή των τειχών.
   Δεν ξέρω αν αυτό το γράμμα φτάσει ποτέ στα χέρια σου ή αν θα έχουμε την ευκαιρία να συναντηθούμε ξανά. Όπως και να 'χει, χαίρομαι που ήμουν φίλος σου όλα αυτά τα χρόνια.

                                                                                                  Σε χαιρετώ,

                                                                                                  Ο φίλος σου, Επαμεινώνδας ο Αθηναίος

                                                                             Νώντας Δρακάκης Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (6ο μέρος)

Ελαφηβολιώνας, 11ο φεγγάρι, φάση 2η:

            Η Πάραλος κατέφτασε στο λιμάνι του Πειραιά, μαζί με 6-7 πλοία και το πλήρωμα, αφού αποβιβάστηκε, ανέφερε μέσα στον όχλο του κόσμου τα άσχημα νέα, και απαντούσε σε απελπισμένες ερωτήσεις για την μοίρα συγγενών. Φόβος και άγχος άρχισε να με διακατέχει. Τι απέγινε ο γιός μου, ο οποίος ακολούθησε την εκστρατεία; Τι θα απογίνουμε εμείς οι υπόλοιποι, όταν οι Σπαρτιάτες θα έρθουν για εμάς; Το μόνο  που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε την μοίρα μας.

Ελαφηβολιώνας, 11ο φεγγάρι, φάση 3η:

           

            Σήμερα έγινε Εκκλησία του Δήμου στην αγορά, πιο σύντομη από ποτέ. Όλοι μαζί, αναστατωμένοι, ψηφίσαμε μέτρα για την ενίσχυση της πόλης και την προετοιμασία της για πολιορκία από τους Σπαρτιάτες. Ταυτόχρονα, στείλαμε έναν Αθηναίο, τον Θηραμένη, να διαπραγματευτεί με τους Σπαρτιάτες περί των όρων για ειρήνη. Πολιτικά θα τον χαρακτήριζε κανείς μετριοπαθή ολιγαρχικό, που σέβεται τις δημοκρατικές ιδέες που κυριαρχούν στην πόλη όπου ζει. Αλλά τα ολιγαρχικά του φρονήματα σίγουρα θα τον ευνοήσουν στο να πετύχει καλύτερους και πιο προσιτούς όρους. Έμαθα από έναν επιζώντα ότι ο γιος μου δεν τα κατάφερε και ότι τώρα είναι σκλάβος των Σπαρτιατών. Μόνο οι θεοί ξέρουν πώς τον μεταχειρίζονται εκεί, μαζί με τους υπόλοιπους σκλάβους, μετά από τα δεινά που προκαλέσαμε εμείς στους αιχμαλώτους μας.

Προσωπικές σκέψεις:


            Οι Σπαρτιάτες δεν πρόκειται να δείξουν έλεος, μετά από όσα κάναμε στους αιχμαλώτους από τις μάχες. Πολλοί πιστεύουν -και με το δίκιο τους- ότι θα ζητήσουν ως όρο ειρήνης να πέσουν τα μακρά τείχη. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι αυτό θέλουν να γίνει ως ένδειξη καλής πίστεως, αν και άλλοι, μέσα στους οποίους είμαι και εγώ, υποθέτουν ότι οι Σπαρτιάτες με αυτόν τον όρο θέλουν να αποτρέψουν κάθε πιθανότητα επανάστασης μας, καθώς τα τείχη μας ήταν η μόνη μας άμυνα. Πιστεύω ότι λόγω των παραπάνω, σε περίπτωση που οι Σπαρτιάτες απαιτήσουν την πτώση των μακρών τειχών, δεν πρόκειται να αναθεωρήσουν αυτόν τον όρο σε καμία περίπτωση. Ελπίζω να έχουμε την καλύτερη δυνατή τύχη.

Κλεισθένης

Γεωργιάδης Γιώργος Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (5ο μέρος)

Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΟΥ

  Ο Αναξίμανδρος ξύπνησε νωρίτερα από ό,τι συνήθιζε, εξαιτίας των θορύβων που έρχονταν από το λιμάνι. Όντας σακάτης στο ένα πόδι, ενθύμιο από την ναυμαχία των Αργινουσών, δεν τον υπολόγιζε κανένας για καμία εργασία και γλύτωνε από τις μάχες (τα απολάμβανε πραγματικά αυτά τα προνόμια), γι’ αυτό και με τον καιρό έγινε οκνηρός, υπναράς και γκρινιάρης. Ήθελε δεν ήθελε όμως, βγήκε έξω για να μάθει τι γινόταν.

  Έξω, πολλοί Αθηναίοι θρηνούσαν και οδύρονταν, δημιουργώντας έτσι μια πολύ θλιβερή ατμόσφαιρα. Βλέποντας έναν δούλο να περνάει από δίπλα του, ο Αναξίμανδρος τον άρπαξε από το μπράτσο και γρύλισε:

  -Τι συμβαίνει;

  -Έφτασε η Πάραλος, αφέντη. Οι Αθηναίοι ηττήθηκαν, είπε ο δούλος, φανερά ξαφνιασμένος.

  Ο Αναξίμανδρος χαλάρωσε τη λαβή και έκανε νεύμα στον δούλο να φύγει. Ο Αναξίμανδρος δεν ξαφνιάστηκε, ούτε και συγκινήθηκε, αντίθετα περίμενε και ήλπιζε γι' αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα. Το περίμενε, γιατί είχε γνωρίσει και κρίνει ο ίδιος τους στρατηγούς. Του φάνηκαν στενόμυαλοι και υπερόπτες. Ούτε τον Αλκιβιάδη δεν άκουσαν, αλλά στη δημοκρατία ο καθένας άσχετος μπορεί να πάρει κάποιο αξίωμα, σκέφτηκε. Ακόμα το ήλπιζε για να μπορέσει να θέσει σε εφαρμογή τα σχέδιά του, το οποίο και επρόκειτο να κάνει.

  Επιστρέφοντας στο σπίτι μετά από ώρα βρήκε την ηλικιωμένη μητέρα του να οδύρεται, επειδή φαίνεται πως ο αδερφός του είχε σκοτωθεί στη μάχη. Για να την παρηγορήσει, προσποιήθηκε πως πενθούσε και ο ίδιος, όμως ο Αναξίμανδρος, τουλάχιστον από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, δεν είχε χύσει ούτε ένα δάκρυ για κανένα. Άλλωστε, δεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Αναξίμανδρος αγαπούσε έστω και λίγο κανέναν, εκτός φυσικά από τον ίδιο του τον εαυτό.

  Αμέσως μετά που τελείωσε το «πένθος», ο Αναξίμανδρος δεν έχασε χρόνο. Ετοίμασε βιαστικά ένα μήνυμα που έγραφε:

  Αριστοτέλη,

Τα πράγματα πήγαν καλύτερα από ό,τι περιμέναμε. Όχι μόνο ηττηθήκαμε στον Ελλήσποντο, αλλά και οι δημοκρατικοί αποφάσισαν να στείλουν τον Θηραμένη για να διαπραγματευτεί. Αφού μιλήσεις με τους εφόρους, όπως και είπαμε να κάνεις, προσπάθησε να συνεννοηθείς με τον Θηραμένη έτσι ώστε να συντονίσετε τις κινήσεις σας. Είμαι τώρα πια εντελώς σίγουρος πως οι προσπάθειές μας δεν θα πάνε χαμένες. Φρόντισε τον δούλο που θα σου παραδώσει το μήνυμα.

                                                                                                                                   Αναξίμανδρος

  Έδωσε το μήνυμα σε έναν από τους δούλους που δεν ήξερε να διαβάζει και του είπε να πάει στη Σπάρτη και να το δώσει στον εξόριστο Αθηναίο που λεγόταν Αριστοτέλης.

  Η πόλη της Αθήνας κατέρρεε και, όπως πάντα υπάρχουν οι λίγοι που συνωμοτούν μεταξύ τους και περιμένουν να αρπάξουν την ευκαιρία και να αποκτήσουν δύναμη μέσω της αδυναμίας των υπολοίπων. Ευτυχώς που είμαι ένας από αυτούς, σκέφτηκε ο Αναξίμανδρος και κίνησε με προορισμό το κρεβάτι του…

Αναγνώστου Σαραφιανός Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (4ο μέρος)

Αγαπητό ημερολόγιο,

(1^η ημέρα)

  Σήμερα είναι η πιο τραγική και λυπητερή μέρα για όλους τους Αθηναίους. Πριν λίγο, έφτασε στ' αυτιά μας από την Πάραλο η είδηση της μεγάλης συμφοράς. Ξαφνικά όλη η πόλη “πάγωσε”. Έβλεπα στους δρόμους τα γυναικόπαιδα να κλαίνε και να ανησυχούν. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ήμουν στο σπίτι με τα παιδιά μου και βαθιά μέσα μου επικρατούσαν δύο αλληλένδετα συναισθήματα. Από τη μια λύπη και στεναχώρια για όλους όσοι χάθηκαν στον πόλεμο και απ’ την άλλη αγωνία και φόβο για όσα δεινά και καταστροφές μας περίμεναν. Πίστευα ότι οι Σπαρτιάτες θα μας αντιμετώπιζαν με την ίδια βιαιότητα που είχαμε εμείς προκαλέσει στους Μηλίους, στους Σκιωναίους και πολλούς άλλους Έλληνες. Προσευχόμουν όλο το βράδυ στους Θεούς για τη σωτηρία της Αθήνας και περίμενα με αγωνία τα γεγονότα της επόμενης μέρας.

(2^η ημέρα)

  Σήμερα η ατμόσφαιρα άλλαξε ενθαρρυντικά. Αμέσως συγκλήθηκε συνέλευση της Εκκλησίας του Δήμου και ελήφθησαν σημαντικές στρατιωτικές αποφάσεις. Πρώτον, δόθηκε εντολή να φραγούν τα λιμάνια με χώμα. Επίσης έπρεπε να διορθωθούν τα τείχη και, τέλος, να τοποθετηθούν παντού αθηναϊκές φρουρές. Έτσι η πόλη πήρε τα μέτρα της για να είναι έτοιμη να αντισταθεί στην πολιορκία.

   Μετά τις αποφάσεις της Εκκλησίας του Δήμου ένα αίσθημα ελπίδας γέμισε τις καρδιές των Αθηναίων. Πλέον, όλοι πιστεύουμε ότι η πόλη μας δεν θα καταληφθεί από τους Σπαρτιάτες και θα μπορέσει να σωθεί. Μακάρι οι ευχές μας να πραγματοποιηθούν…!

(3^η ημέρα)

  Η πολιορκία έχει αρχίσει. Οι Σπαρτιάτες μας έχουν περικυκλώσει. Δυστυχώς αρχίζουμε να έχουμε έλλειψη τροφίμων. Το ηθικό μας έχει πέσει. Η καταστροφή της Αθήνας είναι κοντά… Η μόνη μας ελπίδα είναι να μας λυπηθούν οι Λακεδαιμόνιοι και να μας αφήσουν ελεύθερους. Κανένας όμως δεν το πιστεύει αυτό… Οι Θεοί πρέπει να κάνουν κάτι επιτέλους…!!!

Καράκαρης Σταύρος Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (3ο μέρος)

ΑΘΗΝΑ 

Φίλε Αναξίμανδρε,

Λυπάμαι που καθυστέρησα να σου γράψω νωρίτερα, αλλά όπως γνωρίζεις η κατάσταση εδώ στην Αθήνα είναι πολύ επιδεινωμένη. Μετά την άφιξη της Παράλου  και των δυσάρεστων ειδήσεων που μετέφερε σχετικά με την ήττα μας στους Αιγός ποταμούς, η ατμόσφαιρα στην πόλη μας είναι ιδιαίτερα φορτισμένη.

Οι περισσότεροι Αθηναίοι είναι πλέον αβέβαιοι για το μέλλον τους, καθώς φοβούνται τα αντίποινα των Σπαρτιατών. «Η αλήθεια είναι πως ήμασταν πολύ σκληροί με τους εχθρούς μας. Γιατί να μην είναι και αυτοί με εμάς;», άκουσα κάποια στιγμή ένα γέροντα να λέει. Προσπάθησα να τον παρηγορήσω και να του δώσω κουράγιο, αλλά δεν τα κατάφερα. Πώς να τα καταφέρω άλλωστε; Ακόμη και εγώ ο ίδιος φοβάμαι! Φοβάμαι για τη ζωή της οικογένειάς μου, των παιδιών μου! Για αυτό και νιώθω την ανάγκη να τους προστατεύσω, δυστυχώς όμως δε γνωρίζω με ποιον τρόπο. Αυτό είναι που με τρομάζει πιο πολύ από όλα!

Προκειμένου οι Θεοί να μας λυπηθούν, το πρώτο βράδυ του ερχομού της Παράλου, ετοιμάσαμε πομπή και θυσίες προς τιμήν της προστάτιδας της πόλης μας Θεάς Αθηνάς, αλλά και του παντοδύναμου Δία. Οι προσευχές και οι παρακλήσεις για έλεος που αντηχούσαν σε ολόκληρη την πόλη, προέρχονταν από ανθρώπους φοβισμένους, τρομοκρατημένους. Προσευχές δίχως αντίκρισμα, καθώς όλοι πίστευαν ότι η απόφαση του Δία είναι ειλημμένη  και η καταστροφή της Αθήνας αναπόφευκτή!

Άραγε αυτό θα είναι το τέλος της Αθήνας ή μήπως απλά το τέλος των κατοίκων της; Εσύ τι πιστεύεις; Οι Θεοί έχουν αποφασίσει τη χειρότερη ποινή για εμάς τους Αθηναίους, τον θάνατο;

Ας ελπίσουμε πως όχι, γιατί τότε δε θα μπορέσουμε να ξαναϊδωθούμε και να μιλήσουμε από κοντά, πράγμα που ευελπιστώ να συμβεί, όταν ησυχάσει η κατάσταση. Πραγματικά συγγνώμη αν σε κούρασα, αλλά ένιωθα την ανάγκη να εκφράσω σε κάποιο κοντινό μου άτομο τα συναισθήματα μου.

                                                                                                               Ο φίλος σου,

                                                                                                                 Κλέανδρος

Αποστολίδης Δημήτρης Α1

Και μετά τους Αιγός Ποταμούς τι..; (2ο μέρος)

Ημερολόγιό μου,

Έχουν ήδη περάσει πολλές εβδομάδες από τότε που ο άνδρας μου απέπλευσε με προορισμό την κατατρόπωση των Σπαρτιατών. Έκτοτε δεν έχω μάθει νέα του. Τα παιδιά μας τον αναζητούν. Προσπαθώ να τα καθησυχάσω, αλλά για πόσο ακόμα; Κι αν έχει συμβεί το μοιραίο; Τι θ’ απογίνουμε εμείς; Οι χήρες και τα ορφανά βοηθούνται οικονομικά, όμως το πραγματικά αβάσταχτο θα είναι οι συγκαταβατικές ματιές των γειτόνων. Τουλάχιστον θα κληρονομήσουν την περηφάνια για τα κατορθώματα του πατέρα τους. Από την άλλη όμως… Αν λιποτάκτησε, η ντροπή αυτή θα στοιχειώνει τα παιδιά μας. ‘’Τα παιδιά του δειλού’’. Σαν να ακούω ήδη τα κακόβουλα σχόλια. Ας μην προτρέχω. Δεν ξέρω καν την έκβαση της μάχης και έχω κιόλας πλάσει σενάρια καταστροφής. Υποθέτω ότι φταίει η ανησυχία της μάνας και της συζύγου. Εναποθέτω τις ελπίδες μου στους θεούς! Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω την καθημερινότητά μου.

Έχει βραδιάσει. Ακούγονται κάτι αμυδρά θροΐσματα. Πιθανόν θα είναι τα ζώα από τα γύρω δάση. Κάποιος χτυπάει την πόρτα. Μήπως έγινε το θαύμα;!

Είναι η γειτόνισσα. Αλαφιασμένη με αρπάζει από το χέρι, οδηγώντας με στην αγορά. Προσπαθώ να μάθω τι συμβαίνει. Μουρμουρίζει ακατάληπτα, με χείλη πανιασμένα. Ξαφνικά η αλήθεια άστραψε μέσα στο μυαλό μου. Γύρισαν! Αρχίζω να τρέχω με όλη μου τη δύναμη. Δεν μπορώ να συγκρατήσω τη χαρά μου. Επιτέλους! Επιτέλους!

Η αγορά είναι κατάμεστη. Οι άνθρωποι βουίζουν σαν μελίσσι. Όλοι τους ντυμένοι με τους πρόχειρους χιτώνες. Αναζητώ κάποιο οικείο πρόσωπο. Κανένα. Είμαι έτοιμη να ρωτήσω την κοπέλα δίπλα μου τι συμβαίνει. Και τότε ακούγεται ένα αλύχτισμα σαν πληγωμένο ζώο. Είναι όμως ανθρώπινο! Ακούστηκε από την κατεύθυνση της πύλης του άστεως. Τρέχω αλλόφρων. Μια τρομερή υποψία αρχίζει να σχηματίζεται στο μυαλό μου. Το πλήθος είναι πολύ πυκνό. Νήπια που κλαίνε. Μανάδες που προσπαθούν να συγκρατήσουν τα δικά τους δάκρυα. Ηλικιωμένοι έτοιμοι να καταρρεύσουν. Τους προσπερνώ, φτάνοντας μπροστά στην πύλη. Μένω άναυδη. Τα μακρά τείχη ξεχειλίζουν από απόγνωση. Γυναίκες που θρηνούν και τραβούν τα μαλλιά τους. Άλλες κείτονται σαν ζωντανά κουφάρια, με βλέμμα απλανές. Ρωτώ να μάθω τι έγινε. ‘’Η Πάραλος’’, είπαν. Ηττηθήκαμε. Οι στρατιώτες ήταν αιχμάλωτοι και επρόκειτο να εκτελεσθούν. Παγώνω. Δεν μπορεί να είναι δυνατόν. Νιώθω κάτι στο μπράτσο μου. Το πέταλο ενός λουλουδιού. Ξαφνικά, δεν μπορώ να αναπνεύσω. Πρέπει να αποδράσω. Στην ατμόσφαιρα πλανιέται η μυρωδιά της σήψης και του θανάτου. Τι πικρή ειρωνεία αν σκεφτεί κανείς ότι εμείς είμαστε ακόμη ζωντανοί. Όμως όχι για πολύ ακόμη.

Τα παιδιά μου. Πρέπει να προλάβω. Τόσο νέα και αθώα. Πρέπει να τα σώσω. Ο πόλεμος μου στέρησε την ιδιότητα της συζύγου, όχι όμως και της μητέρας.

Κοιμούνται τόσο γαλήνια. Μακάρι να μην χρειαζόταν να ξυπνήσουν σ’ αυτόν τον εφιάλτη. Τους ετοιμάζω πρόχειρα ένα καλάθι με τα απαραίτητα, αγνοώντας τις ερωτήσεις τους. Τα συνοδεύω ως τους πρόποδες της Πάρνηθας, όπου μένει η αδερφή μου. Ξέρω ότι θα είναι ασφαλή κοντά της.

Επιστρέφω στο άστυ. Όλως περιέργως έχω ηρεμήσει. Το κλίμα πανικού οξύνει τις αισθήσεις μου και καθαρίζει το μυαλό μου. Ξέρω τι πρέπει να κάνω.

Ο οδυρμός γίνεται όλο και πιο έντονος. Άνθρωποι θρηνούν για τις απώλειες αγαπημένων προσώπων και οικτίρουν τους εαυτούς τους. Προσπαθώ να τους παρηγορήσω. Άλλοι με διώχνουν, λέγοντας πως δεν μπορώ να καταλάβω το μαρτύριό τους. Άλλοι δέχονται με ευγνωμοσύνη τα λόγια συμπαράστασης.

Όταν ο ήλιος άρχισε να ανατέλει, όλες οι κραυγές είχαν σωπάσει. Καταβεβλημένα πρόσωπα με μάτια άδεια απ’το θρήνο και την αυπνία. Ο ήχος της σάλπιγγας αφύπνισε μερικούς. Εμφανίστηκε ένας αγγελιαφόρος που ανακοίνωσε τη σύγκληση της εκκλησίας του δήμου. Αυτή τη φορά, λόγω των συνθηκών, επιτρεπόταν η συμμετοχή των γυναικών. Και μόνο αυτό αποτελούσε ακράδαντη απόδειξη του επικείμενου κινδύνου.

Αποφασίστηκε η φραγή των λιμανιών, η επιδιόρθωση των τειχών και η τοποθέτηση φρουρών. Όλοι συνεισφέραν είτε λίγο είτε πολύ. Το άστυ θυμίζει στρατόπεδο. Όλοι προσποιούνται πως η χθεσινή νύχτα δεν συνέβη ποτέ. Δύσκολο να αγνοήσεις την πραγματικότητα. Πρέπει να υπερασπιστούμε την Αθήνα εις μνήμην των νεκρών μας. Πρέπει…

            Γαλανοπούλου Μαρία Α1